INTERVJUO KUN JOAN PUJOL

La 14an de setptembro 1984 la ĵurnalisto kaj verkisto Josep Maria Espinàs intervjuis por la kataluna publika televido TV3 la barcelonanon Joan Pujol Garcia, kiu havis la kaŝnomon Garbo, duoblan agentoj kiu ludis gravan rolon en la sukceso de la Normandia elŝipiĝo je la 6a de junio 1944. La malverajn informojn kiujn li provizis al la nacisocialistoj kredigis al Hitlero ke la fama atako estus okazonta en alia loko.

La intervjuon troveblas ĉi tie.

Bonan nokton, Ĉi tiu emisio de la programo Identitats estas malsimila de ĉiuj aliaj. Ĝi estas speciala, kaj ĝi estas sensacia, en la ĝusta signifo de la vorto, pro ĝia protagonisto. La sinjoro Joan Pujol Garcia estis, por simpligi, spiono, sed pli ĝuste, kontraŭspiono, la duobla agento kiu dum multaj jaroj trompis la germanojn kaj kiu signife kontribuis al la sukceso de la aliancana elŝipiĝo en Normandio.

Necesas diri ke mi konatiĝis kun sinjoro Pujol hodiaŭ mem, malmultajn horojn antaŭ ol ĉi tiu interparolo, kaj mi estas tiom sciavida, kiel, tre verŝajne, estos vi ĉiuj. Ni komencos klopodante malkaŝi kelkajn el ĉi tiuj aspektoj

Sinjoro Pujol, dankegon pro via ĉeesto en TV3. Mia unua demando estas, ĉu via aĝo estas sekreta afero?

Ne, tute ne, mi povas diri ĝin: mi aĝas 72 jarojn.

72 jarojn.

72 jarojn.

Antaŭ ol eniri la aventuron kiu fakte motivas ĉi tiun interparolon, ni ŝatus koni iomete vian familion, vian devenon. Vi naskiĝis en Barcelono.

Mi naskiĝis en Barcelono, sur la strato Munatner numero 70, en la jaro 1914.

En kia familio? Kia estis via familio?

Mia familio estis iomete burĝa. Mia patro havis fabrikon ĉi tie, proksime al la kvartato Sant Martí. Kaj ni vivis komforte sen ia manko, sed ĉiam ekzistis la ebleco plibonigi ion. Mia patro estis tre insistema pri la ideo ke ni estu komfortaj, precipe por doni komfortecon al sia familio. Li estis certe tre bonkora homo. Li vidis la aferojn tre malsimile ol kiel ili okazis al li. Li estis tute demokrata, tre demokrata, kun forta sento de kataluneco, kaj mi ankoraŭ memoras ke li donis konsilojn, kaj al mi kaj al mia pli aĝa frato, kies nomo estas Joaquim.
Ĉu vi nun kredas ke ili estis bonaj konsiloj?

Mirindaj konsiloj. Tiom bonaj ke mi eĉ uzas ilin ankaŭ por miaj filoj. Mi transdonas tiujn konsilojn kiujn li donis al mi. Kaj mi diras ĉi tion ĉar ni ĉiam evitis diskuti, precipe sur la politika sfero. Li konsilis ke la politiko estas por politikistoj, ke ni ne ŝovu la nazon en politikon. Kaj ni devas zorgi ke regu nin bonaj politikistoj. Li estis homo kiu volis nek problemojn nek diskutojn kun iu ajn.

Ankaŭ vi ne emis diskutis kun iu?

Ne. Ĝenerale, kiam estis iu afero de iu homo kiu pensas malsimile ol mi, mi ĉiam pensas ke li rajtas pensi malsimile ol mi. Kaj mi respektas liajn ideojn. Ĉi tion mem konsilis al mi mia patro. Ekzemple se mi ne estas konvinkita pri la ideoj kiujn iu diras, mi ne kontraŭargumentas liajn ideojn, mi simple ne kundividas ilin. Mi preferas retiri min el la interparolo. Mi ne volas diskutojn.

Vi ne diskutis, sed tamen vi tre multe batalis por iuj difinitaj ideoj.

Jes, ĉar ekzistas multaj manieroj kompreni la aferojn, ni diru, pri la senco de la ideoj, ĉu ne? Iuj batalas per la violento. Ili batalas ĉar ili sentas ĉi tiel siajn idealojn. Krome, ili estas spiritoj kiuj volas batali por atingi siajn celojn. Iel ajn. Estas aliaj homoj kiuj diskutas pri siaj ideoj. Kaj estas aliaj homoj kiel mi, kiuj kredas ke la ideoj povas krei la liberecon de la homo.

Vi batalis per la imago.

Mi batalis ĉiam per la imago, kaj mi ĉiam klopodis konvinki la ulon, kaj se mi ne povis, mi respektas liajn ideojn kaj ne konsideras ke tio estas malsukceso. Mi havas amikojn el ĉiuj politikaj idearoj. Kaj ili ĉiuj estas sendube amikoj miaj. Mi ne havas politikajn diskutojn kun ili. Kaj mi lasas ilin paroli kiel ili volas, kaj mi pensas kiel mi volas.

Via studado verŝajne finiĝis relative frue.
Malfeliĉe, jes. Mi diras «malfeliĉe» ĉar mi revis pri studado.

Ĉar vi havis humanisman inklinon, ĉu ne? Pri kono de aferoj.
Jes, koni aferojn. Kaj literaturon mi ŝategis. Mi ĉiam ŝatis legadon. Kaj mia deziro estis havi por la estonteco la karieron pri filozofio kaj literaturo, sed mi ne sukcesis, pro la cirkonstancoj de mia vivo. Ĉar mi estus povinta daŭrigi en aliaj landoj, sed ekzistis la ĉefa neceso vivteni min, manĝi, kaj mi devis labori kaj ne povis studi.

Senkulpigu mian interrompon, sed vi loĝis dum preskaŭ kvardek jaroj ekster Katalunio, kvankam vi povis veni iun fojon, kaj vi konservas la katalunan lingvon kiel nun ni povas observi. Verŝajne vi havis malmultajn okazojn paroli la katalunan dum tiuj jaroj…

Pli longe ol kvardek jaroj, ĉar kiam mi iris al Anglio ankaŭ ne havis okazojn. Ni parolas pri kvardek jaroj ĉar finiĝis la milito antaŭ kvardek jaroj, ĉu ne? De la tago de la venko pasis kvardek jaroj, sed antaŭ tiu dato mi pasigis tri aŭ kvar jarojn dum kiuj mi ne parolis la katalunan ĉar mi ne havis okazojn, aŭ tre malmultajn okazojn. Kaj lastatempe des pli malmultajn havas, ĉar loĝante en Venezuelo, estas pli malfacile trovi katalunojn tie. En la ĉefurbo estis sufiĉe multaj, sed mi loĝis ekster Karakaso, en la interno de la lando, 600 kilometrojn for, en loko kiun oni nomis Lagunillas, kie estis petrolaj koncesioj kaj tiam mi laboris por la kompanio Shell, kaj tie…

Malmultaj okazoj…
Tre malmultaj okazoj…
Vi estas homo kiu sentas sin enradikiĝinta, malgraŭ ke en via vivo abundis hazardoj kaj aventuroj.

Tre multaj aventuroj estis en mia vivo, kelkajn mi serĉis kaj aliaj venis al mi precize.

Dum la milito de la jaro 36 iel komenciĝis viaj aventuroj, ĉu ne?

Nu, en la jaro 36 mi estis tre juna. Mi pensis kiel multaj homoj pensis en tiu tempo, ke ni jam estis trapasinta la diktaturon de Primo de Rivera [1923-1030], kaj sentis ioman liberecon. Malfeliĉe, dum la respublika periodo [1930-1939] ne estis elementoj kiuj povus faciligi politikon pri koncedo je ideoj de unuj kun la aliaj, tio estas unuiĝi por la bono de la lando, sed pli ĝuste temis pri tio: kio gravas al la partio, oni faris tion kion la partio ordonis, kaj se la partio diris ke necesis evolui en la politiko pri liberecoj, ĉu divorco, ni diru, kaj ĉi tiun temon oni traktis tre multe, aŭ pri religia instruado en la lernejoj, la kontraŭan parton ne akceptis ĉi tion, kaj rifuzis ĝin violente.
La vorton «violento» vi uzas tre ofte.

Ekzakte. La vorto «violento» kontraŭas ĉiujn miajn ideojn. Kaj tio estis klara. Oni kreis politikan malbonan etoson per kiu fojfoje finiĝas la demokratioj, ĉar ni havas spiriton pli skuitan ol tiun kiun havas landoj kiel Anglio, kie mi poste loĝis kaj havis la sperton de vera demokratio, ĉu ne?
La milito kontaktigis vin kun ĉi tiu speco de violento.
Ekzakte.
Kaj vi ne sentis vin komforte kun ĝi.

Mi ne sentis min komforte. Kaj mi sentis min malpli komforte ĉar mi kredas pli multe je la evoluo ol je la revolucio, ĉar la revolucio ĉiam portas ideojn kontraŭajn al aliaj elementoj, kiujn oni trudas, sed ne konvinkas, kiujn oni trudas kontraŭ la konscienco de alia homo kaj ĉi tio kreas malbonan etoson kaj ĉiam estas malamikoj. Verŝajne vi kredos ke mi estos tre idealisma en ĉi tiu aspekto, ĉar estus tre agrable se ĉiuj homoj vivus en konsento. Mi ne havas tiom altan revon.

Vi intencis ĉi tion iomete precize en tasko de spionado kaj kontraŭspionado, kaj ĉi tio povas ŝajni iomete kontraŭdira, ĉu ne?

Ĝi povas ŝajni kontraŭdira, sed se mi esprimas la trankvilecon kaj la fierecon kiun mi ĝuis je la fino de tiu tuta laboro, vi komprenos.
Certe. Mi supozas ke oni povas eĉ fari iun ajn laboron en ĉi tiu mondo kun la celo pacigi, ĉu ne?

Ekzakte. Tion mi faris. Mi ne volis batali per armiloj. Armiloj estas malaj al mi. Mi partoprenis la militon kaj mi fieras pri tio ke mi neniam pafis al homo. Mia konscienco eltenas neniun morton. Mi kredis precize ke, lasante la hispanan militon, pri kiu oni verkis tre multe… Metante en rilaton iujn faktojn, tamen, la gravan laboron mi faris dum la dua mondmilito. Vi diros ke en Hispanio ni suferis pro diktaturon. Certe ni suferis pro diktaturo, sed ankaŭ Italio, Germanio kaj Portugalio. Sed ne ĉiuj diktaturoj estas similaj. La diktaturo kiu ŝajnis al mi la plej terura por la estonteco de la homaro estis la germana. Ne pro tio ke ili estis germanoj, sed pro la senco de la politiko idealisma kiun portis la nacisocialistoj, pri totala detruo kontraŭ tiuj homoj kiuj ne kredis kiel ili. Kaj ĝi estis la plej granda danĝero. Ĉar la diktaturo hispana, la diktaturo de Salazar, estis lokaj diktaturoj. Sed tio [la nacisocialisma diktaturo] estis universala diktaturo. Kontraŭ aliaj landoj, aliaj nacioj.

Por vi ĉi tio estis tre klara al vi. Ĉu temis pri konscia premo kiu kondukis vin fari salton al Portugalio kaj komenci vian tutan agadon.

Ekzakte. Nu, temis pri konvinkiĝo kiun mi havis el ĉiuj tiuj ideoj kiuj venis al mi paŝon post paŝo. Aliajn mi premis, ĉar interesis min tiu fadeno. Mi suferis ankaŭ pro elreviĝoj en ĉi tiu laboro, ĉar ne ĉio estis tiom facila. Kiam mi volis aliĝi al la aliancanaj fortoj, la hispana interna milito jam estis finiĝinta kaj tiam mi loĝis en Madrido. Mi estis en Madrido. Mi legis tre multe kaj aŭskultis eksterlandajn radiojn, precipe BBC el Londono. Kiam la milito komenciĝis. Mi kredis, multaj kredis, ke la milito komenciĝas sed ĝi ne havos finon [?]. La demokratioj retiriĝis tre multe, pro la deziroj kiujn havis la germana registaro. Mi perfekte memoras la invadon de Aŭstrio, ĉar mi jam estis plenkreskinta, kiam komenciĝis kun la plilarĝigo de la nacisocialismaj programoj en Eŭropo, kaj pli multaj homoj subtenis la germanan registaron pro la rezulto de la unua mondmilito. Mi kredas ke tiu stato de la germana popolo ŝuldiĝis al la subpremo kiun oni eltenis. La Traktato de Versajlo vringis la germana fieron.

Ĉi tion vi analizis poste?

Analizi ne. Sendube iam vi malkovras aferojn, kaj nun mi diras ĉi tiun aferon ĉar laborante por la aliancanoj kaj kontraŭ la nacisocialisma Germanio ne signifas ke mi sentas renkoron aŭ malamon kontraŭ la germanoj. Mi ĉiam miris la germanojn, pro tio ke ili estis laboremaj, kreemaj kaj…

Sed pri la ideoj, ne.
La ideoj de iu parto de tiu popolo.
La ideoj pri kiuj via patro diris ke ili estas bonaj.

Ekzakte. Tio estas, la ideoj pri libera pensado sen ia subpremo. Germanio montris tre frue kiam komenciĝis la Hitlera regado ke oni detruos la ideojn. Ĉiuj, kaj mi legis iomete, mi memoras la nokton de la «malvarmaj» tranĉiloj [verŝajne sinjoro Pujol parolas pri la longaj tranĉiloj], kio estis masakro kiun oni faris ne nur kontraŭ ĉiuj oponantoj de nacisocialismo sed ankaŭ kontraŭ tiuj kiuj estis en la partio sed ne konsentis ekzakte pri la ekstremismaj ideojn kiujn oni volis malvolvi. Kaj temis pri tre grava forstrekado kiel ankaŭ tiu kontraŭ la katolikoj, protestantoj,… Kaj ili estis persekutitaj antaŭ la hispana interna milito.

Ĉi tiu sumo de pripensoj portas vin al la decida paŝo, ĉar niaj spektantoj verŝajne demandas al si: «Nu, en kiu momento kaj kiel tiu homo kiun ni vidas decidas engaĝi sin persone en kontraŭspiona laboro?»

En la komenco mi ne pensis pri kontraŭspionado, nek pri spionado. Mi unue proponis min al la britoj por ajna laboro kiun mi povus fari volontule, ne nur por la sekretaj servoj, ĉar tiam mi ne pensis pri ĉi tio, tute ne. Mi pensis ekzemple ke oni portu min al la Londona BBC kaj tie fari elsendojn en la kastilia lingvo, aŭ iel partopreni per miaj ideoj, aŭ skribi ion por helpi eksterlandanojn kiuj povus aŭdi tion, aŭ por homoj el suda Ameriko aŭ por hispanoj, por ke ili sentu la neceson ŝanĝi ion, pensante sendube pri la evoluo kiun spertas la mondo. Tio kion mi vidis ke estas okazanta. La unuan kontakton mi faris kun la brita ambasado.

En Madrido?

En Madrido. Nu, mi ne iris kun plano aŭ fiksita ideo. [Io ne komprenebla] Oni demandis al mi: «Kion vi volas esprimi, diri al la homoj?». Kompreneble mi ne povis malkaŝi mian planon kontraŭ la germanoj. En la ambasadejoj, inter la malaltaj laboristoj estis multaj hispanoj kiuj povus fari slipon pri mi.

 Vi komencis praktiki la prudentecon…

Mi ĉiam estis prudenta, kaj mi ne lasis ke oni trompu min, ĉar en multaj fojoj, kiom multe senprudenta mi estus, mi ne intencis skribi same kiel ili volis ke mi skribu.

Fakte en la komenco oni rifuzis vin.
Jes.

Sed vi ne rezignaciis.
Mi ne rezignaciis. Male, mi akiris pli multe da memestimo.


Kion vi faris tiam?

Nu, tiam mi komencis ŝanĝi iomete la ideon kaj diris al mi: «Se tiuj homoj ne volas mian laboron pro la efikoj de mia parolado aŭ mia verkado pri la libereco, mi pruvos al ili ke mia kapablo estas bona por fari iun ajn laboron». Tiam venis al mi la ideo, kaj mi konstruis ĝin paŝon post paŝo, ĉar tio ne okazis de unu tago al la alia. Mi pensis pri la ideo ŝovi min inter la germanojn kaj provizi ilin per la informoj pri tio kion oni priparolas en ambasadoj de la aliancanoj. Tre simpla kaj stulta afero. Ĉi tiel mi komencis. Mi neniam iris al la germana ambasado. Mi telefonis kaj demandis pri kultura agado. Oni demandis al mi, kion mi volas, kaj mi faris mian unuan aktoradon, ĉar oni konsideris ke mi estas bona aktoro precize pro ĉi tio. Mi deklaris min konvinkita nacisocialisto. Estas tre malfacile esprimi emociojn kaj entuziasmon por ideoj kiujn vi ne ŝatas. Sed mi faris laŭ tiu maniero ke ili kredis min. Mi montris entuziasmon pri nacisocialismo. 

[Dum la hispana milito] Mi estis en la respublikana flanko kaj mi transiris al la nacia flanko. Mi montris al ili ke tiun transiron kaŭzis miaj politikaj ideoj.

Antaŭ unu momento vi diris ke vi ne havis aŭtentajn dokumentojn.

Certe. Mi havis problemon.

Via rilato kun la dokumentoj ĉiam estis granda problemo, kiu venis de malproksime. Nu, ŝajnas ke la germanoj kredis vin, por sekvi la paŝojn de via intrigo.

Kredi en la senco ke ili donis al mi ŝancon. Ili faciligis al mi kontakton kun homo kaj tiu sin turnis al mi, ĉe kafejo en Madrido. Kaj tie ni havis la unuan renkontiĝon. Li demandis al mi, kion mi deziras. Tre malsimile de la kontakto kiun mi havis kun la britoj. Kaj mi diris ke mi ŝatus, mi ne dirus batali, sed interveni en la nacisocialisma politiko, mi deklaris min kontraŭjuda. Mi diris kelkajn vortojn pri miaj sentoj.


Ĉu vi ludis teatron infanaĝe?

Infanaĝe mi faris teatron, jes. Sed ne tre multe. Tamen mi ŝategis teatron. Sed mi tute ne estis aktoro nek konsideris min tia.

Sed vi estas aktoro en la vera signifo de la vorto. Ŝajnas ke jes.

Mi sukcesis konvinki ilin kaj gajni ilian konfidon pri mi. Nur tio. Poiomete, mi pensadis, kion mi volas fari, laŭ tio kion ili diris al mi. Ili bezonis homojn laborantajn ne en Hispanio, sed ekster Hispanio. Sed mi ne havis multajn ŝancojn. Mi havis pasporton kiun mi akiris. Sed por eliri Hispanion ne necesis nur pasporto, sed vizo de permeso por eliro. Kaj mi laboris denove kun homoj kiuj estis en la mona polico de la Banko de Hispanio, por akiri vizon kaj eliri Hispanion. Kaj tio estis ruzaĵo por kapti senprudentulojn kiuj volis akiri valutojn. Mi akiris ĉi tiun vizon, kaj por iri al Portugalio.

Por iri al Portugalio…

Mia planis iri al Portugalio. Nur por vidi ĉu en la brita ambasado en Portugalio mi estos pli bonŝanca ol en Hispanio. La unua paŝo kiun mi faris tie estis akiri rezidon tie, por havi la eblecon reveni al Hispanio se tie mi ne sukcesis, kaj en ĉi tiu kazo eniri kaj eliri tiom multajn fojojn kiom mi volus. Ĉar havante rezidlokon ekster Hispanio mi povis eliri sekure, ĉar por eksterlandanoj ne estis problemo.


Kaj vi sukcesis…

Mi provis akiri ĝin kaj mi sukcesis. En la hispana konsulejo en Lisbono, mi ne nur akiris tion, sed aliajn aferojn kiuj neatendite venis al mi. Unu el la planoj estis, se mi ne akiras ion ĉi tie mi iros al Britio. Portugalio estis lando tre limigita por ni kaj tre limigita por la hispanianoj. Ni ne havis momentojn por labori bone tie, por disvolvi nin. Kaj mi petis en la konsulejo plilarĝigon de la pasporto, ĉar ĝi utilis nur por iri al Portugalio… Kaj mi volis larĝigi ĝin por iri al aliaj lokoj.

Nun plej multe interesus nin via kontakto kun la britoj. Kiel vi faras ĝin?
Nu, mi faris la samon kion mi faris en Hispanio.

Sed tie oni aŭskultis vin?

Ankaŭ ne, tie estis ankoraŭ alia malsukceso.

Malsukcesoj ne senkuraĝigas vin.

Mi daŭrigis per mia ideo ĉar precize tial mi petis plilarĝigon de la pasporto, kun la ideo iri al Britio. Mi sukcesis per maniero ne tre glata, ĉar tie oni diris ke ili ne povas plilarĝigi al mi la pasporton, ĉar mi devis turni min al la Ĝenerala Estreco de la Polico en Madrido, kaj mi devis iri al Madrido. Mi diris ke la hispana konsulejo estas en Hispanio kaj ili devis doni al mi la dokumenton kiun mi volis. Oni diris ke tio ne povas esti. Tiam mi iris al la ambasadejo kaj mi povis paroli kun la ambasadestro, kiu estis Nicolás Franco kiu tiam estis en Portugalio.

Vi estis neniu gravulo tiam. Vi estis nur civitano. Obstina.

Obstina.

Sinjoro Pujol, kio interesas nin tio estas tiu obstina civitano. En iu momento vi eniras la servon de la britoj.


Unue de la germanoj.

Unue la germanoj. Ni vidu tiun kazon.

Nu, iam mi akiris tion perforte. Ĉar mi diskutis kun la sekretario, kaj venis Nicolás Franco pro tiuj skandaloj kiuj estis en la ambasadejo. Mi simple klarigis ke oni ne plilarĝigis mian pasporton. Oni diris ke mi ne zorgu kaj post tri semajnoj mi ricevis telegramon, en la konsulejo oni ricevis ĝin, oni alvokis min kaj diris: «Jen, vi pasporto estas plilarĝigita. Ni ne scias, kiel vi povis akiri ĝin». Kaj la plilarĝigo tekstis: «Oni koncedu plilarĝigon de la pasporto al la sinjoro García por la tuta Ameriko escepte de Meksiko, kaj por la tuta Eŭropo escepte de Rusio». Mi do akiris pasporton por ĉiuj tiuj lokoj. En tiu tempo, antaŭ ol ricevi ĉi tiun respondon, mi havis ŝancojn konatiĝi pere de amiko, kaj tion mi montras detale en libro.

Kompreneble, ĉar tiu detaloj estas pli taŭgaj por libro. Tial mi diris, kiam la germanoj akceptas vin?

Ili akceptas min kiam mi proponas ke oni faciligu al mi vojaĝon kaj restadon en Anglio. Tiam ili proponis al mi mision, kiun ĝis tiam oni ne faris al mi.

Kaj vi akceptis ĝin.
Mi akceptis ĝin, kaj oni trejnis min.

Kaj vi iris al Anglio.

Jes. Oni donis al mi sekretan inkon, iujn kodojn, tri mil dolarojn kaj mi iris al Portugalio. Sed fakte mi ne povis iri al Anglio. En tiu milita tempo oni ne povis iri al Anglio turisme. Tie estis usona delegacio. Mi estis bonŝanca, ĉar la angloj ne asistis min, la usonanoj ja asistis min en Lisbono. Mi klarigis al ili la kazon kaj ke mi havas la inkojn kaj la kodojn, ili demandis: «Kiel eblas ke oni rifuzis al vi ĉi tiun aferon?». Kiam mi iris tien, ĉi tiaj estis la cirkonstancoj. Sed mi ne povis pruvi tion poste. Dum tiu periodo kiam mi estis en Portugalio mi sendis tri mesaĝojn al la germanoj per sekreta inko kaj la leterojn iris al banko en Lisbono en kiu ili havis keston por kiu havis ŝlosilon ankaŭ la germanoj

Vi havas rimarkindan memorkapablon, ĉu ne? Se vi povas rekonstrui ĉi tion post kvardek jaroj, kaj ni devas resumi la aferon en ĉi tiu interparolo. Iam venas momento kiam vi estas germana agento kaj vi iĝas ankaŭ brita agento.
Certe, tio estis iu speco de kontraŭspionado.

Kaj vi komencas vian gravan laboron el Anglio. Vi akiris la plenan konfidon de la germanoj kiuj ne konis vian duoblan ludon. Kiel vi sukcesis? Kion vi faris? Ĉu vi sendis informojn al la germanoj?
Ekzakte. Kiam mi iris al Anglio, ĉar mi ne eniris ĉar mi ne povis eliri laŭleĝe, mi eliris el Portugalio tra Ĝibraltaro per aviadilo kiu pasigis ok horojn vojaĝante ĉar la aviadilo sin turnis al la oceano Atlantiko… Kiam mi alvenis tien mi rimarkis ke estas tre grave nomi ĉiujn postenojn. [ne komprenebla frazo]. Ulo kies patrino estis cigana, kaj kies patro estas angla nobelo, homo kun socia situo tre forta, sed li parolis perfekte la kastilian. Mi ne scipovis la anglan, mia scipovo de la angla lingvo estis tre malriĉa, kiun oni lernas en la lernejoj, kun kelkaj vortoj kaj esprimoj, sed kiam mi alvenis tien ili ne komprenis min kaj nek mi komprenis ilin. Kaj pere de la helpo de tiu homo, al kiu mi rakontis ĉion kion mi estis farinta, kion mi estis preta fari. Li akceptis min kaj agis kun la aliaj elementoj de la servo klarigante al ili la rolon kiun ili povis ludi de kontraŭspionado. Nome ke la germanoj tiam ne montris tre multan konfidon ĉar mi sendis al ili tri ridindajn mesaĝojn ĉar mi ne konis eĉ Anglion.

Vi elpensis ilin.
Helpinte min per turismaj gvidiloj. Mi elpensis la lokojn.

Vi ŝajnigis ke vi estis tie, kie vi ne estis.

Mi jam estis en Anglio kaj ĉio ĉi estis mensogo. Kaj el la tri mesaĝoj, nur al unu ili reagis, mi ricevis ĝin en Portugalio.

Sed viaj mensgoj verŝajne estis sufiĉe bone faritaj ĉar ili estis paŝo por ke ili daŭrigu.
Mi estis en iom danĝera situacio, ĉar ĝi estis la lasta mesaĝo kiun mi vidis, la lasta mesaĝo kiun mi ricevis, la unusola kiun mi ricevis en Portugalio. Ili montris ke la laboro kiun mi faris ne estas tre interesa, ĝis tiu dato. Ili diris ke mi devus esplori la gravajn punktojn de Anglio, precipe la movon de trupoj. Ĉi tio interesis ilin tre multe. Kiam mi alvenis Anglion, mi diris al la germanoj: «La situacio estas ĉi tiu, kaj se ni ne kaptas la okazon, ni baldaŭ perdos ĉion», kaj ili ekinteresiĝis pri la ebleco. Kaj ĉar ili sciis ke mi faris tiun tutan laboron, ĉar mi faris grandan komedion. Ĝuste unu el la estroj, iu  [nomo ne identigebla], kiu estis la organizanto de [io simila al «Mol number Six»]. Li diris ke en sia vivo li neniam vidis akoron kiel mi kaj ĉar li ŝategis la aktorinon Greta Garbo, ene de la servo li nomis min Garbo, kaj de tie venas la nomo Garbo.

Garbo estas via spionnomo por la britoj. Por la germanoj vi estis Arabel.

Arabel, jes. Ĉi tiun nomon elpensis tiuj en Madrido, kaj ili komunikis sin kun Berlino pri Arabel.

Sinjoro Pujol, interesas nin tre multe scii ke dum Anglio kontestis la krediton, mi supozas, la germanoj pli kaj pli multe konfidis pri vi. Ĉu vi donis informojn kiuj akordis kun la realo, aŭ ili povis kontrasti ilin, ĉu ne?
Certe, la afero estis tia.

Kaj ĉi tio pretigante la grandan momenton.

Pri la invado oni ankoraŭ ne sciis ion.

En la momento kiam oni prezentas ĝin, krom viaj aventuroj, kiam prezentiĝas la kritika momento de la elŝipiĝo, de la invado antaŭvidita de la aliancanoj, vi ludas gravegan rolon.

Jes.

Vi sendadas informojn al la germanoj pri ĉi tiu elŝipiĝo.

Jes.

Kiujn informojn vi sendis?
Nu, ĉi tiuj informoj ne korespondis al li. La armeaj departamentoj de maraj kaj aeraj fortoj elmetis la planon pri milito kiun ili havis kaj ili sciis tre bone ke oni planis atakon de [Io ne komprenebla] kaj la estraro volis fari la atakon en Kaleza Markolo, ĉar ĝi estis pli logika ĉar ĝi estis pli proksima al Francio, sed la ĉefan atakon oni planis fari en la parto de Normandio, en malsamaj strandoj kiuj estas tie. Por ili la plej grava afero estis ke la germanoj forportu la fortojn el la lokoj kie ili volis fari la elŝipiĝon. Kaj jam antaŭ la ĉefa atako, ni pretigis kvanton da mesaĝoj, por kiuj ni kreis kvanton da armeaj korpoj.

Oni elpensis armeajn korpojn.

Jes, sinjoro. Kaj oni faris tre gravan diversigon. Tio estas, soldatoj kiuj apartenis al iu divizio, kiuj ĝenerale portis emblemon de la divizio x kun simboloj de leono, alia divizio kun tigro, ĉar oni multe uzis bestojn, precipe usonanoj. Oni kreis aliajn emblemojn.

Vi elpensis ilin por eventuala kazo ke germanoj…

Por la eventuala kazo ke ekzistis vera spiono kiu povus… Ĉi tiel ni kreis tri armeajn korpojn, 12 diviziojn, ne: 9 fikciajndiviziojn en Kaleza Markolo, krom tiuj kiuj vere ekzistis.

La germanoj kredis, laŭ viaj informoj, ke reale en Kaleza Markolo estos la elŝipiĝo.
La ĉefa atako. Kiam oni komencis ĉi tiun daton en Normandio, kompreneble mi devis montri la kredon ke mi estas bone informita, ĉar mi kreis per mia elpensado reton da agentoj, ĉiuj nerealaj, kiuj entute estis 22, sed tiuj kiuj laboris en la sama momento estis 16.

Vi parolas pri ili kvazaŭ ili estus vere ekzistintaj. Vi elpensis la nomojn kaj informis pri ili la germanojn.

Ekzakte.

Sed ili estis homoj?
Ne

Ĉi tiuj ne povis perfidi vin. Havi elpensitan teamon estas perfekta solvo.

Jes, sinjoro. Ĉi tio estas la vero. Kaj kompreneble tiuj homoj sin movis al pluraj lokoj ĉar eĉ ili diris al mi: «en tiu loko…», kaj alia diris: «ne, sed en tiu alia loko…»

Mi trovas amuze ke vi ankoraŭ diras «ili diris tion al mi», sed vi mem diris al vi.

En iu momento oni konsideris interese ke iu agento iru al Bristol. Kaj mi estis en Bristol. Iun fojon mi havis gravan kompromison. Ĉar temis pri grupo da ŝipoj militaj sed ankaŭ komercaj. Tre multaj el ili iris al la elŝipiĝo, precize en la Nordo de Afriko. Kaj oni efektivigis la elŝipiĝon inter Liverpool kaj Bristol.

Se vi konsideras oportune, Pujol, ni lasu tiujn aspektojn kiuj ankaŭ estus interesaj, sed ĉi tie nun ni devas centri nin… Alvenas la momento de la elŝipiĝo en Normandio. La germanoj kredis ke vi pravas kiam vi diras ke la elŝipiĝo okazos en Kaleza Markolo.

Ĉar vi ne scias, kion ni organizis. Mi tiam havis radion. Ni komunikis nin per radio, ni havis kodon tre malfacile priskribeblan. Ekzemple, por ĉifri kvardek vortojn ni almenaŭ pasigis horon aŭ horon kaj duono, por skribi tiun kodon. Ĝi estis tre malsimpla. Tre malfacila. Kaj la mesaĝoj kiujn mi sendis ĉiam pasis tra Madrido kaj de Madrido al Germanio. Mi komunikis [?] kaj ĉi tion scias tre malmultaj homoj… Multaj homoj ne kredas sed tio estas la vero. Du horojn antaŭ ol komenciĝis la elŝipiĝo mi komunikis al la germanoj ke oni vere faras la ĉefan elŝipiĝon de la aliancanoj en Normandio laŭ la informoj kiujn mi havis, pere de la agentoj kiuj estis en la sudo de Anglio. Nature, se ili ricevus informon kiel ĉi tiu… kaj ili absolute fidis min. Tio permesis ke mi donu emfazon al la ideo ke tio estas ago kun la intenco trompi. Pli grave oni avertis min pri la kvanto da soldatoj kiuj estis en Kaleza Markolo.

Kaj la germanoj ne movis la trupojn al Normandio.

Precize pro unu atako kiun ni havis en Normandio, estis afero tre malfacila, tre delikata, ĉar la usonanoj elŝipiĝis tie surprize. Ĉar ili sciis ke oni atakos en Normandio, sed ili ne sciis la precizan lokon. Ĉar mi ne povis scii ĉi tion. Miaj agentoj ne povis scii tion. Ili sciis ke tio okazos tie sed nenion plu. Kaj la surpriza atako ĉiam ekzistas, precipe ĉar ĝi okazis dum la mateniĝo. Ili vidis ke tie estas germanaj trupoj, kaj ili kontraŭatakis. Tie estis blendita divizio. Ili kontraŭatakis. La usonanoj avancis ok kilometrojn, sed pro la kontraŭatako ili malavancis ĝis loko unu kilometro for de la strando. La momento estis tre danĝera kaj ili diskutis. Eisenhower havis la ordonon retiri la [ne komprenebla vorto], kio estus kaŭzinta katastrofon. Kaj se tion oni estus efektiviginta, Eisenhower ne estus elektita prezidento de Usono.

La historio estus ŝanĝiĝinta.

La historio de Hispanio kaj de Eŭropo, ĉar la milito estus plilongiĝinta.

Sinjoro Pujol, danke al tio ke vi insistis ke la ĉefa atako okazos en Kaleza Markolo, ĉu vi opinias ke ĉar ne okazis la atendita rezisto en la batalo… oni evitis grandan kvanton da mortoj en la granda batalo de Normandio, kaj fakte en la rezisto.

Mi sentas min fakte tre kontenta pri tio. La plej granda kontentigo kiun mi ĝuis estas tio ke mi ne nur savis vivojn de britoj kaj usonanoj, sed ankaŭ de germanoj, ĉar se tiuj estus retirintaj siajn trupojn, la usonanoj estus insistintaj denove pri forta evoluo ĉar ili estis ekipitaj per aviadaj fortoj, oni estus detruinta… kaj la aliaj, ni diru, alia batalo simila al tiu de Verdun [en la unua mondmilito], kiu daŭris longe kaj kaŭzis tre multajn mortojn.

Aŭskultu, vi trompis la germanojn tiom bone ke, se mi ne estas misinformita, ili premiis vin poste.

Jes, sed ne sciante, kaj ne imagante.

Post la Normandia elŝipiĝo.

Post la Normandia elŝipiĝo.

Kaj oni premiis vin per la fama fera kruco germana.

Certe. Kaj ankaŭ per persona gratulo fare de Hitler.

Ĉu vi havas gratulon?

Per mesaĝo kiun oni sendis al mi.

Vi vere estis eksterordinara aktoro ĝis la fino en ĉi tiu historio, kaj poste vi ricevis la dankon kaj premion de Britio, ĉu ne?

Certe.

Vi portis ĉi tien objekton kiu estas la unusola kiun ni povas havi de vi ĉi tie, kaj kiu estas tre grava. Ĉu vi povas montri al ni ĉi tiun objekton?

Ĝi estas la medalo kiun donis al mi la britoj.

Ĉu vi povas montri ĝin ĉar ĝi estas tre direkta atestilo, kiun niaj spektantoj… Nur por komenci, la skatalo ŝajnas antikva, ĉu ne?

El ledo, jes.

Ĉi tiuj literoj M, B, E?
Member of the British Empire. Membro de la brita imperio.

Membro de la brita imperio. Kaj tio estas… Ĉu vi povas klarigi, kio estas tio?

Nu, ĉi tio estas agnosko kiun la britoj ne donas tre ofte. La unusola kiun en ĉi tiu jarcento oni donis antaŭ mi [al eksterlandano] estis al eŭsko kiu dum la unua mondmilito ofertis ĉiujn siajn ŝipojn al la aliancanoj, kaj ĝi estas la dua kiu ekzistas de kataluno.

La dua de ĉi tiu jarcento, la unua kiun ricevas kataluno, la dua kiun ricevas eksterlandano, el la vidpunkto de brito.

Brito, ĉar la alia estis eŭsko. [Sinjoro Pujol estas iomete konfuzita]

Tre bone. Ĉi tion vi konservis ĝis hodiaŭ. Ĉu vi kaŝis ĝin?

Mi ne kaŝis ĝin, sed simple konservis ĝin. Iam mia edzino trovis ĝin kaj demandis al mi: «Kion vi havas ĉi tie?». Kaj mi diris «Ĝi estas medalo kiun mi akiris dum la milito». Kaj la afero restis ĉi tiel, kaj ŝi ne demandis ion plu.

Ĉar dum ĉiuj tiuj jaroj vi forviŝis ĉi tiun fakton el la kono.

Post ĉiuj okazintaĵoj, kaj mi restis en bona loko, mi ne havis malbonan bildon ĉe la germanoj. Ili kredis min post la milito. Dum kaj post la atako en Normandio estas tre klare ke oni trompis ilin, ĉu ne? Ne ke mi trompis ilin sed ankaŭ min oni trompis. Kaj tiun mistifikon mi transigis al ili, mi diris al ili ke pro la sukceso kiun havis la atako en Normandio. La stabo decidis, laŭ la onidiroj kiuj cirkulis tie, nuligi la atakon en Kaleza Markolo.

Ĉu vi aŭdacis viziti persone la germanojn por rakonti ĉi tion post la elŝipiĝo?

Mi ne rakontis ĉi tion, sed mi vizitis ilin, jes, poste, kiam la milito estis finiĝinta. [ankaŭ la originalaj vortoj de sinjoro Pujol estas simile konfuzaj]

Kaj vi diris al ili ke tio estis sukcesos ĉar ĉi tiel ili ne estus irontaj al Kaleza Markolo.

Mi diris ĉi tion per mesaĝo.

Tion vi diris.

15 tagojn post la elŝipiĝo mi diris al ili ĉi tion kaj ili plu fidis min. Tiome ili fidis min, ke kiam komenciĝis la atakoj B1 kaj B2, ili ordonis ke mi foriru el Londono sen klarigi tre multe la kialon, ĉar ili voli savi la grupon de agentoj kiujn mi havis. Ĉar mi estis la ĉefa agento el ili, kaj mi havis tiun tutan reton, ili volis savi min… Ni ne sciis, pri kio temas kaj eĉ la anglojn ĉi tio zorgigis. «Kial ili volas ke vi foriru el Londono? Kiun motivon ili havas?». Ni malkovris tion poste, kiam komenciĝis B1.

La misiloj B1 kaj B2…

Kaj poste estis malfacile distri la celiton. 

Tio estas: la germanoj amis vin tiom multe ke ili avertis vin rekte: «Foriru el Londono!».

Ekzakte.

«Vin minacas la danĝero ricevi bombatakon…»

Tiom multe ili aprezis min… Kaj kiam la milito estis finiĝinta kaj mi iris al Ameriko, kaj denove vidis mian familion. Mi iris tra Madrido kaj la germanoj estis tiom kontentaj pro mia laboro ke, malgraŭ ĉiuj malvenkoj, ili premiis min per 25 mil pesetoj pro mia laboro.

Kaj vi enspezis el la germanoj.

25 mil pesetojn.

Vi reale havas grandan fantazian kapablon.

[Sinjoro Pujol ridas]

Ĉar ni ne povis imagi… Ĉu vi timis ke oni povas malkovri vin dum vi faris… Mi supozas ke tie estis aŭtentaj germanaj spionoj.
Jes, sed tie la situacion kontrolis mi… Mi diris al ili… Iun tagon ili esprimis la neceson de spiono kiun ili volis sendi al Anglio, kiu kontaktu kun mi por eventuala helpo. Kompreneble mi havis 16 agentojn kaj povus havi alian (ĉi tion ili povus pensi), sed nin ne interesis havi rektan kontakton kun ĉi tiu agento ĉar ni ne sciis, kun kiu karaktero venus ĉi tiu spiono. Mi respondis ke mi ne volis havi kontakton kiu iu ajn kiu venus tien. Ni pesis avantaĝojn kaj malavantaĝojn. La avantaĝo estis malkovri agenton kiu nove eniris tien. Sed la malavantaĝo estis la danĝero ke tiu malkovrus, kie mi estas, kaj ke tiu reta de agentoj estis produktoj de mia fantazio. Ni decidis rifuzi la aferon, kaj mi diris ke mi responsas ne nur pri mi, sed pri aliaj 16 homoj, kaj mi ne povis fari tiajn aferojn.

Vi ne akordas kun tiu bildo de forta spiono kiu endanĝerigas sian vivon sur la stratoj, kiel tion montris kinarto. Vi estas la bildo… Pri pafiloj vi scias nenion. Vi laboras sur skribotablo. Vi uzas paperon, malmultajn paperojn. Mi imagas, ĉu ne? Kaj multe da cerbo, multe de memorkapablo. Kaj vi laboras trankvile en anguleto.

Mi volis fari laboron similan, ne kiel la armitaj batalantoj kiuj iras al la malamikaj linioj, se necese batali kaj detrui per eksplodiloj. Ĉi tiu neniam estis mia karaktero, mi estas tre pacema homo.

Vi ne rakontis ĉi tion al la familio. Pasis jaroj kaj jaroj, kaj neniu konis ĉi tion. Via rolo restis forviŝita.

Jes.

Vi eĉ petis ke oni forviŝu vin el la brita servo.

Mi petis ĉi tion. Tion mi petis al Thomas Harris kiu estis amiko mia kaj mi elmontris al li la neceso kiun mi sentis pri trankvila vivo, ke mi volis neniel rilati kun ĉi tio kaj ke oni konsideru min mortinta. Li respektis mian ideon, malgraŭ ke li volis ke mi restu apud li, kaj li volis verki libron pri ĉi tiu afero.

Kaj vi mortigis lin.

Lin mortigis mi mem ĉar mi diris ke [Garbo] estas mortinta.

Kaj la 18 malverajn agentojn ankaŭ vi mortigis.

Ĉi tiuj restis sepultitaj en Anglio. Kiam mi foriris mi likvidis [ne kompreneble]. En la lasta mesaĝo mi diris ke ili atendas la gloron de la Imperia Germanio.

Vi aktoris ĝis la fino.

Drame.

Kaj vi foriris el la scenejo.

Sed ĉiam kun la deziro reveni, se ne nun, almenaŭ poste povus reveni, tiu estis nia ideo.

Vi iris al Venezuelo. Tie vi komencis malsimilan vivon.

Tre malsimilan.

Kion vi faris en Venezuelo? Kion vi faras nun? Ĉu vi emeritiĝis?

Nun mi faras nenion. Sed kiam mi alvenis tien, kompreneble, mi devis serĉi manieron vivteni min. Mi deziro estis ne kompromiti mian familion, nek min. Tiel mi eliris el Karakaso. Mi trovis laboron en la kompanio Shell kiel lingvoinstruisto. Mi parolis kvin lingvojn kaj tiam mi instruis la anglan. [nekompreneblaj vortoj]

Vi tamen ne ŝanĝis vian nomon.

Ne, mia nomo plu estis Joan Pujol. La milito finiĝis kaj Garbo finiĝis en ĉiuj sencoj.

Kaj vi vivtenis vin en Venezuelo.

En Venezuelo.

Kaj vi ne havis kontakton kun la mondo de kontraŭspionado?

Ne.

Vi restis ekster ĝi.

[La vortoj de sinjoro Pujol estas nekompreneblaj]

Nu, se mi demandas ion, vi respondos jes aŭ ne laŭ viaj konvenoj. Mi tute ne povas scii, ĉu vi diras la veron aŭ ne, kaj mi akceptas tion. Sed mi devas demandi ion.

Mi tute ne aktoras. Mi parolas sincere pri la vero de la aferoj, ĉar…

Mi eĉ povas dubi ĉu via nomo estas Joan Pujol Garcia, ĉar ĝi ŝajnas al mi nomo tro antaŭpensita.

Mi povas elmontri per miaj identigiloj.

Vi povas akiri ilin el alia loko, ĉi tio ne ŝajnas al mi garantiaĵo. Nu, vi loĝas en Venezuelo, vi laboras tie kaj havas familion. Ĉio marŝas antaŭen kaj subite vi denove aperas ĉar iu malkovris vin…

Mia apero estis tute ne atendita. Mi tute ne atendis ĝin, ĉu jes? Ĉar oni verkis sep libroj pri Garbo, ne pri Joan Pujol.

Ĉi tio interesas min: neniu ligis vin kun Garbo.

Neniam. Nun jes.

Klare, pri ĉi tio mi parolas. Vi konservis vian personecon.

Unu el ĉi tiuj aŭtoroj interesiĝis pri la afero ĉar li antaŭe laboris en Scotland Yard, kaj li havis, ni diru, la deziron esplori aferojn, kaj lin surprizis ĉiuj detaloj de mia persono [tio estas Garbo] kiu finis mortante en Angolo. Oni diris ke Garbo mortis en Angolo, en Afriko.

Ĉu oni diris ĉi tion pri vi?

Jes, aŭ ke mi estas eŭsko, iu diris galego, iun tagon oni diris ke mi estas…

Ĉi tiujn onidirojn verŝajne disvastigis vi mem, ĉu ne?

Mi ne disvastigis tion. Temis pri la servo…

Vi estis tre proksima al la punkto diri «jes».

Ne, ne. Temis pri la servo.

La brita [sekreta] servo.
Kaj la aŭtoro, kompreneble, devis doni iun karakteron ĉar li ne povis doni mian sekretan nomon. Kaj ni intencis, ili intencis,… kelkajn librojn mi eĉ ne konis. Mi havas libron de Derek Robinson kiu precize parolas pri mi, kaj li nomas min Luis Carbriles, aŭ similan nomon, strangan, ĉu ne? Kaj ĉi tiu homo ĝuste nun dediĉis libron al mi kaj sendis al mi eldonon [nekompreneble].

Garbo estis la fama nomo ĝis nun.

Kaj okazis ke la 6an de junio de ĉi tiu jaro iu dediĉis libron al Joan Pujol Garcia, la plej bona verkisto de la reala vivo, Garbo. Sed ili aliflanke ne konis min kaj devis elpensi nomojn.

Estas demando kiun verŝajne ĉiu faris al vi, ĉar ĝi estas neevitebla. Kaj niaj spektantoj atendas ĝin: Kial vi faris tion? Kial vi metis vin en ĉi tiun laboron?

Tre multaj homoj demandis ĉi tion al mi, kaj unu el ili estis la duko de Edimburgo, kiu volis konatiĝi kun mi. Verŝajne tio estis unu el la aferoj kiuj konvinkis min iri al Anglio, ĉar oni proponis al mi du aferojn. Unue, ke ĉi tiu homo volis paroli kun mi kaj konatiĝi kun mi, kaj due li havis la eblecon organizi tie kun kelkaj homoj kontakton, renkontiĝon kun ĉiuj homoj kiuj estis kune.

En la servo.

En la servo de mia laboro, tio estas, kiuj dediĉis sin al ĉi tiu afero. Kaj nature do, li faris al mi ĉi tiun demandon kiun vi fariss al mi: Kial vi faris tion?

Kaj kio estis via respondo?

Nu, mian respondon mi malvolvis en la libro. Sed en malmultaj vortoj, ĉar tion mi sentis, tion mi volis fari, por la bono de la homaro. Mi havis a ideon ke ĉi tiu homo [Hitlero] estis diabla homo kiu portos tutan detruon de la homaro, malaperigante homojn laŭ niaj nunaj konoj, ĉar tion antaŭe oni preskaŭ ne konis. La detruon de ĉiuj judoj. Kompreneble mi ne estas judo, sed mi sentas la doloron de tiu gento, kaj de ĉiuj poloj kiuj suferis pro li, kaj de ĉiuj francoj, kaj de la cetera Eŭropo, kiu suferis sub la regado de nacisocialismo.


Do reale la sento pri la paco, la kunvivado kaj la demokratio portis vin al ĉi tiu danĝero kaj al mondo kiu por vi estis tute fremda.

Tute nova, kaj nekonata, ĉar mi sciis nenion, kaj mi tute ne estis antaŭpretigita.

Vi ne estis preta por tio, sed vi lernis pri la kodoj kaj pri la inkoj, kio estas detaloj de la ofico.

Mi zorgis ke mi povu fari bonan laboron. Ĉar mi ŝatas fari la aferojn kaj fini ilin. Sed bone faritajn, se mi povas.


Ĉu vi fartas bone rilate al la sano?

Bone, mi fartas bone, mi sentas min… Mi ne rajtas diri ke mi fartas malbone. Antaŭ sep jaroj oni operaciis min je la koro. Ĝi estis operacio al malferimita koro. Oni metis al mi tri pontojn. Tio estis en Houston, Usono. Kaj mi sekvas nutro-programon ne tre striktan, sed mi devas uzi kelkajn medikamentojn. Kaj dum vojaĝoj ĉiam akompanas min, ĉu mia edzino ĉu unu el miaj filoj.

Kaj kiam malkovris via familio kaj la amikoj… Unu demando: Ĉu spiono povas havi amikojn?


Ne.

Ne.

Mi estis tute sen kontakto kun la amikoj. Mi havis konatojn.

Vi denove havas amikojn en Venezuelo, kiam vi reakiras identecon…

Mi perdis multajn amikojn ĉar mi ne vivis ĉi tie. Ili kreis novajn amikajn rilatojn en siaj kluboj kaj kiam mi alvenis, mi estis eksterulo. Kiam mi alvenis ĉi tien, mi frato faciligis al mi kontakton kun homoj, sed ĉi tio estis ĉio.

Ĉu vi revenis al la D-Tago? Ĉu vi vidis la strandon de Normandio…

 Jes.

…en kiu oni tiom multajn vivojn ŝparis danke al tio ke vi kredigis ke ĉi tie ne okazos la decida batalo.

Ekzakte.

Kiun impreson kaŭzis al vi vidi la scenejon kiun vi imagis el via laborloko?
Nu, ĝi kaŭzis al mi grandan doloron. Vidi la tombejon estas afero kiun mi ne povas esprimi. Mi povas paroli pri ĝi, sed vidi ĝin estas terure, tre terure. Tio tuŝis miajn emociojn kaj mi ĝuis la kontentecon renkonti multajn batalantojn kiu estis en la defilado, ili ĉiuj estis maljunaj, kaj akompanis ilin iliaj edzinoj, kaj ili invitis min iri kun ili kaj ni promenis tie, sur la strandoj. Ni renkontis grupon en kiu estis kolonelo kiu ankaŭ portis ilin al la venko, kiu partoprenis la elŝipiĝon tie. Kaj ni iris kun fotistoj de ATN, privata agentejo el Anglio, kaj ili faris fotojn pri la strando. Kaj venis ĉi tiu kolonelo kaj kelkaj fotistoj kaj diras al mi: «Ĉu vi aŭdis pri Garbo?». Kaj mi diris: «Jes, mi aŭdis ion pri ĉi tiu sinjoro». «Li estas ĉi tie apud vi» [Verŝajne ĉi tiujn vortojn diris la kolonelo al alia homo kiu estis tie, aŭ sinjoro Pujol miksas la personojn]. Kaj ili restis… Kaj kiam li estis rakontinta, mi estis tie, vizitante la strandojn. Li kunigis kelkajn soldatojn kaj diris al ili: «Sinjoroj, mi havas la plezuron prezenti al vi Garbon, homo kiu savis vian vivon». Tiam la virinoj kiuj akompanis ilin, brakumis min, kaj kisis min kaj fotis min, dirante ke mi savis iliajn edzojn. La afero estis tre emociplena, tre emociplena. 

Nu, de la Normandia elŝipiĝo pasis jam ekzakte 40 jaroj, ĝi okazis la 6an de junio 1944. La operaco Overlond, kiun direktis Eisenhower, kaj tie intervenis 665 mil homoj, 5 mil ŝipoj, kaj cetere. La libroj diras ke la sukceson oni ŝuldas al la antaŭpretigo, al la organizado, kaj al la surpriza faktoro.

Ekzakte.

La libroj ne diras ke unu el la plej gravaj faktoroj estis sinjoro Joan Pujol i Garcia. Unue ĉar ili ne sciis, kiu vi estas.
Ekzakte, sed ja mencias Garbon preksaŭ ĉiuj, eĉ multaj revuoj. Lastatempe mi vidis la revuon Newsweek de la 10 de junio, kiu rakontis ke tie okazis distra atako, «decieve» ili diras, sed ili ne sciis ekzakte, kion. Ĉar la usonanoj neniam sciis ĉi tion, ĉar la britaj servoj ne volis komuniki ĉi tiujn aferojn. Ili helpis unuj la aliajn, sed oni ne volis ke la organizadon konu aliaj naciojn, malgraŭ ke ili estis aliancanoj.

Sinjoro Pujol, ĉi tiu interparolo alvenas sian finon, mi scias ke vi povas rakonti multajn aferojn, kiuj estus tiuj detaloj pli taŭgaj por libro, aŭ serio da raportoj, pri precizigoj. Ĉi tie ni volis aŭskulti vin, proksimiĝi iomete pli al via persona identeco, kiu dum longa tempo restis sekreta. Dankon pro la konfido kiun vi montris al la kataluna televido. Karaj spektantoj, ni fermos la elsendon kun kanto pri amo kaj milito precize ĉar sinjoro Joan Pujol petis al ni la kanton Rosó, kiu ŝajnas ke en kelkaj momentoj ĝi tuŝis liajn emociojn, kaj estos bone fermi ĉi tiun elsendon kun ĉi tiu muziko kaj samtempe mi pensas ke vi trovis ke ĉi tiu interparolo havis esceptan karakteron kaj antaŭ ol vi kun familianoj kaj amikoj decidu diskuti pri tio kion ĉi tie ni diskutis, kaj kion vi povas imagi, mi devas diri kiel ĉiam, bonan nokton, dankon kaj ĝis la venonta semajno.

Elŝutu la intervjuon en pdf-dosiero.

La direktoro de la radi-stacio Ona Mediterrània rifuzis la inviton de la ŝtatestro de Hispanio Felipe de Borbón kaj sendas al li leteron kun 20 kialoj pro kiuj li ne ĉeestos la akcepton en Marivent.

La direktoro de Ona Mediterrània, Tomeu Martí i Florit, ricevis inviton el la Reĝa Domo de Hispanio por ĉeesti la akcepton kiun faris la gereĝoj de Hispanio ĉi tiun ĵaŭdon la 4an de aŭgusto en Marivent.

La kontesto de la direktoro de Ona Mediterrània estis rifuzi la inviton, same kiel faris pluraj politikaj kaj sociaj reprezentantoj, kaj kaptis la okazon por transdoni al la hispana ŝtatestro liston da 20 kialoj por rifuzi la inviton.

Ni tradukas la leteron kiun Tomeu Martí sendis al la hispana reĝo.


@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } p { line-height: 115%; margin-bottom: 0.25cm; background: transparent }
Sinjoro Felipe de Borbón,


Mi ricevis vian inviton por la akcepto kiun vi faros la venontan ĵaŭdon la 4an de aŭgusto 2022 en la palaco Marivent.


Kun ĝojo mi anoncas al vi ke mi ne ĉeestos kaj kaptas la okazon por mallonge klarigi al vi la kialojn de mia decido.


Ĉar mi ĉiam kontraŭstaris la monarkion kiel formon de reĝimo, pro kio en pluraj okazoj mi suferis arestojn kaj polica persekutado.




Ĉar mi estas demokrato kaj, inter multaj aliaj aferoj, ĉi tio signifas ke la regantoj devas esti elektitaj en voĉdonoj, kaj ne pro la fakto esti filoj de iu.


Ĉar se vi hodiaŭ vi estas reĝo de Hispanio ĉi tio ŝuldiĝas al krima diktaturo kiu volis sin eternigi pere de via patro kaj lia posteularo.


Ĉar la invito kiun vi sendis al mi estas skribita nur en la kastilia lingvo. Pro nescio aŭ fia intenco oni ignoris la propran lingvon de ĉi tiu tero, kiu estas la kataluna lingvo.


Ĉar la borbonaj reĝoj ĉiam estis malamikoj de la kataluna lingvo kaj volis ĝin ekstermi, ĉu pro «justa rajto de konkero» aŭ per la maksimo «la efiko estu atingita sed oni ne rimarku ĝian prizorgon».


Ĉar la akcepto estos farita en loko kiu ne apartenas al vi. Vi okupas ĝin kontraŭleĝe kaj ĝi apartenas al la civitanoj de Majorkurbo.


Ĉar la hispana monarkio, kiun vi korpigas, reprezentas la rifuzon kontraŭ la rajto de memdetermino de la popoloj kiuj estas en la hispana regno.


Ĉar vi estas la viva reprezento de masklismo konsekrita en la hispana konstitucio, kiu en sia artikolo 57.1 donas al la viron avantaĝon sur la virino.


Ĉar mi havas fortajn konvikojn pacismajn kaj kontraŭmilitistajn, kaj vi estas la supera estro de la armitaj fortoj de Hispanio.


Ĉar vi estas la estro de putriĝinta ŝtato kiu subpremas, torturas, malliberigas, sieĝas, spionas… la politikajn disidentojn.


Ĉar vi estas parto de la borbona familio, kiu kaŭzis tiom multajn suferojn al la civitanoj de Majorko kaj tiom multe ŝtelis al la regatoj de la Reĝlando Hispanio.


Ĉar vi faris ĉion eblan por vuali la ekstreman koruptadon de via patro.


Ĉar en la akcepto al kiu vi invitas min estos reprezentantoj de la faŝisma ekstrema dekstro, kiuj uzas ĉi tiujn situaciojn por sin reklami.


Ĉar pro via kulpo estas homoj kiuj devus havi la rajton veni libere al Majorko sed ili ne povas kaj devas suferi la pezon de la ekzilo.


Ĉar vi estas la estro de tiuj kiuj la 1an de oktobro 2017 batregalis pacajn civitanojn kiuj volis nur voĉdoni, kion pravigis via senhonora parolado de la 3a de oktobro.


Ĉar per via nomo vi honoras la reĝon Filipon la 5an, via antaŭulo kiu masakris milojn de majorkanoj.


Ĉar ĉiufoje kiam vi venas al Majorko via ĉeesto ĝenas tiujn kiuj vivas tie dum la tuta jaro.


Ĉar la policaj korpoj zorgas pri la subpremado kaj nuligo de la protestoj kiujn generas viaj vizitoj. Kaj poste kelkaj amaskomunikiloj diras ke vi promenis inter aplaŭdoj kaj aklamoj.


Ĉar mi volas konservi la memoron de tiu respublikistoj kiuj mortis defendante la Respublikon.


Ĉar ŝajnas al mi obscena kaj senmorala la buĝeto de publika mono kiun vi uzas, dum estas civitanoj de la ŝtato kiuj vivas en malriĉeco.


Kore,
Tomeu Martí i Florit
Direktoro
Ona Mediterrània

La hispana justico kondamnis la sendependisman aktivulon Marcel Vivet je kvin jaroj da mallibereco pro lia partopreno en manifestacio kontraŭ la hispanaj policanoj de Jusapol kiuj la 29an de septembro 2018 en Barcelono, en kiu la sindikato Jusapol organizis manifestacion por omaĝi tiujn policanoj kiuj partoprenis la okazintaĵoj de la 1a de oktobro 2017. La verdikto trudas al li du jarojn da mallibereco pro krimo de publikaj malordoj kaj tri jarojn da mallibereco pro atenco kontraŭ agento de la aŭtoritato. Oni trudas al li ankaŭ malkapableco esti elektita por publikaj postenoj kaj monpunon da 2 100 eŭroj pro lezoj kaŭzitaj al agento de Mossos d’Esquadra.

La Konstitucia Konsilio de Francio malpermesis la instruadon vehiklatan de neoficialaj lingvoj, kiujn en Francio oni nomas regionaj lingvoj. La “Leĝo Molac”, kiun prilaboris la bretona deputito Paul Morac, intencis protekti la heredaĵon de “regionaj lingvoj” kaj antaŭenigi ili, por la unua fojo post du jardekoj. Malgraŭ ĉi tio, la leĝo estis malakceptita ĉar “la lingvo de la Respubliko estas la franca”.

La bretona deputito bedaŭiris en komunikaĵon ĉi tiun decidon kaj petas ke la registaro modifu la Konstitucion ĉar oni interpretas la Konstitucion laŭ vidpunkto kiu devigas “rezigni tre efikan instruadon”. La malpermeso povas havi sekvojn en lernejoj en kiuj oni uzas la bretonan, la eŭskan, la okcitanan aŭ la katalunan, kiel la lernejoj La Bressola en Norda Katalunio.

Aliaj punktoj de la leĝo Molac, pri la antaŭenigado de “regionaj lingvoj”, estis akceptitaj. La Konsilio donis verdan lumon al novaj dispozicioj kiuj permesas monan subtenon de la magistratoj por la instruado de regionaj lingvoj, dum la uzado de la lingvo ne estos vehikla, tio signifas ke oni povas instrui tiujn lingvojn, sed ne povas instrui per ili.

La tekston aprobis la Parlamento je la 8a de aprilo per 247 favoraj voĉdonoj, 76 kontraŭaj kaj 19 sindetenoj.

La Konstitucia Konsilio malpermesis ankaŭ la uzadon de diakritikoj kiuj ne ekzistas en la franca lingvo por la skribado de nomoj en la interna registro.

Guillem Agulló i Salvador (Burjassot, 1974-Montanejos, 1993) estis juna valencilandano, aktivulo en movadoj sendependismaj kaj maldekstraj, kiu estis murdita de ekstremdekstruloj. Agulló estis ano, ĉe sia morto, de la junulara, maldekstra kaj sendependisma organizaĵo Maulets en Burjassot kaj de la kontraŭrasisma kaj kontraŭfaŝisma movado SHARP.

Dum la nokto de la 11a de aprilo 1993, kiam Guillem Agulló pasigis la feriojn tendumante en Montanejos  kun kelkaj amikoj, atakis ilin grupo da junaj faŝistoj kriante “Sieg Heil” kaj “Viva España”, ĉe kiu atako unu el ili vundis Guillem Agulló per tranĉilo ĉe la koro, kio kaŭzis lian morton. La atakintoj foriris kantante la hispanan faŝisman himnon “Cara al sol”.

La familianoj kaj la maldekstraj organizaĵoj denoncis ke la motivo de la krimo estis politika, ĉar pri la junuloj kiuj intervenis en la murdo oni sciis ilian idearon hispanisman kaj faŝisman, kaj ili sciis la kontraŭfaŝisman idearon de Guillem Agulló. Ĉiuj politikaj partioj kondamnis la okazintaĵon escepte de Partido Popular, Unió Valenciana kaj Falange Española.

Pro la murdo oni arestis la sekvajn homojn: Gerardo Mora, Juan Manuel Sánchez (kromnomo: el Picha), José Cuñat (kromnomo: el Pollo), Francisco García (kromnomo: el Mody) kaj Pedro Cuevas (kromnomo: el Ventosa), ĉi lasta estis la fizika plenuminto de la krimo. Ili ĉiuj apartenis al la valencia ekstremdekstra grupo “Komando Marchalenes IV Reich”, nomo kiu honoras la nazian reĝimon.

La juĝado pri la kazo okazis en Castelló de la Plana en 1995, ĝi vekis polemikon en amaskomunikiloj. La juĝisto akceptis la strangan atestanto “X”, kiun prezentis la defenda advokato, kiu deklaris sub sekreto. Maulets, kiu faris la popolan akuzon, sin retiris el la juĝado. Finfine la juĝisto kondamnis konfesintan plenuminton de la murdo, Pedro Cuevas “el Ventosa”, je 14 jaroj da mallibereco, kaj absolvis la 4 ceterajn akuzitojn, kiuj estis liberigitaj unu semajnon post la verdikto. La juĝisto rifuzis la politikecon de la murdo, asertante ke temis pri “kverelo inter knaboj”. La kondamnito liberiĝis post nur kvar jaroj pro bona konduto.

Altsasu kaj Alsasua estas la du oficialaj nomoj (en la eŭskaj kaj en la kastilia respektive) de urbo en la hispana aŭtonomia regiono Navaro.

Ok junuloj (Ohian Arnanz Ciordia, Jokin Unamuno Goicoetxea, Jon Ander Cob Amilbia, Julen Goicoechea Larraza, Adur Ramírez de Alda Pozueta, Aratz Urrizola Ortigosa, Iñaki Abad Olea kaj Ainara Urquijo Goicoechea) kaj du nedeĵoraj agentoj de Guardia Civil kun siaj respektivulinoj, kvereliĝis je la mateniĝo de la 15 de oktobro 2016 en Altsasu.

Laŭ la rakonto de la juĝisto, leŭtenanto kaj serĝento de Guardia Civil estis nedeĵoraj kaj vestitaj kiel simplaj civitanoj en la trinkejo Koxka en tiu urbo kiam, ĉirkaŭ 3:15 nokte eniris la trinkejon unu el la junuloj akompanite de knabino ankoraŭ ne 18-jaraĝa. Tiu junulo estus sin turninta al la serĝento de Guardia Civil por diri ke li ne rajtas ĉeesti tiun trinkejon. En tiu momento intervenis la leŭtenanto, dirante ke li lasu ilin trankvilaj. Tuj alproksimiĝis proksimume 25 homoj kiuj ĉirkaŭis kaj minacis la du agentojn de Guardia Civil. La agentoj kun siaj respektivulinoj estus klopodintaj foriri el la loko kaj sur la strato ili renkontis grupon de 15 aŭ 20 homoj kiuj kun la antaŭaj homoj plu insultis kaj frapis la agentojn ĝis la momento kiam alvenis deĵoraj policanoj.

La 14an de novembro 2016 la juĝisto Carmen Lamela ordonis la malliberigon al ok homoj akuzitaj pri terorismo en la madridan karceron Soto del Real. La juĝisto Lamela adoptis ĉi tiun akuzon pro peto de la prokuroro José Perals, kiu akuzis ses el la akuzitoj pri krimo de terorismo aplikante la artikolon 573bis. La preventa rimedo estis adoptita konsiderante ke ekzistas danĝero pri forfuĝo. Aliflanke, la du aliaj arestitoj restis provizore en libereco, devigitaj prezenti sin dutage en la semajno antaŭ la justico, konsiderante ke ili ne partoprenis la fizikaj atakojn.

Sep el la ok junuloj eniris malliberejon akuzite pri terorismo. Kvar el ili eliris en provizora libereco en decembro 2016, sed la tri ceteraj restis en la malliberejo Soto del Real sub la sistemo FIES, kiun oni aplikas al teroristoj. La provinca kortumo de Navaro rifuzis la akuzojn pri terorismo kaj petis ke la kazo estu denove pritraktata en la juĝejo de Iruñea/Pamplona. Fine, la 4an de julio 2017 la prokuroro de la nacia kortumo petis 50 jarojn da mallibereco pro terorismaj lezoj por ses el la ok junuloj el Altsasu, kiuj supozate partoprenis atakon kontraŭ ne deĵoraj agentoj de Guardia Civil kaj iliaj respektivulinoj en oktobro 2016. Por la sepa akuzito, Ohian Arnanz, oni altigis la punon al 62 jaroj kaj duono aldonante krimon pri terorisma minaco. Al la oka akuzito, Ainara Urkijo, oni petis 12 jarojn pro terorismaj minacoj.

 

La artikolon oni povas ankaŭ elŝuti kiel pdf-dosieron ĉi tie.

 

Aŭtoro: Vicent Partal

Traduko de @nuntempe

 

La 17an de aŭgusto 2017 du terorismaj atakoj en Barcelona kaj Cambrils skuis Katalunion, testante kiel neniam antaŭe la kapablon de la aŭtonomia registaro kaj, aparte, tiun de ĝia polico, Mossos d’Esquadra. Ĉi tio estas la rakonto pri la spertoj kiujn vivis la kerno de la agentoj de tiu polico, kiuj de jaroj esploras la ĝihadisman minacon.

Vendejo transformita

La panelo estis surpriza, sed neniu  atentis multe. La konstruaĵo situanta ĉe la numero 23 de placo Catalunya en Barcelono transformiĝis, tiun 17an de aŭgusto nur unu horon post la terorisma atako en tiu sama urbo, en la laborcentron de ĉiuj urĝo-servoj kiuj devis alfronti atakon por kiu neniu estis tute preta, malgraŭ la fakto ke oni atendis ĝin.

La konstruaĵo, ĉe la angulo inter placo Catalunya kaj la famaj Rambles (aŭ Ramblo), gastigis tiam la vendejon Sfera, komerca centro posedata de la entrepreno El Corte Inglés. Sed ĉiuj vestaĵoj kaj varoj estis formovitaj je naŭza rapideco post la atako. Ĉe la teretaĵo necesis instali improvizitan hospitalon kaj ĉe la superaj etaĵoj, laborspacojn, precipe por la polico kiu klopodis kompreni, kio kaj kiel estis okazinta. Kiam la 17a tago malheliĝis, la reklamafiŝoj kaj tiu granda bizara panelo de la enirejo anoncante la kategoriojn de vestaĵoj de ĉiu etaĵo estis la unusola spuro restanta de la vendejo kiu, ĝis tiu mateno, estis nur unu pli en la strato plej fama de Barcelono. La ago de iu junulo el Ripoll, kies nomo estas Younes Abouyaaqoub, ŝanĝis ĉion. Eĉ la funkcion de tiu komerca centro.

La konstruaĵo larĝas preskaŭ ok mil kvadratajn metrojn, kaj ĉiun spanon oni eluzis amaso da homoj kiuj intencis savi vivojn aŭ trovi spurojn per kiuj reagi al la atako. Ilia ĉefa intenco estis kapti homon kies identencon oni ankoraŭ ne konis sed kies agon ĉiuj sciis. 13 homoj estis mortintaj, poste 15, kiel viktimoj de kamioneto kiu sin ĵetis tra la Ramblo je direkto malsupren, koliziante kontraŭ la homoj kiujn ĝi trovis antaŭ si, ĝis halti meze de la vojo, ĝuste sur bildo de Joan Miró, tre proksime al la operejo Liceu. La trairo longis 550 metrojn, kaj komencis je la kvara horo kaj kvindek minutoj posttagmeze, kiam sur la Ramblo de Barcelono estis precipe turistoj.

La centro pri esplorado de la kataluna polico instalis sin en la konstruaĵo Sfera, la demandoj amasiĝis freneze ekde la unua minuto. Ĉu tiu atako estis plenumita de unu sola homo? Ĉu la blanka kamioneto estis la nura veturilo kiu partoprenis la agon? Aŭ aliaj veturiloj postsekvis ĝin? Kiu ŝoforis ĝin? Kaj, precipe, kie estis la aŭtoro de la atako ĝuste tiam? Ĉu aliaj atakoj estis planitaj?

La operaco Gàbia (‘kaĝo’ en la kataluna) fermis hermetike Barcelonon kaj la komisiono pri informado de Mossos d’Esquadra aktivigis por la unua fojo la operacon Cronos [kronos] (‘tempo’ en la greka), tiel ke oni metis ĉiujn operativajn aktivojn por la esplorado pri la okazintaĵoj. Kaj je la unua rango, kaj probable pli multe zorganta ol ĉiu ajn, tiu informkomisiono kiu de kelkaj jaroj batalis kontraŭ ĝihadismaj grupoj.

Younes detale observis la Ramblon antaŭ la atako

La unua granda surprizo el la esplorado alvenis tre frue: temis pri la stranga itinero kiun la atakinto trairis.

Tuj post la atako, ĉiuj Ramblaj vendejoj estis fermitaj kun homoj enfermitaj interne. Necesis garantii la sekurecon de kiom eble plej multaj homoj, sed ankaŭ reteni la eventualan aŭtoron de la atako se li ne sukcesis forfuĝi kaj sin rifuĝis en iun vendejon. Tial la kataluna polico malfermis lante ĉiun vendejon kaj akompanis ĉiujn homojn ĝis placo Catalunya.

Tie, en la centro de la placo mem, oni identigis unuope la homojn kaj oni petis ĉian ajn bildon kiun ili povus kapti, ĉu foton, ĉu videon, kion ajn. Kiu kaptis ion, tiu estis akompanita de policano ĝis la supera etaĵo de la konstruaĵo Sfera, kie oni elŝutis la dosierojn, klasifikis ilin kaj identigis ilin kun ĉiuj kunaj datumoj: kiu registris, kie, je kiu minuto… Ekde tiam, dum horoj kaj horoj surekranigi bildojn necesis por kompreni, kion oni alfrontas. Per la surekranigado kaj la ordigado, oni rekonstruis la momentojn antaŭ la atako.

En la urboj de nia epoko abundas kameraoj, kaj aparte en la Ramblo ĉiuj vendejoj havas sekureckameraoj. La bildoj kiujn tiuj kameraoj kaj homoj registris en la Ramblo antaŭ, dum kaj post la atenco, estis ŝlosilaj por kompreni, kio okazis. Miksante, komparante kaj kunigante ilin la polica korpo Mossos d’Esquadra povis rekonstrui tiujn okazintaĵojn kiuj ŝanĝis por ĉiam Barcelonon kaj Katalunion.

Kaj la okazintaĵo ne estis, kiel oni diris en unua momento, nur tio ke Younes Abouyaaqoub eniris la Ramblon je la supera parto kaj sin ĵetis malsupren por mortigi homojn. Ne. Antaŭe la aŭtoro de la atako trairis la Ramblon en la mala direkto, malrapide irante supren ekde la haveno. Minutojn antaŭ la atako li analizis ĉion kio povus malhelpi lian atakon, observante la scenejon, eble atentante la eventualajn problemojn kiujn li povus trovi.

itinero3

Dum tiu blanka kamioneto el la modelo Fiat Talento trairis supren la Ramblon, la homoj kiuj tiam promenis trankvile sur ĝi ne povis scii, kio baldaŭ okazos, nek havis kialon por ŝajne temi ion. Transpasinte la placon Catalunya, ĝi turnis sin por reveni malsupren sur la strato Pelai, kaj nun jes, la veturilo subite akcelis, metis sin sur la centran trotuaron de la Ramblo. Tie ĝi sin movis zigzage kun la celo mortigi kiom eble plej multajn homojn. La trankvilecon de tiu aŭgusta posttagmezo tuj rompis alarmaj krioj de fuĝantaj homoj kaj doloraj krioj de la vunditoj, nepovantaj kompreni, kio okazas. Ĝis la momento kiam la kamioneto restis bremsita. Tiam Younes eliris ĝin kaj fuĝis surpiede direkte al la bazaro Boqueria, eluzante la kaŭzitan stuporon de la homoj. En tiu momento mem, komenciĝis la persekutado plej grava de la polica historio de Katalunio. Tio daŭris preskaŭ cent horojn, kvar tagoj eternaj, precipe por la agentoj respondecaj pri la agado kontraŭ ĝihadismaj grupoj.

Ĉu ago de unusola homo?

La atenta observado de la bildoj kaptitaj de ĉiuj ramblaj kameraoj alportis du indikojn: unue, ke en la kamioneto estis unu sola homo, strange trankvila. La fakuloj scias certe ke antaŭ ol plenumi atakon multaj ĝihadistoj trinkas stimulajn substancojn. En ĉi tiu kazo, ŝajnis male ke li prenis trankviligan. La dua grava indiko estis ke la kamioneto estis sola. Per la videoj la policanoj sekvis la itineron de ĉiuj veturiloj, kaj neniu havas rilaton kun la kamioneto de la atako. Ankaŭ ne ŝajnis ke estis iu kunaganto  en iu momento de la trairo haltinta sur la trotuaro observante. Neniu atendis aŭ akompanis lin en la fuĝado. Temis do pri sola homo, aŭ almenaŭ ŝajne, iris sola.

Sed la informkomisiono de Mossos d’Esquadra komisiita pri sekvado de la agado de ĝihadistoj ne estis tute konvinkita pri la soleco de tiu atakinto. Ĉiuj el ĝiaj membroj estas agentoj kiuj multe laboris pri senfinaj esploradoj, kun tre profunda kono pri ĉio kio rilatas al islamo en Katalunio, kaj kiuj observis dum jaroj ĉiun spanon de la lando, amasigis sciojn, kio en la tago de la atako estis pli grava ol ĉio ajn. Ili estis konvinkitaj ke atakanto neniam agas tute sola, kaj ili supozis ke devas esti minimume unu alia homo envolvita. Tial la laboro ekde tiu momento estis telefoni al ĉiuj kontaktoj petante ajnan informon, kiom ajn malgrava ĝi estis, ajnan spuron, bobenon el kiu tiri fadenon. Devus esti iu ajn kiu scius, kio ĵus okazis.

En la kamioneto oni trovis fakturojn elsenditajn en la urbo Cambrils kaj kelkajn izolitajn datumojn pri la homo kiu povis okupi ĝin, materialo kiun oni pritraktis dum ili samtempe serĉis spurojn. Sed ĉio tio estis ankoraŭ malmulte, nekonektita, kaj la tempo kuris. Subite, unu el la telefonvokoj havis respondon. Homo certigis ke li parolis kelkajn tagojn antaŭe kun la homo kiu povis esti la aŭtoro de la atako.

Indiko al la sudo

Grupo de agentoj el la kataluna polico tuj iris de Barcelono al la sudo, al la loko kie estis tiu informanto. Tion ili faris per polica aŭto sen markemblemo sed kun urĝec-prioritatoj, kio igis la aŭton evidenta celo. Kaj tion ili faris kun multaj cerbumoj en la kapo. Ĉu tiu indiko estis logaĵo por nova atako? Ĉu oni povis konduki ilin celkonscie al iu loko por plenumi la atakon? Akompanate de alia polica aŭto ili eniris la aŭtoŝoseon kolapsitan kaj plena per kontroloj. 

Akompanate de alia policaŭto ili eniris kolapsitan kaj plenan per kontroloj aŭtoŝoseon. La operaco Gàbia jam atingis la nivelon 3, tio estas, ĝi ampleksis la tutan aŭtonomian teritorion de Katalunio. Pli ol sescent polickontroloj sin distribuis tra la teritorio, kun la neevitebla sekvo kaŭzi trafikan kaoson neniam antaŭe viditan. En la aŭtoŝoseo oni rezervis por ili iom da spaco en mala direkto por eskapi vicojn da aŭtoj, kaj ili iris al la sudo tiom rapide kiom ili povis. Tie ili renkontis la informanton en la policejo de Tarragona, kie la ĉeesto de aŭtoj kaj viro kun araba aspekto maltrankviligis la agentojn, ĝis la momento kiam oni klarigis, kiuj ili estis. Finfine, tiu indiko donis neniun rezulton. En la regiono, kie la informanto diris ke li estis pasiginta kun la atakinto kelkajn tagojn antaŭ la atako, ne estis gvatkameraoj kiuj povus filmi lin. Sed la hazardo volis ke ĉi tiu vojaĝo situigu la policon proksime la neatendita scenejo, kie baldaŭ okazos dua atako.

Dua atako en Cambrils

La intenco estis reveni al Barcelono, sed antaŭe, la grupo haltis en restoracio kie ili petis rapidajn manĝaĵojn. Je tiu horo, ili jam estis preskaŭ certaj ke la atakinto ne estis de ekstere alveninta; ĉar la taktiko de la aŭto estiel ramo – aŭ kamioneto estiel ramo, en ĉi tiu kazo – estas la plej simpla kaj tiu kiu postulas plej malmulte da konoj kaj subtenoj. Sed subite, ĉio denove ŝanĝiĝis. Telefonvoko avertis ilin ke en la urbo Cambrils [kambrilz] ĵus havis lokon dua atako. Ankoraŭ ne estis klaraj datumoj, sed ŝajnas ke grupo da homoj retenis ostaĝojn en la ĉemara promenejo Passeig Marítim.

La hazardo, la spuro kiun ili sekvis al proksima municipo, igis ke ili sin trovu proksime al la loko. Ili enaŭtiĝis kaj tuj veturis tien. Certe, dua atako malsimpligis la aferojn kaj devigis ilin rekonsideri tion kio okazis en Barcelono.

La unua ricevita informo ne estis vera. En Cambrils ne estis ostaĝoj retenataj de iu, sed la situo kiun ili observis estis pli malfacila. Grupo da kvin junuloj sin turnis per aŭto al la urbo kaj, antaŭ ol atingi ĝin, aĉetis tranĉilojn kaj hakilojn en vendejo ĉe la aŭtovojo. Ilia intenco estis eniri la urbon Cambrils kaj ripeti la agon de Barcelono. Ili volis porti la aŭton ĝis la centro de la promenejo kaj mortigi kiom eble plej multajn homojn. Ĉe la lasta momento, ili elaŭtiĝus kaj plu mortigus homojn per la ĵus aĉetitaj armiloj, kaj lasos sin mortigi de la polico. Tial ili surmetis talizonojn kiuj ŝajnis eksplodiloj. Ili sciis ke la polico mortpafos ilin se ili portas la eksplodilojn, suspektante ke ili uzos la talizonon.

Ĉi tiun planon fiaskigis unu el centoj da kontroloj kiujn Mossos d’Esquadra organizis, ĉi tiu en la enirejo de la promenejo, ĉe trafikcirklo. Ĉio indikas ke la okupantoj de la aŭto, Moussa Oukabir, 17jara; Said Aallaa, 19jara; la fratoj Omar kaj Mohamed Hychami, 21- kaj 24-jara respektive, kaj Al-Houssaine Abouyaaqoub, 22jara, ne vidis la kontrolon ĝis la momento kiam ili jam veturis en la trafikcirklo kaj ne povis eskapi el ĝi. Ili eniris la urbon Cambrils tra Rambla de Jaume I, kaj la kontrolo ne estis videbla, ĉe ilia maldekstro. Vidante la kontrolon ili decidis akceligi la aŭton, provante preterpasi, sed la aŭto renversiĝis kaj koliziis kontraŭ rubujoj ĉe la pado inter la haveno kaj la strando.

El tiu Audi A3 malgrimpis la kvin veturantoj, kiuj komencis ataki ĉiun homon kiu tie estis. Unu el la Mossos-agentoj de la kontrolo pafis per la longa armilo kaj mortigis kvar atakantojn. La kvina forfuĝis tra la promenejo, persekutate de la polico. Li surportis talizonon kun pseŭdo-eksplodiloj.

Kiel en Barcelono, ankaŭ en Cambrils la polico ordonis ke ĉiuj homoj rifuĝu en lokaloj kaj fermu la pordojn. La forfuĝinta membro de la grupo, la unusolo kiu ne mortis, trakuris 50 metrojn, pasante de la centra promenejo al la mezo de la landovojo, kaj haltis je dek metrojn de la trinkejo Taberna Kupela, ŝajnigante ke li volas eksplodigi la materialon en la talizono. Ĉi tio povus kaŭzi la morton de ĉiuj ĉeestantoj de la trinkejo, pro kio la polico decidis pafi, unue je la gamboj, dum ili kriis ke li sin liveru. La junulo falis sur la grundon, sed li denove stariĝis. Poste la polico mortpafis lin. La membroj de la informkomisono atingis la lokon sufiĉe frue por vidi la elnodiĝon. Kaj ili rimarkis ke la talizono kun eksplodiloj estis malvera: ĝia celo estis certigi ke la atakinto mortos dum la atako. Dum ĉi tio okazis, ĉe la enira parto de la promenejo la urĝaj sanitaraj servoj provis savi la vivon de 67jara virino, kun hispana civitaneco, kiun vundis la atakintoj. Post kelkaj horoj ŝi mortis en hospitalo en Tarragona.

cambrils_27_0-11190919

La murdo kontraŭ Pau Pérez

Dum la tempo kiu pasis inter la okazintaĵoj en Barcelono kaj Cambrils, en Barcelono havis lokon la incidento plej stranga el ĉiuj: la morto de Pau Pérez, junulo el Vilafranca del Penedès, kiun Younes Abouyaaqoub ponardis kun la celo ŝteli lian aŭton. Ĉi tio okazis en Zona Universitària, en Barcelono, kien Younes alvenis piedirante eluzante la kaoson en la centro de Barcelono kaj trairante malrektan itineron, tra la strato Nicaragua kaj Camp Nou, kiun oni poste povis rekonstrui tre detale. Sed, en Zona Universitària li sin trovis kun la operaco Gàbia. Oni ne povis iri ekster Barcelonon ne rimarkite de la polico. Lia reago, iom post la sesa posttagmeze, estis mortigi la homon Pau Pérez kiam ĉi tiu iris al sia aŭto en parkejo. Younes metis lian korpon en la aŭton kaj sin turnis al la elirejo de la urbo, kun la celo trapasi unu el la kontroloj en la avenuo Diagonal.

Kun la korpo en la malantaŭa parto de tiu Ford Focus apartenanta al la junulo el Vilafranca, Younes decidis preterpasi la kontrolon sin ĵetante kontraŭ la agentoj per la aŭto. Ĉi tiaj kontroloj ĉiam havas tri zonojn. Ĉe la unua oni identigas, kaj tie agento decidas, kiu haltas; ĉe la dua oni ekzamenas, kaj tie sin metas la aŭtoj por esti priserĉataj; kaj tria zono kie oni haltigas aŭ persekutas ajnan aŭton kiu provas eskapi la kontrolon.

Younes turnis la aŭton kontraŭ serĝento de Mossos d’Esquadra, kiu restos vundita pro la kolizio, kaj tio kaŭzis persekutadon kun pafoj. La ĉasado finiĝis en la vilaĝo Sant Just Desvern, antaŭ la konstruaĵo Walden. Kiam la polico proksimiĝis, tie oni trovis la korpon de Pau Pérez, pro kio ili pensis ke li estis la eskapinto kaj mortis pro kuglo. La surprizo venis kiam ili vidis la ponardon metita en lian korpon, kaj ke li ne sidis en la loko de la ŝoforo. Ŝoforo kiu sukcesis foriri per siaj piedoj.

Oni interne tuj ligis la murdon kontraŭ Pau Pérez kun la terorisma atako, sed la publika komunikado estis pli prudenta. Kiam oni konfirmis ke Younes veturis per tiu aŭto, la persekutado kontraŭ la forfuĝanto akiris novan dimension. Ĉar ekde tiu momento oni sciis, ke li vojaĝas sola, ke li ne havas veturilon kaj, precipe, ke li estas ekster Barcelono, kio por la teroristo estis eraro, ĉar estas pli facile kaŝi sin en granda urbo ol eskapi ĝin. La 21an de aŭgusto je la 13:12 la polico Mossos d’Esquadra diskonigis fotojn liajn kaj malkaŝis ke li estis la aŭtoro de la murdo kontraŭ Pau Pérez. Tre malmultajn horojn poste virino identigis lin en Subirats, en la parkejo de la superbazaro Mercadona.

La domo en Alcanar, ĉu drogo aŭ bomboj?

Dum la horoj post la atako abundis kontraŭdiraj informoj kaj konfuzoj, kio tamen kutimas okazi en tia atako. La rapida ritmo de la okazaĵoj kontrastis kun la devigita malrapideco de la esplorado. Ĉiun onidiron, ĉiun datumon oni devis kontrastigi, kaj la fakuloj pri informado de la polico provis interligi punktojn, trovi la fadenon kiu desegnis la ampleksecon de la operaco.

Aparte konfuza estis la kazo pri la eksplodo en la domo en Alcanar [alkana], kie oni poste eltrovis ke la grupo pripensis la atakojn. La 16an de aŭgusto vespere, la tagon antaŭ la atako en Barcelono, granda eksplodo skuis la strandan regionon de Alcanar. La unuaj informoj publikigitaj de la fajro-brigadanoj kaj policanoj parolis pri unu mortinto kaj sep vunditoj, kaj emfazis la grandan kvanton da gas-cilindroj kiujn oni trovis en la domo kaj substrekis ke la domon malregule okupis fremduloj, kiel denoncis la najbaroj de la kvartalo.

La senruinigado estis tre malfacila ĉar okazis dua tre granda eksplodo kiu vundis unu policanon. La ruinoj denove kovris la domon kaj oni devis halti la laboron por certigi ke ne estis danĝero por la ŝoforo de la gruo nek por la aliaj homoj kiuj laboris tie. Surprize por Mossos d’Esquadra, teamo el Guardia Civil volis fari la esploradon, kio estis malkutima kaj kion la kataluna polico ne permesis, sed pli malfrue, kun la scio ke tie kuŝas la korpo de homo kiu provizis konfidencajn informojn al la hispana polico, la afero estos tre priparolata.

La policanoj kiuj alvenis la unuaj detektis kelkajn kemiaĵojn. La ĝihadistoj intencis uzi ilin por fabriki eksplodigilon nomitan TATP, sed tiuj kemiaĵoj estas akordigeblaj kun produktoj per kiuj oni faras iujn drogojn. Tial, oni ligis tiun eksplodon kun alia kiu okazis la 14an de majo 2017, nur kvin monatojn antaŭe, en domo de la vilaĝo Segur de Calafell, kie grupo da homoj pritraktis kemiaĵojn por fari drogon. Ankaŭ en malregule okupita domo en diskreta areo urbigita, kaj oni uzis ankaŭ grandan kvanton da gas-cilindroj. Kaj nur 140 kilometrojn lontane de tie. En unua momento kaj ankoraŭ ne okazinte la atakoj, la interrilato ŝajnis evidenta.

Dum la perimetron de la domo oni ne stabiligis kaj oni ankoraŭ ne trovis la fizikajn elementojn kiuj rilatigos la okupantojn kun la ĝihadisma atako, la eksplodon en Alcanar ne ligiĝis kun la atakoj en Barcelono kaj Cambrils, kaj la spuro de la subgrunda fabrikejo ricevis prioritaton. Tamen pro rutinaj laboroj Mossos-agentoj komencis identigi la aŭtojn kiuj estis proksime al la domo kaj telefoni al ĝiaj proprietuloj, kaj tiam tre klare aperis por la unua fojo la nomo de Younes Abouyaaqoub, kaj la urbo kiu por ĉiam aperos ligita al la atakoj: Ripoll.

H_3245632-1024x683-11191213

Imamo kiu provizis konfidencajn informojn al la hispana polico en Ripoll

Ripoll havas dekmil enloĝantojn, el kiuj tricent estas islamanoj. Dum la momento de la atako tie estis du moskeoj: al-Fath (‘la pordo’) kaj Annour (‘la lumo’). Annour estis la nova moskeo, kreita sekve de al-Fath, kiu estis tre malgranda kun malmultaj rimedoj. En difinita momento, pro personaj kialoj kaj administrado de la komunumo multaj fideluloj turnis sin de unu moskeo al la alia. Annour kreskis sed ne iĝis granda kultejo. Maksimume kunvenis 70 homoj por preĝado. 

En Katalunio, tiam estis registritaj 286 islamaj kultejoj. Preĝado ne estas krimo kaj ankaŭ oni ne povas konsideri ke praktiki religion antaŭdisponigas al io. Kaj tial, surbaze de la proceduraj regularoj de Mossos d’Esquadra, pli ol cent islamaj kultejoj tiris la atenton. Ripoll ne apartenis al tiu listo, sed post la identigo de la aŭtoj en Alcanar kaj, des pli multe, post la atako en Cambrils, la rilato de la grupo ĝihadista kun Ripoll estis evidenta. Kvar el la atakintoj havis domicilon en Ripoll, kio implicis la ekziston de stabilan grupon en tiu urbeto.

Oni tuj reagis, la membroj de la informkomisono tien iris haste, por paroli kun la prezidantoj de la du moskeoj, kio ne estis facila, kun lavango da ĵurnalistoj kiuj jam invadis la municipon. La prezidanto de al-Fath tute ne sciis ion. La prezidanto de Annour surprizis ilin.

Ali Yassine rakontis ke la hispana polico Guardia Civil estis vizitinta la moskeon en tri okazoj, la lastan tri monatojn antaŭe, pri kio la kataluna polico nenion sciis. Tiam ankoraŭ neniu sciis ke  Abdelbaki es-Satty, la imamo en Annour ĝis pokajn semajnojn antaŭ la atakoj, provizis konfidencajn informojn al Guardia Civil kaj estis la estro de la grupo kiu preparis la atakojn. Oni ankoraŭ ne sciis ke li mortis en la eksplodo en Alcanar.

La hispana polico sciis ke la imamo estis fuĝinta

La rakonto de la prezidanto de la kultejo estis tiom trankvila kiom konfuziga. Li rakontis ke en aprilo 2016 sin prezentis en la moskeo du Guardia Civil-agentoj kun bazo en Girona demandante pri la membroj de la moske-estraro. Kaj ili postlasis oficialan retan poŝtadreson al kiu oni devos sendi ĉiujn petitajn dokumentojn. Post la somero de tiu jaro 2016 du Guardia Civil-agentoj revenis al Ripoll, petante la statutojn de la estraro kaj demandis precize pri Abdelbaki es-Satty. Tiam la respondoj estis voĉaj. Fine, en julio 2017,  funkciuloj de Guardia Civil faris trian viziton kaj demandis, ĉu okazis iu ŝanĝiĝo en la organigramo de la kultejo. Oni respondis ke es-Satty estis forpelita el la kultejo kaj ke li foriris dirante ke li iras al Maroko. La hispanaj policanoj ne komentis.

Poste la hispana registaro agnoskis ke es-Satty estis konfidenculo de la hispana polico de kelkaj jaroj, tiel ke ekaperis tiom malkomfortaj demandoj kiom naturaj: Kial la hispana polico kaŝis al la kataluna polico sian ĉeeston en Ripoll? Kial oni ne sciis ke la konfidenculo estis forfuĝinta nek poste ne zorgis esplori, kie li estas?  Unu monaton antaŭ la atakoj ili certe sciis ke ili perdis la spuron de konfidenculo, homo kun elmontritaj rilatoj kun ĝihadismo, kiu estis en karcero kaj kiun oni identigis estiel kunlaboranton en antaŭaj operacoj. En tiu momento ankoraŭ ne estis klare, ĉu la homaj restaĵoj kiuj aperadis en la domo en Alcanar apartenis al es-Satty. Sed baldaŭ oni tion eltrovis. Kaj tiam oni ne povis haltigi la demandojn kaj onidirojn pri tio, kion la hispana registaro scias kaj kion ne scias. La hispana polico tamen neniam donis definitivan klarigon.

Sciante ĉi ĉion, oni komencas kompreni la okazintaĵojn. Ĉiuj mortintoj en Cambrils estis unu sama grupo de junuloj el Ripoll. Es-Satty, homo kun ĝihadismaj precedencoj kiujn oni kaŝis al Mossos d’Esquadra, ŝajnis la ligon kiu kunigis ilin kaj la estro de ĝihadisma grupo kiun oni tiam komencis identigi. Oni serĉis ĉiujn amikojn kaj konatojn de la mortintoj en Cambrils, kaj Younes Abouyaaqoub ekaperis kiel la ĉefa suspektato pri tio ke li ŝoforis la kamioneton. Ankoraŭ estis multaj duboj, tamen. Unu el la atestantoj, junulo kiu el bushaltejo vidis la kamioneton eniranta la supran parton de la Ramblo, ne rekonis lin sabaton nokte, kiam Mossos montris al li fotojn pri la Younes. La esplorado avancis kaj mallarĝigis la fokuson sed ankoraŭ ne estis sufiĉaj pruvoj por certigi la aŭtorecon de la atako en Barcelono. Oni ne faris tion ĝis lundo, tri tagojn post la komenco de la operaco.

La akuzo

Lundon la 21an de aŭgusto je la 13:12 la kataluna polico estis jam kolektinta sufiĉe da ĉiaj indicoj por povi akuzi rekte Younes Abouyaaqoub ke li ŝoforis la kamioneton. La tasko rekonstrui ĉiujn datumojn rilatajn al la atako indikis lin fojon kaj refojon.

Ĉio indikis ke, post la nekontrolata eksplodo en la domo en Alcanar, Younes Abouyaaqoub prenis unu el la kamionetoj per kiuj oni transportis la bombojn kiujn oni provis pretigi, kaj foriris. Neniu spuro indikas fidinde, kion li faris dum la sekvaj horoj, sed preskaŭ unu tagon poste li eniris Barcelonon kaj plenumis la atakon en la Ramblo. Tiu tago estis ĵaŭdo. La trairo sur la Ramblo en direkto supren kaj la fakto ke pasis unu tago de la tago indikis flegmecon, sed oni ankaŭ sciis ke li iomete timis kaj ke li ne tute regis la situacion. Horojn poste li mortigis Pau Pérez kun la celo forpreni de li lian aŭton kaj transpasi la kontrolon de la operaco Gàbia, li fuĝis el Barcelono kaj oni perdis lian spuron ĝis Subirats. Oni ne scias, kion li volis fari kaj kien li volis iri, eĉ ne kion faris liaj kunuloj en Cambrils. Sed estas evidente ke li ne volis oferi sin kiel martiro, ĉar inter ĵaŭdo kaj lundo, kiam li mortis, verŝajne li havis pli ol unu ŝancon por tion fari. La granda persekutado organizita de Mossos d’Esquadra finfine kaptis lin. Sur landovojo inter Sant Sadurní d’Anoia kaj Subirats.  
subirats4

La fina renkontiĝo en Subirats

Lundon, denove, membroj de la informkomisiono pri ĝihadismo estis proksimaj al Subirats. Precize en Vilanova i la Geltrú, kie ili esploris spuron kaj parolis kun informanto. Tiam ili ricevis la ordonon iri rapide al Subirats, kie virino diris ke ŝi vidis Younes.

 

De Vilanova al Subirats estas duonhora iro per aŭto kaj la veturado estis freneza, ĉar de la oficiala elsendilo ili ricevadis informojn pli kaj pli precizajn pri la ĉeesto de Younes Abouyaaqoub en la areo. De la aŭto ili sekvis la situon de la polica helikoptero, kiu superflugis la regionon kaj indikis al ili la serĉ-perimetron. Ili lokalizis lin tuj kaj la unuaj atingis la lokon kie Younes mortis. 

Mossos d’Esquadra-patrolo de Kampara Proksimeco, unu el multaj distribuitaj sur la teritorio, trovis lin vidalvide kaj pafis kontraŭ li.

Tiu patrolo esploris unu el la multaj avertoj kiuj alvenis tra ĉiuj eblaj kanaloj. Ĉiujn avertojn, de la unua ĝis la lasta, oni kontrolis, malgraŭ la fakto ke multaj portis malverajn spurojn. Tiu ne estis la unua averto kiun ricevis la patrolo, sed ĝi estis la definitiva. La fuĝanton plej serĉatan el ĉiuj oni trovis en kampara pado kie estis malgranda arbaro. Li estis meze de la vojo kiam la policanoj lokalizis lin ĉe la elirejo de voj-kurbiĝo. Younes Abouyaaqoub ne reagis ĝis la momento kiam la agentoj elaŭtiĝis kaj proksimiĝis al li. Tiam li ja faris la geston malfermi la ĉemizon kiun li surportis, montris klare la talizonon kun eksplodiloj kiun li surportis kaj ekiris al ili kun defia sinteno kaj kriante pli kaj pli laŭte “Dio estas pli granda” en la araba.

La policanoj el la informkomisiono atingis la lokon kelkajn minutojn poste, kiam estis alveninta ankaŭ alia loka patrolo. Antaŭ ol rekoni la kadavron, tamen, la eksplodistoj devis certigi ke la eksplodiloj en la talizono estis malveraj, operaco dum kiu ili turnis la korpon sur la vizaĝon. Kelkajn minutojn poste amaso da ĵurnalistoj svarmis proksime al tiu loko, kiun tuj ĉirkaŭligis la moveblaj brigadoj de la polico. Pasis pokaj minutoj de la kvara horo posttagmeze, sed la polico Mossos d’Esquadra ne certigis la identecon de la mortinto kaj ne konsideris la persekutadon finita ĝis la naŭa horo vespere de tiu tago. Kiam ili estas certaj pri ĉio, ne estis spaco por ajna eraro.

Fakte, unu el la membroj de la informkomisiono estis tiu kiu unue proksimiĝis al la korpo, por konstati ĉu la mortinto estis tiu homo kiun ili kredis. Younes estis tre malpura, post kvar tagoj da irado kun fiksita celo, li surportis nek monon nek telefonon, sed ja grandan ponardon ĉe la talio. Oni konfirmis lian identencon per telefono, por eviti tralikiĝojn se oni faris per elsendilo. La sekvan tagon, kelkaj ĵurnaloj publikigis foton kie oni vidis Mossos d’Esquadra-agentojn uniformitajn kaj, fone, grupon malfacile rekoneblan da homoj kiuj parolis inter si. Ili estis membroj de la informkomisiono pri ĝihadismo kiuj klopodis kompreni, kio okazis, pli konsciaj ol neniu alia pri la graveco de la okazintaĵoj kaj de tio kio povus esti okazonta se la origina plano de la atakintoj estus sukcesa.

El Subirats, la grupo sin movis direkte al la ĝenerala kazerno de la Polico de Katalunio, en Complex Central Egara, en Sabadell. Oni devis ankoraŭ klarigi multajn aferojn, fari multajn demandojn kaj, precipe, certiĝi ke kun la malapero de Abouyaaqoub la ĉelo el Ripoll restis malorganizita.

Por ili tiuj cent horoj estis la plej malfacilaj kaj intensivaj de ilia vivo. Iuj preskaŭ dormis neniom. Aŭ dormis sur sofo aŭ ĉe kolego, por ne perdi tempon irante ĝis sia hejmo. Ĉiuj devis elsarkadi spurojn kaj spurojn por kompreni, kio okazis kaj kion ili devis fari. Dum tiuj kvar tagoj ili ĝuis plenan liberecon por esplori siajn informantojn, sekvi spurojn, analizi ĉion kion ili konsideris oportuna. Definitive, estis certe ke ili kontribuis al la elimino de la militgrupo en nekutima daŭro por ĉi tiaj atakoj en Eŭropo. Tamen estis malfacile kompreni ke la atako, tiu atako pri kiu ĉiu sciis ke ĝi okazos iun ajn tagon, finfine okazis kaj metis Barcelonon en la saman mapon kien antaŭe jam estis metita Londono, Manĉestro, Stokholmo, Parizo, Berlino, Munkeno, Nico, Bruselo, Madrido…

La ordonoj de la majoro Trapero

La Divizio pri Informado de Mossos d’Esquadra malofte, tre malofte, renkontiĝas en la sama loko. Krom ĝiaj efektivoj kiuj estas en la ĝenerala kazerno en Sabadell, estas unuoj dislokitaj sur la tuta teritorio, kiuj sin organizas sur la dikotomio inter interna kaj ekstera minaco. Tie laboras analizistoj, informadikistoj kaj homoj kiuj pasigas la tagon sur la strato, parolante kun kunlaborantoj, identigante eventualajn problemojn, klopodante eviti ajnan atakon.

Monatojn antaŭ la atakoj en Barcelono kaj Cambrils, la aŭditorio kiu estas en la ĝenerala kazerno en Sabadell gastigis nekutiman kaj senprecedencan renkontiĝon. Ĝin partoprenis ĉiuj agentoj ligitaj al informado kaj ili prezentis la planon Cronos, la operacaro kiun la kataluna polico elpensis por reagi al atenco, se ĝi iam ajn okazus. La planon klarigis plendetale kelkaj komandantoj de Mossos d’Esquadra. Sed ĉefe parolis la majoro Josep Lluís Trapero. Oni jam deklaris la gradon de alarmo 4 (en skalo 1-5) pri danĝero de terorisma atako, kaj tio signifis ke en ajna momento povas okazi atako kaj ke ne estas realisme pensi ke oni povus eviti ĉiujn intencojn plenumi ĝin. Tial li faris klaran kaj konkretan peton: se iam okazus atenco, oni reagu kiom eble plej rapide kaj plej bone por ke la sekvoj estu kiom eble plej malgrandaj por ĉiuj civitanoj de Katalunio. Kaj tion faris liaj homoj, sub liaj ordonoj, dum tiuj longaj cent horoj en aŭgusto.

20170821194524-1024x768-11193249

La 28an de oktobro 2017, du monatojn post la atencoj, la hispana registaro elpostenigis la majoron Trapero, en unu el la komencaj rimedojn adoptitajn pro la puĉo kiun oni plenumis sub la ŝirmo de la artikolo 155 de la hispana konstitucio. Pokajn tagojn poste oni eksciis ke la hispanaj tribunaloj akuzos lin pri instigo al ribelo. La kataluna ministro pri interno, Joaquim Form, ĉefa politika respondeculo dum la operaco, estis internigita kaj ankoraŭ nun li estas en malliberejo. Krome, kun la polico Mossos d’Esquadra metita sub la ordonoj de la hispana ministro pri interno, la informkomisiono pri ĝihadismo restis lasita en marĝena loko, sen rimedoj per kiuj labori. Ĉi tiun situacion renversis la nova registaro de Katalunio, preskaŭ unu jaron post la atencoj de la 17a de aŭgusto 2017.

 

La pasintan dimanĉon la 26an de majo okazis balotoj por la Eŭropa Parlamento.

Necesas diri ke la listo de JxCat kiun estris Carles Puigdemon, Toni Comín kaj Clara Ponsatí ricevis malfavoron de la centra balotkomisiono de Hispanio kaj oni malpermesis al ili tri partopreni la balotadon kiam restis nur kelkaj horoj por la fermo de la prezento de kandidatiĝojn. Necesis trovis provizorajn anstataŭantojn kaj nur je la unua tago de kampanjo ili ricevis permeson partoprenis la balotadon.

Jen la rezultoj en Katalunio: Carles Puigdemont estis la kandidato por JxCat, listo kiu ricevis en Katalunio 987 149 voĉdonojn (29%), PSC 766 107 (22%), ERC 733 401 (21%), Cs 298 781 (9%), CeC-Podemos 292 088 (8%), PP 178 950 (8%), VOX 68 824 (2%), PACMA 48 733 (1), kaj aliaj partioj ricevis la ceterajn 66 330 voĉdonojn.

La partioj por la sendependeco de Katalunio (JxCat kaj ERC) ricevis 1 720 550 voĉdonojn, la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio (PSC, Cs, PP kaj VOX) ricevis 1 312 662 voĉdonojn.

La sekvan lundon la 27an multaj elektitaj EU-parlamentanoj vizitis la parlamenton kaj ricevis la dokumentojn de sia parlamentaneco. Antonio Tajani malpermesis al Carles Puigdemon kaj al Toni Comín eniri la parlamenton kaj ricevis siajn dokumentojn. Se ili estos definitive senigitaj je ilia EU-parlamentaneco la sendependisma movado organizos manifestacion en Strasburgo por la 2a de julio, kiam oni fondas la novan parlamentan periodon.

Aliflanke, la kandidato de ERC estas Oriol Junqueras, kiu estas de jam du jaroj prevente malliberigita pro la referendumo de la 1a de oktobro 2017, kaj la juĝisto ankoraŭ ne elsendis verdikton pri lia kazo. Junqueras estas ankaŭ la kandidato de la Libera Alianco Eŭropa por la Eŭropa Komisiono.

 

BARCELONO

Jen la voĉdonoj por ĉiu partio kaj procentoj de la barcelonaj voĉdonintoj:  JxCat 199 616 (26.7%), PSC 156 517 (21%), ERC 147 959 (19.8), Cs 69 544 (9.3%), CeC-Podemos 81 034 (10.83%), PP 49 671 (6.64%), VOX 14 861 (2%), PACMA 9 922 (1.3%).

La partioj por la sendependeco de Katalunio (JxCat kaj ERC) ricevis 347 569 voĉdonojn, la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio (PSC, Cs, PP kaj VOX) ricevis 29 593 voĉdonojn.

La pasintan dimanĉon la 26an de majo okazis en Hispanio municipaj, aŭtonomiaj (en kelkaj aŭtonomioj) kaj eŭropaj balotoj.

En ĉi tiu mapo oni povas vidi kiom da procentaj balotoj ricevis ĉiu partio en ĉiu municipo ŝovante la muson sur la mapo.

BARCELONO

En Barcelono la listo kiu ricevis plej multajn balotojn estis la sendependisma kaj socialdemokrata partio Esquerra Republicana (ERC, respublikana maldekstro) kun 160 493 balotoj (10 magistratanoj), en dua loko restis la listo de Ada Colau (En Comú-Podem) kun 155 682 balotoj (10 magistratanoj), la socialdemokrata hispana partio PSC ricevis 138 364 balotojn (8 magistratanoj). La eksa ĉefministro de Francio Manuel Valls en la listo de Ciutadans ricevis 99 245 balotojn (6 magistratanoj), la katalunaj liberalaj sendependistoj  (JxCat) ricevis 78 663 (5 magistratanoj), la hispanaj konservativuloj PP ricevis 37 216 balotojn (2 magistratanoj). Du aliaj sendependismaj partioj ne sukcesis eniri la magistraton: CUP ricevis 29 216 balotojn kaj BCN és capital (kun Jordi Graupera) ricevis 28 095.

Ankoraŭ ne estas decidite, kiu estos la urbestro de Barcelono. Ernest Maragall (ERC) volas koalicion kun Ada Colau, kaj ŝi povas ankaŭ ricevi subtenon de PSC kaj Cs).

El referenduma vidpunkto la sendependismaj partioj (ERC, JxCat, CUP, BCN-capital) ricevis 296 467 balotojn kaj la partioj kontraŭaj al la sendependeco (PSC, Cs, PP) ricevis 274 825 balotojn.

 

KATALUNIO

Se oni konsideras Katalunion entute (sed en la mallarĝa senco, tio estas la hispania aŭtonomio kies ĉefurbo estas Barcelono), jen la balotoj ricevitaj de ĉiu partio: ERC 816 796, PSC 761 939, JxCat 534 193. Podem 301 659, Cs 276 647, CUP 120 718, PP 180 093, BCN és capital 28 095,

La partioj favoraj al la sendependeco de Katalunio ricevis 1 520 338 voĉdonojn, kaj la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio ricevis 1 218 679 voĉdonojn.

 

 

Atac nazi a 9barris

Mallongaj kapharoj, neglektita barbo kaj korpo markita per inko kaj naziaj simboloj. La haŭto de Antonio Castellón estas apologio pri violento kaj barbareco. Kvar svastikoj – unu granda sur la ventro –, la emblemo de SS en unu brako kaj la vortoj nazi kaj skin ĉe la pugnoj. Kaj en la monujo verŝajne li portas la membro-karton de la faŝisma partio Democracia Nacional.

Castellón, naskita en la regiono Baix Llobregat, estas unu el la novnazioj kiuj la pasintan mardon la 24an de julio vespere minacis kaj insultis la aktivulojn kiuj protektis la ejon de la alternativula grupo Tres Voltes Rebel en la barcelona distrikto Nou Barris. La sekvan matenon li estis vidata en la trinkejo La Moreneta, kie li konsumis kelkajn bierojn kun aliaj membroj de Democracia Nacional.

Atac nazi a 9barris

Tiun vesperon, post kontraŭfaŝisma manifestacio, Castellón, akompanita de dudeko da novnazioj, provis ataki la sidejon de tiu alternativa grupo. Ili ĵetis seĝojn de la bierĝardeno de iu trinkejo dum ili elsendis insultojn kaj kriojn. Unu uzis longigeblan batilon kaj alia, tranĉilon. La municpa polico de Barcelono ĉirkaŭŝnurigis la lokon, kio ne haltigis la provokadon de la novnazioj.

Li estis vestita per t-ĉemizo kaj kamufla pantalono. Ekscitita pro malamo li finfine demetis la ĉemizon. La strataj lanternoj lumigis sinistre la svastikon tatuitan sur lia ventro. Minacoj, faŝismaj devizoj kaj ofendaj gestoj por la aktivuloj kaj la policaj agentoj. Castellón kaj kvar el liaj akompanantoj estis arestitaj.

20180725nazi012-25121958-768x432

La urba polico arestis ankaŭ unu aktivulon. Alerta Solidària denoncas ke la polico ne havas pruvojn kontraŭ li. “Oni diris al li ke oni arestis lin ĉar li kuris plej multe”, diras lia defendanto. Ankoraŭ ne estas formala akuzo, sed la polico pravigas la areston ĉar li supozate partoprenis tumultan kverelon.

Novnazio agema kaj danĝera

Castellón estas kutima partoprenanto de ĉiaj eventoj de la ekstrema dekstro, precipe en la regiono Baix Llobregat. Lastatempe li partoprenis, ekzemple, la manifestacion de Democracia Nacional antaŭ la konstruaĵo de TV3, la kataluna publika televido. En la kaptitaj bildoj li aperas trinkante bieron kaj registrante la situacion per poŝtelefono. En la manifestacio sub la slogano “Sufiĉe da instigo al malamo” [Prou de generar odi, originale] partoprenis ĉiaj grupetoj faŝismaj, inter kiuj membroj de GDR. La manifestaciantoj svingis hispanajn flagojn kaj frankoismajn simbolojn.

Manifestació ultra contra TV3

Castellón aperis ankaŭ en islamofobiaj protestoj en la kvartalo Prosperitat kontraŭ la moskeo de la strato Japó , en la distrikto Nou Barris de Barcelono. Democracia Nacional, kun la rasisma organizaĵo PxC, havis protagonisman rolon en tiu protesto, kie oni atakis homojn kaj profanis kultejon. Membroj de la partio postlasis karnon kaj grason de porko ĉe la pordo de la moskeo.

Pro tiaj agoj la juĝisto diktis je la pasinta majo ordonon pri malproksimeco kontraŭ sep estraranoj de Democracia Nacional.

La 26an de novembro, Castellón aliĝis al manifestacio en Vallirana por la unueco de Hispanio. Post marŝado tra la stratoj de la urbo, la novnazio kun aliaj membroj de Democracia Nacional volis haltigi sin en trinkejo. Ĝia mastro invitis ilin serĉi alian lokon ĉar sia trinkejo estis plena kun ĉiuj tabloj rezervitaj por la spektado de la futbala matĉo inter FC Barcelona kaj Valencia CF. Castellón ricevis tion kiel personan atakon kaj minacis lin.

Laŭ bildoj kaptitaj en la trinkejo oni vidas ke Castellón prenas bierbotelon kaj ĵetas ĝin kontraŭ muro. Poste li sin turnas al la pordo kaj diras ke la patrino de la mastro estas amoristino. Poste kelkaj el liaj akompanantoj forportas lin el la trinkejo.

Create your own website, free on WordPress.com.Create your own website.
Start free