Altsasu kaj Alsasua estas la du oficialaj nomoj (en la eŭskaj kaj en la kastilia respektive) de urbo en la hispana aŭtonomia regiono Navaro.

Ok junuloj (Ohian Arnanz Ciordia, Jokin Unamuno Goicoetxea, Jon Ander Cob Amilbia, Julen Goicoechea Larraza, Adur Ramírez de Alda Pozueta, Aratz Urrizola Ortigosa, Iñaki Abad Olea kaj Ainara Urquijo Goicoechea) kaj du nedeĵoraj agentoj de Guardia Civil kun siaj respektivulinoj, kvereliĝis je la mateniĝo de la 15 de oktobro 2016 en Altsasu.

Laŭ la rakonto de la juĝisto, leŭtenanto kaj serĝento de Guardia Civil estis nedeĵoraj kaj vestitaj kiel simplaj civitanoj en la trinkejo Koxka en tiu urbo kiam, ĉirkaŭ 3:15 nokte eniris la trinkejon unu el la junuloj akompanite de knabino ankoraŭ ne 18-jaraĝa. Tiu junulo estus sin turninta al la serĝento de Guardia Civil por diri ke li ne rajtas ĉeesti tiun trinkejon. En tiu momento intervenis la leŭtenanto, dirante ke li lasu ilin trankvilaj. Tuj alproksimiĝis proksimume 25 homoj kiuj ĉirkaŭis kaj minacis la du agentojn de Guardia Civil. La agentoj kun siaj respektivulinoj estus klopodintaj foriri el la loko kaj sur la strato ili renkontis grupon de 15 aŭ 20 homoj kiuj kun la antaŭaj homoj plu insultis kaj frapis la agentojn ĝis la momento kiam alvenis deĵoraj policanoj.

La 14an de novembro 2016 la juĝisto Carmen Lamela ordonis la malliberigon al ok homoj akuzitaj pri terorismo en la madridan karceron Soto del Real. La juĝisto Lamela adoptis ĉi tiun akuzon pro peto de la prokuroro José Perals, kiu akuzis ses el la akuzitoj pri krimo de terorismo aplikante la artikolon 573bis. La preventa rimedo estis adoptita konsiderante ke ekzistas danĝero pri forfuĝo. Aliflanke, la du aliaj arestitoj restis provizore en libereco, devigitaj prezenti sin dutage en la semajno antaŭ la justico, konsiderante ke ili ne partoprenis la fizikaj atakojn.

Sep el la ok junuloj eniris malliberejon akuzite pri terorismo. Kvar el ili eliris en provizora libereco en decembro 2016, sed la tri ceteraj restis en la malliberejo Soto del Real sub la sistemo FIES, kiun oni aplikas al teroristoj. La provinca kortumo de Navaro rifuzis la akuzojn pri terorismo kaj petis ke la kazo estu denove pritraktata en la juĝejo de Iruñea/Pamplona. Fine, la 4an de julio 2017 la prokuroro de la nacia kortumo petis 50 jarojn da mallibereco pro terorismaj lezoj por ses el la ok junuloj el Altsasu, kiuj supozate partoprenis atakon kontraŭ ne deĵoraj agentoj de Guardia Civil kaj iliaj respektivulinoj en oktobro 2016. Por la sepa akuzito, Ohian Arnanz, oni altigis la punon al 62 jaroj kaj duono aldonante krimon pri terorisma minaco. Al la oka akuzito, Ainara Urkijo, oni petis 12 jarojn pro terorismaj minacoj.

 

La artikolon oni povas ankaŭ elŝuti kiel pdf-dosieron ĉi tie.

 

Aŭtoro: Vicent Partal

Traduko de @nuntempe

 

La 17an de aŭgusto 2017 du terorismaj atakoj en Barcelona kaj Cambrils skuis Katalunion, testante kiel neniam antaŭe la kapablon de la aŭtonomia registaro kaj, aparte, tiun de ĝia polico, Mossos d’Esquadra. Ĉi tio estas la rakonto pri la spertoj kiujn vivis la kerno de la agentoj de tiu polico, kiuj de jaroj esploras la ĝihadisman minacon.

Vendejo transformita

La panelo estis surpriza, sed neniu  atentis multe. La konstruaĵo situanta ĉe la numero 23 de placo Catalunya en Barcelono transformiĝis, tiun 17an de aŭgusto nur unu horon post la terorisma atako en tiu sama urbo, en la laborcentron de ĉiuj urĝo-servoj kiuj devis alfronti atakon por kiu neniu estis tute preta, malgraŭ la fakto ke oni atendis ĝin.

La konstruaĵo, ĉe la angulo inter placo Catalunya kaj la famaj Rambles (aŭ Ramblo), gastigis tiam la vendejon Sfera, komerca centro posedata de la entrepreno El Corte Inglés. Sed ĉiuj vestaĵoj kaj varoj estis formovitaj je naŭza rapideco post la atako. Ĉe la teretaĵo necesis instali improvizitan hospitalon kaj ĉe la superaj etaĵoj, laborspacojn, precipe por la polico kiu klopodis kompreni, kio kaj kiel estis okazinta. Kiam la 17a tago malheliĝis, la reklamafiŝoj kaj tiu granda bizara panelo de la enirejo anoncante la kategoriojn de vestaĵoj de ĉiu etaĵo estis la unusola spuro restanta de la vendejo kiu, ĝis tiu mateno, estis nur unu pli en la strato plej fama de Barcelono. La ago de iu junulo el Ripoll, kies nomo estas Younes Abouyaaqoub, ŝanĝis ĉion. Eĉ la funkcion de tiu komerca centro.

La konstruaĵo larĝas preskaŭ ok mil kvadratajn metrojn, kaj ĉiun spanon oni eluzis amaso da homoj kiuj intencis savi vivojn aŭ trovi spurojn per kiuj reagi al la atako. Ilia ĉefa intenco estis kapti homon kies identencon oni ankoraŭ ne konis sed kies agon ĉiuj sciis. 13 homoj estis mortintaj, poste 15, kiel viktimoj de kamioneto kiu sin ĵetis tra la Ramblo je direkto malsupren, koliziante kontraŭ la homoj kiujn ĝi trovis antaŭ si, ĝis halti meze de la vojo, ĝuste sur bildo de Joan Miró, tre proksime al la operejo Liceu. La trairo longis 550 metrojn, kaj komencis je la kvara horo kaj kvindek minutoj posttagmeze, kiam sur la Ramblo de Barcelono estis precipe turistoj.

La centro pri esplorado de la kataluna polico instalis sin en la konstruaĵo Sfera, la demandoj amasiĝis freneze ekde la unua minuto. Ĉu tiu atako estis plenumita de unu sola homo? Ĉu la blanka kamioneto estis la nura veturilo kiu partoprenis la agon? Aŭ aliaj veturiloj postsekvis ĝin? Kiu ŝoforis ĝin? Kaj, precipe, kie estis la aŭtoro de la atako ĝuste tiam? Ĉu aliaj atakoj estis planitaj?

La operaco Gàbia (‘kaĝo’ en la kataluna) fermis hermetike Barcelonon kaj la komisiono pri informado de Mossos d’Esquadra aktivigis por la unua fojo la operacon Cronos [kronos] (‘tempo’ en la greka), tiel ke oni metis ĉiujn operativajn aktivojn por la esplorado pri la okazintaĵoj. Kaj je la unua rango, kaj probable pli multe zorganta ol ĉiu ajn, tiu informkomisiono kiu de kelkaj jaroj batalis kontraŭ ĝihadismaj grupoj.

Younes detale observis la Ramblon antaŭ la atako

La unua granda surprizo el la esplorado alvenis tre frue: temis pri la stranga itinero kiun la atakinto trairis.

Tuj post la atako, ĉiuj Ramblaj vendejoj estis fermitaj kun homoj enfermitaj interne. Necesis garantii la sekurecon de kiom eble plej multaj homoj, sed ankaŭ reteni la eventualan aŭtoron de la atako se li ne sukcesis forfuĝi kaj sin rifuĝis en iun vendejon. Tial la kataluna polico malfermis lante ĉiun vendejon kaj akompanis ĉiujn homojn ĝis placo Catalunya.

Tie, en la centro de la placo mem, oni identigis unuope la homojn kaj oni petis ĉian ajn bildon kiun ili povus kapti, ĉu foton, ĉu videon, kion ajn. Kiu kaptis ion, tiu estis akompanita de policano ĝis la supera etaĵo de la konstruaĵo Sfera, kie oni elŝutis la dosierojn, klasifikis ilin kaj identigis ilin kun ĉiuj kunaj datumoj: kiu registris, kie, je kiu minuto… Ekde tiam, dum horoj kaj horoj surekranigi bildojn necesis por kompreni, kion oni alfrontas. Per la surekranigado kaj la ordigado, oni rekonstruis la momentojn antaŭ la atako.

En la urboj de nia epoko abundas kameraoj, kaj aparte en la Ramblo ĉiuj vendejoj havas sekureckameraoj. La bildoj kiujn tiuj kameraoj kaj homoj registris en la Ramblo antaŭ, dum kaj post la atenco, estis ŝlosilaj por kompreni, kio okazis. Miksante, komparante kaj kunigante ilin la polica korpo Mossos d’Esquadra povis rekonstrui tiujn okazintaĵojn kiuj ŝanĝis por ĉiam Barcelonon kaj Katalunion.

Kaj la okazintaĵo ne estis, kiel oni diris en unua momento, nur tio ke Younes Abouyaaqoub eniris la Ramblon je la supera parto kaj sin ĵetis malsupren por mortigi homojn. Ne. Antaŭe la aŭtoro de la atako trairis la Ramblon en la mala direkto, malrapide irante supren ekde la haveno. Minutojn antaŭ la atako li analizis ĉion kio povus malhelpi lian atakon, observante la scenejon, eble atentante la eventualajn problemojn kiujn li povus trovi.

itinero3

Dum tiu blanka kamioneto el la modelo Fiat Talento trairis supren la Ramblon, la homoj kiuj tiam promenis trankvile sur ĝi ne povis scii, kio baldaŭ okazos, nek havis kialon por ŝajne temi ion. Transpasinte la placon Catalunya, ĝi turnis sin por reveni malsupren sur la strato Pelai, kaj nun jes, la veturilo subite akcelis, metis sin sur la centran trotuaron de la Ramblo. Tie ĝi sin movis zigzage kun la celo mortigi kiom eble plej multajn homojn. La trankvilecon de tiu aŭgusta posttagmezo tuj rompis alarmaj krioj de fuĝantaj homoj kaj doloraj krioj de la vunditoj, nepovantaj kompreni, kio okazas. Ĝis la momento kiam la kamioneto restis bremsita. Tiam Younes eliris ĝin kaj fuĝis surpiede direkte al la bazaro Boqueria, eluzante la kaŭzitan stuporon de la homoj. En tiu momento mem, komenciĝis la persekutado plej grava de la polica historio de Katalunio. Tio daŭris preskaŭ cent horojn, kvar tagoj eternaj, precipe por la agentoj respondecaj pri la agado kontraŭ ĝihadismaj grupoj.

Ĉu ago de unusola homo?

La atenta observado de la bildoj kaptitaj de ĉiuj ramblaj kameraoj alportis du indikojn: unue, ke en la kamioneto estis unu sola homo, strange trankvila. La fakuloj scias certe ke antaŭ ol plenumi atakon multaj ĝihadistoj trinkas stimulajn substancojn. En ĉi tiu kazo, ŝajnis male ke li prenis trankviligan. La dua grava indiko estis ke la kamioneto estis sola. Per la videoj la policanoj sekvis la itineron de ĉiuj veturiloj, kaj neniu havas rilaton kun la kamioneto de la atako. Ankaŭ ne ŝajnis ke estis iu kunaganto  en iu momento de la trairo haltinta sur la trotuaro observante. Neniu atendis aŭ akompanis lin en la fuĝado. Temis do pri sola homo, aŭ almenaŭ ŝajne, iris sola.

Sed la informkomisiono de Mossos d’Esquadra komisiita pri sekvado de la agado de ĝihadistoj ne estis tute konvinkita pri la soleco de tiu atakinto. Ĉiuj el ĝiaj membroj estas agentoj kiuj multe laboris pri senfinaj esploradoj, kun tre profunda kono pri ĉio kio rilatas al islamo en Katalunio, kaj kiuj observis dum jaroj ĉiun spanon de la lando, amasigis sciojn, kio en la tago de la atako estis pli grava ol ĉio ajn. Ili estis konvinkitaj ke atakanto neniam agas tute sola, kaj ili supozis ke devas esti minimume unu alia homo envolvita. Tial la laboro ekde tiu momento estis telefoni al ĉiuj kontaktoj petante ajnan informon, kiom ajn malgrava ĝi estis, ajnan spuron, bobenon el kiu tiri fadenon. Devus esti iu ajn kiu scius, kio ĵus okazis.

En la kamioneto oni trovis fakturojn elsenditajn en la urbo Cambrils kaj kelkajn izolitajn datumojn pri la homo kiu povis okupi ĝin, materialo kiun oni pritraktis dum ili samtempe serĉis spurojn. Sed ĉio tio estis ankoraŭ malmulte, nekonektita, kaj la tempo kuris. Subite, unu el la telefonvokoj havis respondon. Homo certigis ke li parolis kelkajn tagojn antaŭe kun la homo kiu povis esti la aŭtoro de la atako.

Indiko al la sudo

Grupo de agentoj el la kataluna polico tuj iris de Barcelono al la sudo, al la loko kie estis tiu informanto. Tion ili faris per polica aŭto sen markemblemo sed kun urĝec-prioritatoj, kio igis la aŭton evidenta celo. Kaj tion ili faris kun multaj cerbumoj en la kapo. Ĉu tiu indiko estis logaĵo por nova atako? Ĉu oni povis konduki ilin celkonscie al iu loko por plenumi la atakon? Akompanate de alia polica aŭto ili eniris la aŭtoŝoseon kolapsitan kaj plena per kontroloj. 

Akompanate de alia policaŭto ili eniris kolapsitan kaj plenan per kontroloj aŭtoŝoseon. La operaco Gàbia jam atingis la nivelon 3, tio estas, ĝi ampleksis la tutan aŭtonomian teritorion de Katalunio. Pli ol sescent polickontroloj sin distribuis tra la teritorio, kun la neevitebla sekvo kaŭzi trafikan kaoson neniam antaŭe viditan. En la aŭtoŝoseo oni rezervis por ili iom da spaco en mala direkto por eskapi vicojn da aŭtoj, kaj ili iris al la sudo tiom rapide kiom ili povis. Tie ili renkontis la informanton en la policejo de Tarragona, kie la ĉeesto de aŭtoj kaj viro kun araba aspekto maltrankviligis la agentojn, ĝis la momento kiam oni klarigis, kiuj ili estis. Finfine, tiu indiko donis neniun rezulton. En la regiono, kie la informanto diris ke li estis pasiginta kun la atakinto kelkajn tagojn antaŭ la atako, ne estis gvatkameraoj kiuj povus filmi lin. Sed la hazardo volis ke ĉi tiu vojaĝo situigu la policon proksime la neatendita scenejo, kie baldaŭ okazos dua atako.

Dua atako en Cambrils

La intenco estis reveni al Barcelono, sed antaŭe, la grupo haltis en restoracio kie ili petis rapidajn manĝaĵojn. Je tiu horo, ili jam estis preskaŭ certaj ke la atakinto ne estis de ekstere alveninta; ĉar la taktiko de la aŭto estiel ramo – aŭ kamioneto estiel ramo, en ĉi tiu kazo – estas la plej simpla kaj tiu kiu postulas plej malmulte da konoj kaj subtenoj. Sed subite, ĉio denove ŝanĝiĝis. Telefonvoko avertis ilin ke en la urbo Cambrils [kambrilz] ĵus havis lokon dua atako. Ankoraŭ ne estis klaraj datumoj, sed ŝajnas ke grupo da homoj retenis ostaĝojn en la ĉemara promenejo Passeig Marítim.

La hazardo, la spuro kiun ili sekvis al proksima municipo, igis ke ili sin trovu proksime al la loko. Ili enaŭtiĝis kaj tuj veturis tien. Certe, dua atako malsimpligis la aferojn kaj devigis ilin rekonsideri tion kio okazis en Barcelono.

La unua ricevita informo ne estis vera. En Cambrils ne estis ostaĝoj retenataj de iu, sed la situo kiun ili observis estis pli malfacila. Grupo da kvin junuloj sin turnis per aŭto al la urbo kaj, antaŭ ol atingi ĝin, aĉetis tranĉilojn kaj hakilojn en vendejo ĉe la aŭtovojo. Ilia intenco estis eniri la urbon Cambrils kaj ripeti la agon de Barcelono. Ili volis porti la aŭton ĝis la centro de la promenejo kaj mortigi kiom eble plej multajn homojn. Ĉe la lasta momento, ili elaŭtiĝus kaj plu mortigus homojn per la ĵus aĉetitaj armiloj, kaj lasos sin mortigi de la polico. Tial ili surmetis talizonojn kiuj ŝajnis eksplodiloj. Ili sciis ke la polico mortpafos ilin se ili portas la eksplodilojn, suspektante ke ili uzos la talizonon.

Ĉi tiun planon fiaskigis unu el centoj da kontroloj kiujn Mossos d’Esquadra organizis, ĉi tiu en la enirejo de la promenejo, ĉe trafikcirklo. Ĉio indikas ke la okupantoj de la aŭto, Moussa Oukabir, 17jara; Said Aallaa, 19jara; la fratoj Omar kaj Mohamed Hychami, 21- kaj 24-jara respektive, kaj Al-Houssaine Abouyaaqoub, 22jara, ne vidis la kontrolon ĝis la momento kiam ili jam veturis en la trafikcirklo kaj ne povis eskapi el ĝi. Ili eniris la urbon Cambrils tra Rambla de Jaume I, kaj la kontrolo ne estis videbla, ĉe ilia maldekstro. Vidante la kontrolon ili decidis akceligi la aŭton, provante preterpasi, sed la aŭto renversiĝis kaj koliziis kontraŭ rubujoj ĉe la pado inter la haveno kaj la strando.

El tiu Audi A3 malgrimpis la kvin veturantoj, kiuj komencis ataki ĉiun homon kiu tie estis. Unu el la Mossos-agentoj de la kontrolo pafis per la longa armilo kaj mortigis kvar atakantojn. La kvina forfuĝis tra la promenejo, persekutate de la polico. Li surportis talizonon kun pseŭdo-eksplodiloj.

Kiel en Barcelono, ankaŭ en Cambrils la polico ordonis ke ĉiuj homoj rifuĝu en lokaloj kaj fermu la pordojn. La forfuĝinta membro de la grupo, la unusolo kiu ne mortis, trakuris 50 metrojn, pasante de la centra promenejo al la mezo de la landovojo, kaj haltis je dek metrojn de la trinkejo Taberna Kupela, ŝajnigante ke li volas eksplodigi la materialon en la talizono. Ĉi tio povus kaŭzi la morton de ĉiuj ĉeestantoj de la trinkejo, pro kio la polico decidis pafi, unue je la gamboj, dum ili kriis ke li sin liveru. La junulo falis sur la grundon, sed li denove stariĝis. Poste la polico mortpafis lin. La membroj de la informkomisono atingis la lokon sufiĉe frue por vidi la elnodiĝon. Kaj ili rimarkis ke la talizono kun eksplodiloj estis malvera: ĝia celo estis certigi ke la atakinto mortos dum la atako. Dum ĉi tio okazis, ĉe la enira parto de la promenejo la urĝaj sanitaraj servoj provis savi la vivon de 67jara virino, kun hispana civitaneco, kiun vundis la atakintoj. Post kelkaj horoj ŝi mortis en hospitalo en Tarragona.

cambrils_27_0-11190919

La murdo kontraŭ Pau Pérez

Dum la tempo kiu pasis inter la okazintaĵoj en Barcelono kaj Cambrils, en Barcelono havis lokon la incidento plej stranga el ĉiuj: la morto de Pau Pérez, junulo el Vilafranca del Penedès, kiun Younes Abouyaaqoub ponardis kun la celo ŝteli lian aŭton. Ĉi tio okazis en Zona Universitària, en Barcelono, kien Younes alvenis piedirante eluzante la kaoson en la centro de Barcelono kaj trairante malrektan itineron, tra la strato Nicaragua kaj Camp Nou, kiun oni poste povis rekonstrui tre detale. Sed, en Zona Universitària li sin trovis kun la operaco Gàbia. Oni ne povis iri ekster Barcelonon ne rimarkite de la polico. Lia reago, iom post la sesa posttagmeze, estis mortigi la homon Pau Pérez kiam ĉi tiu iris al sia aŭto en parkejo. Younes metis lian korpon en la aŭton kaj sin turnis al la elirejo de la urbo, kun la celo trapasi unu el la kontroloj en la avenuo Diagonal.

Kun la korpo en la malantaŭa parto de tiu Ford Focus apartenanta al la junulo el Vilafranca, Younes decidis preterpasi la kontrolon sin ĵetante kontraŭ la agentoj per la aŭto. Ĉi tiaj kontroloj ĉiam havas tri zonojn. Ĉe la unua oni identigas, kaj tie agento decidas, kiu haltas; ĉe la dua oni ekzamenas, kaj tie sin metas la aŭtoj por esti priserĉataj; kaj tria zono kie oni haltigas aŭ persekutas ajnan aŭton kiu provas eskapi la kontrolon.

Younes turnis la aŭton kontraŭ serĝento de Mossos d’Esquadra, kiu restos vundita pro la kolizio, kaj tio kaŭzis persekutadon kun pafoj. La ĉasado finiĝis en la vilaĝo Sant Just Desvern, antaŭ la konstruaĵo Walden. Kiam la polico proksimiĝis, tie oni trovis la korpon de Pau Pérez, pro kio ili pensis ke li estis la eskapinto kaj mortis pro kuglo. La surprizo venis kiam ili vidis la ponardon metita en lian korpon, kaj ke li ne sidis en la loko de la ŝoforo. Ŝoforo kiu sukcesis foriri per siaj piedoj.

Oni interne tuj ligis la murdon kontraŭ Pau Pérez kun la terorisma atako, sed la publika komunikado estis pli prudenta. Kiam oni konfirmis ke Younes veturis per tiu aŭto, la persekutado kontraŭ la forfuĝanto akiris novan dimension. Ĉar ekde tiu momento oni sciis, ke li vojaĝas sola, ke li ne havas veturilon kaj, precipe, ke li estas ekster Barcelono, kio por la teroristo estis eraro, ĉar estas pli facile kaŝi sin en granda urbo ol eskapi ĝin. La 21an de aŭgusto je la 13:12 la polico Mossos d’Esquadra diskonigis fotojn liajn kaj malkaŝis ke li estis la aŭtoro de la murdo kontraŭ Pau Pérez. Tre malmultajn horojn poste virino identigis lin en Subirats, en la parkejo de la superbazaro Mercadona.

La domo en Alcanar, ĉu drogo aŭ bomboj?

Dum la horoj post la atako abundis kontraŭdiraj informoj kaj konfuzoj, kio tamen kutimas okazi en tia atako. La rapida ritmo de la okazaĵoj kontrastis kun la devigita malrapideco de la esplorado. Ĉiun onidiron, ĉiun datumon oni devis kontrastigi, kaj la fakuloj pri informado de la polico provis interligi punktojn, trovi la fadenon kiu desegnis la ampleksecon de la operaco.

Aparte konfuza estis la kazo pri la eksplodo en la domo en Alcanar [alkana], kie oni poste eltrovis ke la grupo pripensis la atakojn. La 16an de aŭgusto vespere, la tagon antaŭ la atako en Barcelono, granda eksplodo skuis la strandan regionon de Alcanar. La unuaj informoj publikigitaj de la fajro-brigadanoj kaj policanoj parolis pri unu mortinto kaj sep vunditoj, kaj emfazis la grandan kvanton da gas-cilindroj kiujn oni trovis en la domo kaj substrekis ke la domon malregule okupis fremduloj, kiel denoncis la najbaroj de la kvartalo.

La senruinigado estis tre malfacila ĉar okazis dua tre granda eksplodo kiu vundis unu policanon. La ruinoj denove kovris la domon kaj oni devis halti la laboron por certigi ke ne estis danĝero por la ŝoforo de la gruo nek por la aliaj homoj kiuj laboris tie. Surprize por Mossos d’Esquadra, teamo el Guardia Civil volis fari la esploradon, kio estis malkutima kaj kion la kataluna polico ne permesis, sed pli malfrue, kun la scio ke tie kuŝas la korpo de homo kiu provizis konfidencajn informojn al la hispana polico, la afero estos tre priparolata.

La policanoj kiuj alvenis la unuaj detektis kelkajn kemiaĵojn. La ĝihadistoj intencis uzi ilin por fabriki eksplodigilon nomitan TATP, sed tiuj kemiaĵoj estas akordigeblaj kun produktoj per kiuj oni faras iujn drogojn. Tial, oni ligis tiun eksplodon kun alia kiu okazis la 14an de majo 2017, nur kvin monatojn antaŭe, en domo de la vilaĝo Segur de Calafell, kie grupo da homoj pritraktis kemiaĵojn por fari drogon. Ankaŭ en malregule okupita domo en diskreta areo urbigita, kaj oni uzis ankaŭ grandan kvanton da gas-cilindroj. Kaj nur 140 kilometrojn lontane de tie. En unua momento kaj ankoraŭ ne okazinte la atakoj, la interrilato ŝajnis evidenta.

Dum la perimetron de la domo oni ne stabiligis kaj oni ankoraŭ ne trovis la fizikajn elementojn kiuj rilatigos la okupantojn kun la ĝihadisma atako, la eksplodon en Alcanar ne ligiĝis kun la atakoj en Barcelono kaj Cambrils, kaj la spuro de la subgrunda fabrikejo ricevis prioritaton. Tamen pro rutinaj laboroj Mossos-agentoj komencis identigi la aŭtojn kiuj estis proksime al la domo kaj telefoni al ĝiaj proprietuloj, kaj tiam tre klare aperis por la unua fojo la nomo de Younes Abouyaaqoub, kaj la urbo kiu por ĉiam aperos ligita al la atakoj: Ripoll.

H_3245632-1024x683-11191213

Imamo kiu provizis konfidencajn informojn al la hispana polico en Ripoll

Ripoll havas dekmil enloĝantojn, el kiuj tricent estas islamanoj. Dum la momento de la atako tie estis du moskeoj: al-Fath (‘la pordo’) kaj Annour (‘la lumo’). Annour estis la nova moskeo, kreita sekve de al-Fath, kiu estis tre malgranda kun malmultaj rimedoj. En difinita momento, pro personaj kialoj kaj administrado de la komunumo multaj fideluloj turnis sin de unu moskeo al la alia. Annour kreskis sed ne iĝis granda kultejo. Maksimume kunvenis 70 homoj por preĝado. 

En Katalunio, tiam estis registritaj 286 islamaj kultejoj. Preĝado ne estas krimo kaj ankaŭ oni ne povas konsideri ke praktiki religion antaŭdisponigas al io. Kaj tial, surbaze de la proceduraj regularoj de Mossos d’Esquadra, pli ol cent islamaj kultejoj tiris la atenton. Ripoll ne apartenis al tiu listo, sed post la identigo de la aŭtoj en Alcanar kaj, des pli multe, post la atako en Cambrils, la rilato de la grupo ĝihadista kun Ripoll estis evidenta. Kvar el la atakintoj havis domicilon en Ripoll, kio implicis la ekziston de stabilan grupon en tiu urbeto.

Oni tuj reagis, la membroj de la informkomisono tien iris haste, por paroli kun la prezidantoj de la du moskeoj, kio ne estis facila, kun lavango da ĵurnalistoj kiuj jam invadis la municipon. La prezidanto de al-Fath tute ne sciis ion. La prezidanto de Annour surprizis ilin.

Ali Yassine rakontis ke la hispana polico Guardia Civil estis vizitinta la moskeon en tri okazoj, la lastan tri monatojn antaŭe, pri kio la kataluna polico nenion sciis. Tiam ankoraŭ neniu sciis ke  Abdelbaki es-Satty, la imamo en Annour ĝis pokajn semajnojn antaŭ la atakoj, provizis konfidencajn informojn al Guardia Civil kaj estis la estro de la grupo kiu preparis la atakojn. Oni ankoraŭ ne sciis ke li mortis en la eksplodo en Alcanar.

La hispana polico sciis ke la imamo estis fuĝinta

La rakonto de la prezidanto de la kultejo estis tiom trankvila kiom konfuziga. Li rakontis ke en aprilo 2016 sin prezentis en la moskeo du Guardia Civil-agentoj kun bazo en Girona demandante pri la membroj de la moske-estraro. Kaj ili postlasis oficialan retan poŝtadreson al kiu oni devos sendi ĉiujn petitajn dokumentojn. Post la somero de tiu jaro 2016 du Guardia Civil-agentoj revenis al Ripoll, petante la statutojn de la estraro kaj demandis precize pri Abdelbaki es-Satty. Tiam la respondoj estis voĉaj. Fine, en julio 2017,  funkciuloj de Guardia Civil faris trian viziton kaj demandis, ĉu okazis iu ŝanĝiĝo en la organigramo de la kultejo. Oni respondis ke es-Satty estis forpelita el la kultejo kaj ke li foriris dirante ke li iras al Maroko. La hispanaj policanoj ne komentis.

Poste la hispana registaro agnoskis ke es-Satty estis konfidenculo de la hispana polico de kelkaj jaroj, tiel ke ekaperis tiom malkomfortaj demandoj kiom naturaj: Kial la hispana polico kaŝis al la kataluna polico sian ĉeeston en Ripoll? Kial oni ne sciis ke la konfidenculo estis forfuĝinta nek poste ne zorgis esplori, kie li estas?  Unu monaton antaŭ la atakoj ili certe sciis ke ili perdis la spuron de konfidenculo, homo kun elmontritaj rilatoj kun ĝihadismo, kiu estis en karcero kaj kiun oni identigis estiel kunlaboranton en antaŭaj operacoj. En tiu momento ankoraŭ ne estis klare, ĉu la homaj restaĵoj kiuj aperadis en la domo en Alcanar apartenis al es-Satty. Sed baldaŭ oni tion eltrovis. Kaj tiam oni ne povis haltigi la demandojn kaj onidirojn pri tio, kion la hispana registaro scias kaj kion ne scias. La hispana polico tamen neniam donis definitivan klarigon.

Sciante ĉi ĉion, oni komencas kompreni la okazintaĵojn. Ĉiuj mortintoj en Cambrils estis unu sama grupo de junuloj el Ripoll. Es-Satty, homo kun ĝihadismaj precedencoj kiujn oni kaŝis al Mossos d’Esquadra, ŝajnis la ligon kiu kunigis ilin kaj la estro de ĝihadisma grupo kiun oni tiam komencis identigi. Oni serĉis ĉiujn amikojn kaj konatojn de la mortintoj en Cambrils, kaj Younes Abouyaaqoub ekaperis kiel la ĉefa suspektato pri tio ke li ŝoforis la kamioneton. Ankoraŭ estis multaj duboj, tamen. Unu el la atestantoj, junulo kiu el bushaltejo vidis la kamioneton eniranta la supran parton de la Ramblo, ne rekonis lin sabaton nokte, kiam Mossos montris al li fotojn pri la Younes. La esplorado avancis kaj mallarĝigis la fokuson sed ankoraŭ ne estis sufiĉaj pruvoj por certigi la aŭtorecon de la atako en Barcelono. Oni ne faris tion ĝis lundo, tri tagojn post la komenco de la operaco.

La akuzo

Lundon la 21an de aŭgusto je la 13:12 la kataluna polico estis jam kolektinta sufiĉe da ĉiaj indicoj por povi akuzi rekte Younes Abouyaaqoub ke li ŝoforis la kamioneton. La tasko rekonstrui ĉiujn datumojn rilatajn al la atako indikis lin fojon kaj refojon.

Ĉio indikis ke, post la nekontrolata eksplodo en la domo en Alcanar, Younes Abouyaaqoub prenis unu el la kamionetoj per kiuj oni transportis la bombojn kiujn oni provis pretigi, kaj foriris. Neniu spuro indikas fidinde, kion li faris dum la sekvaj horoj, sed preskaŭ unu tagon poste li eniris Barcelonon kaj plenumis la atakon en la Ramblo. Tiu tago estis ĵaŭdo. La trairo sur la Ramblo en direkto supren kaj la fakto ke pasis unu tago de la tago indikis flegmecon, sed oni ankaŭ sciis ke li iomete timis kaj ke li ne tute regis la situacion. Horojn poste li mortigis Pau Pérez kun la celo forpreni de li lian aŭton kaj transpasi la kontrolon de la operaco Gàbia, li fuĝis el Barcelono kaj oni perdis lian spuron ĝis Subirats. Oni ne scias, kion li volis fari kaj kien li volis iri, eĉ ne kion faris liaj kunuloj en Cambrils. Sed estas evidente ke li ne volis oferi sin kiel martiro, ĉar inter ĵaŭdo kaj lundo, kiam li mortis, verŝajne li havis pli ol unu ŝancon por tion fari. La granda persekutado organizita de Mossos d’Esquadra finfine kaptis lin. Sur landovojo inter Sant Sadurní d’Anoia kaj Subirats.  
subirats4

La fina renkontiĝo en Subirats

Lundon, denove, membroj de la informkomisiono pri ĝihadismo estis proksimaj al Subirats. Precize en Vilanova i la Geltrú, kie ili esploris spuron kaj parolis kun informanto. Tiam ili ricevis la ordonon iri rapide al Subirats, kie virino diris ke ŝi vidis Younes.

 

De Vilanova al Subirats estas duonhora iro per aŭto kaj la veturado estis freneza, ĉar de la oficiala elsendilo ili ricevadis informojn pli kaj pli precizajn pri la ĉeesto de Younes Abouyaaqoub en la areo. De la aŭto ili sekvis la situon de la polica helikoptero, kiu superflugis la regionon kaj indikis al ili la serĉ-perimetron. Ili lokalizis lin tuj kaj la unuaj atingis la lokon kie Younes mortis. 

Mossos d’Esquadra-patrolo de Kampara Proksimeco, unu el multaj distribuitaj sur la teritorio, trovis lin vidalvide kaj pafis kontraŭ li.

Tiu patrolo esploris unu el la multaj avertoj kiuj alvenis tra ĉiuj eblaj kanaloj. Ĉiujn avertojn, de la unua ĝis la lasta, oni kontrolis, malgraŭ la fakto ke multaj portis malverajn spurojn. Tiu ne estis la unua averto kiun ricevis la patrolo, sed ĝi estis la definitiva. La fuĝanton plej serĉatan el ĉiuj oni trovis en kampara pado kie estis malgranda arbaro. Li estis meze de la vojo kiam la policanoj lokalizis lin ĉe la elirejo de voj-kurbiĝo. Younes Abouyaaqoub ne reagis ĝis la momento kiam la agentoj elaŭtiĝis kaj proksimiĝis al li. Tiam li ja faris la geston malfermi la ĉemizon kiun li surportis, montris klare la talizonon kun eksplodiloj kiun li surportis kaj ekiris al ili kun defia sinteno kaj kriante pli kaj pli laŭte “Dio estas pli granda” en la araba.

La policanoj el la informkomisiono atingis la lokon kelkajn minutojn poste, kiam estis alveninta ankaŭ alia loka patrolo. Antaŭ ol rekoni la kadavron, tamen, la eksplodistoj devis certigi ke la eksplodiloj en la talizono estis malveraj, operaco dum kiu ili turnis la korpon sur la vizaĝon. Kelkajn minutojn poste amaso da ĵurnalistoj svarmis proksime al tiu loko, kiun tuj ĉirkaŭligis la moveblaj brigadoj de la polico. Pasis pokaj minutoj de la kvara horo posttagmeze, sed la polico Mossos d’Esquadra ne certigis la identecon de la mortinto kaj ne konsideris la persekutadon finita ĝis la naŭa horo vespere de tiu tago. Kiam ili estas certaj pri ĉio, ne estis spaco por ajna eraro.

Fakte, unu el la membroj de la informkomisiono estis tiu kiu unue proksimiĝis al la korpo, por konstati ĉu la mortinto estis tiu homo kiun ili kredis. Younes estis tre malpura, post kvar tagoj da irado kun fiksita celo, li surportis nek monon nek telefonon, sed ja grandan ponardon ĉe la talio. Oni konfirmis lian identencon per telefono, por eviti tralikiĝojn se oni faris per elsendilo. La sekvan tagon, kelkaj ĵurnaloj publikigis foton kie oni vidis Mossos d’Esquadra-agentojn uniformitajn kaj, fone, grupon malfacile rekoneblan da homoj kiuj parolis inter si. Ili estis membroj de la informkomisiono pri ĝihadismo kiuj klopodis kompreni, kio okazis, pli konsciaj ol neniu alia pri la graveco de la okazintaĵoj kaj de tio kio povus esti okazonta se la origina plano de la atakintoj estus sukcesa.

El Subirats, la grupo sin movis direkte al la ĝenerala kazerno de la Polico de Katalunio, en Complex Central Egara, en Sabadell. Oni devis ankoraŭ klarigi multajn aferojn, fari multajn demandojn kaj, precipe, certiĝi ke kun la malapero de Abouyaaqoub la ĉelo el Ripoll restis malorganizita.

Por ili tiuj cent horoj estis la plej malfacilaj kaj intensivaj de ilia vivo. Iuj preskaŭ dormis neniom. Aŭ dormis sur sofo aŭ ĉe kolego, por ne perdi tempon irante ĝis sia hejmo. Ĉiuj devis elsarkadi spurojn kaj spurojn por kompreni, kio okazis kaj kion ili devis fari. Dum tiuj kvar tagoj ili ĝuis plenan liberecon por esplori siajn informantojn, sekvi spurojn, analizi ĉion kion ili konsideris oportuna. Definitive, estis certe ke ili kontribuis al la elimino de la militgrupo en nekutima daŭro por ĉi tiaj atakoj en Eŭropo. Tamen estis malfacile kompreni ke la atako, tiu atako pri kiu ĉiu sciis ke ĝi okazos iun ajn tagon, finfine okazis kaj metis Barcelonon en la saman mapon kien antaŭe jam estis metita Londono, Manĉestro, Stokholmo, Parizo, Berlino, Munkeno, Nico, Bruselo, Madrido…

La ordonoj de la majoro Trapero

La Divizio pri Informado de Mossos d’Esquadra malofte, tre malofte, renkontiĝas en la sama loko. Krom ĝiaj efektivoj kiuj estas en la ĝenerala kazerno en Sabadell, estas unuoj dislokitaj sur la tuta teritorio, kiuj sin organizas sur la dikotomio inter interna kaj ekstera minaco. Tie laboras analizistoj, informadikistoj kaj homoj kiuj pasigas la tagon sur la strato, parolante kun kunlaborantoj, identigante eventualajn problemojn, klopodante eviti ajnan atakon.

Monatojn antaŭ la atakoj en Barcelono kaj Cambrils, la aŭditorio kiu estas en la ĝenerala kazerno en Sabadell gastigis nekutiman kaj senprecedencan renkontiĝon. Ĝin partoprenis ĉiuj agentoj ligitaj al informado kaj ili prezentis la planon Cronos, la operacaro kiun la kataluna polico elpensis por reagi al atenco, se ĝi iam ajn okazus. La planon klarigis plendetale kelkaj komandantoj de Mossos d’Esquadra. Sed ĉefe parolis la majoro Josep Lluís Trapero. Oni jam deklaris la gradon de alarmo 4 (en skalo 1-5) pri danĝero de terorisma atako, kaj tio signifis ke en ajna momento povas okazi atako kaj ke ne estas realisme pensi ke oni povus eviti ĉiujn intencojn plenumi ĝin. Tial li faris klaran kaj konkretan peton: se iam okazus atenco, oni reagu kiom eble plej rapide kaj plej bone por ke la sekvoj estu kiom eble plej malgrandaj por ĉiuj civitanoj de Katalunio. Kaj tion faris liaj homoj, sub liaj ordonoj, dum tiuj longaj cent horoj en aŭgusto.

20170821194524-1024x768-11193249

La 28an de oktobro 2017, du monatojn post la atencoj, la hispana registaro elpostenigis la majoron Trapero, en unu el la komencaj rimedojn adoptitajn pro la puĉo kiun oni plenumis sub la ŝirmo de la artikolo 155 de la hispana konstitucio. Pokajn tagojn poste oni eksciis ke la hispanaj tribunaloj akuzos lin pri instigo al ribelo. La kataluna ministro pri interno, Joaquim Form, ĉefa politika respondeculo dum la operaco, estis internigita kaj ankoraŭ nun li estas en malliberejo. Krome, kun la polico Mossos d’Esquadra metita sub la ordonoj de la hispana ministro pri interno, la informkomisiono pri ĝihadismo restis lasita en marĝena loko, sen rimedoj per kiuj labori. Ĉi tiun situacion renversis la nova registaro de Katalunio, preskaŭ unu jaron post la atencoj de la 17a de aŭgusto 2017.

 

La pasintan dimanĉon la 26an de majo okazis balotoj por la Eŭropa Parlamento.

Necesas diri ke la listo de JxCat kiun estris Carles Puigdemon, Toni Comín kaj Clara Ponsatí ricevis malfavoron de la centra balotkomisiono de Hispanio kaj oni malpermesis al ili tri partopreni la balotadon kiam restis nur kelkaj horoj por la fermo de la prezento de kandidatiĝojn. Necesis trovis provizorajn anstataŭantojn kaj nur je la unua tago de kampanjo ili ricevis permeson partoprenis la balotadon.

Jen la rezultoj en Katalunio: Carles Puigdemont estis la kandidato por JxCat, listo kiu ricevis en Katalunio 987 149 voĉdonojn (29%), PSC 766 107 (22%), ERC 733 401 (21%), Cs 298 781 (9%), CeC-Podemos 292 088 (8%), PP 178 950 (8%), VOX 68 824 (2%), PACMA 48 733 (1), kaj aliaj partioj ricevis la ceterajn 66 330 voĉdonojn.

La partioj por la sendependeco de Katalunio (JxCat kaj ERC) ricevis 1 720 550 voĉdonojn, la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio (PSC, Cs, PP kaj VOX) ricevis 1 312 662 voĉdonojn.

La sekvan lundon la 27an multaj elektitaj EU-parlamentanoj vizitis la parlamenton kaj ricevis la dokumentojn de sia parlamentaneco. Antonio Tajani malpermesis al Carles Puigdemon kaj al Toni Comín eniri la parlamenton kaj ricevis siajn dokumentojn. Se ili estos definitive senigitaj je ilia EU-parlamentaneco la sendependisma movado organizos manifestacion en Strasburgo por la 2a de julio, kiam oni fondas la novan parlamentan periodon.

Aliflanke, la kandidato de ERC estas Oriol Junqueras, kiu estas de jam du jaroj prevente malliberigita pro la referendumo de la 1a de oktobro 2017, kaj la juĝisto ankoraŭ ne elsendis verdikton pri lia kazo. Junqueras estas ankaŭ la kandidato de la Libera Alianco Eŭropa por la Eŭropa Komisiono.

 

BARCELONO

Jen la voĉdonoj por ĉiu partio kaj procentoj de la barcelonaj voĉdonintoj:  JxCat 199 616 (26.7%), PSC 156 517 (21%), ERC 147 959 (19.8), Cs 69 544 (9.3%), CeC-Podemos 81 034 (10.83%), PP 49 671 (6.64%), VOX 14 861 (2%), PACMA 9 922 (1.3%).

La partioj por la sendependeco de Katalunio (JxCat kaj ERC) ricevis 347 569 voĉdonojn, la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio (PSC, Cs, PP kaj VOX) ricevis 29 593 voĉdonojn.

La pasintan dimanĉon la 26an de majo okazis en Hispanio municipaj, aŭtonomiaj (en kelkaj aŭtonomioj) kaj eŭropaj balotoj.

En ĉi tiu mapo oni povas vidi kiom da procentaj balotoj ricevis ĉiu partio en ĉiu municipo ŝovante la muson sur la mapo.

BARCELONO

En Barcelono la listo kiu ricevis plej multajn balotojn estis la sendependisma kaj socialdemokrata partio Esquerra Republicana (ERC, respublikana maldekstro) kun 160 493 balotoj (10 magistratanoj), en dua loko restis la listo de Ada Colau (En Comú-Podem) kun 155 682 balotoj (10 magistratanoj), la socialdemokrata hispana partio PSC ricevis 138 364 balotojn (8 magistratanoj). La eksa ĉefministro de Francio Manuel Valls en la listo de Ciutadans ricevis 99 245 balotojn (6 magistratanoj), la katalunaj liberalaj sendependistoj  (JxCat) ricevis 78 663 (5 magistratanoj), la hispanaj konservativuloj PP ricevis 37 216 balotojn (2 magistratanoj). Du aliaj sendependismaj partioj ne sukcesis eniri la magistraton: CUP ricevis 29 216 balotojn kaj BCN és capital (kun Jordi Graupera) ricevis 28 095.

Ankoraŭ ne estas decidite, kiu estos la urbestro de Barcelono. Ernest Maragall (ERC) volas koalicion kun Ada Colau, kaj ŝi povas ankaŭ ricevi subtenon de PSC kaj Cs).

El referenduma vidpunkto la sendependismaj partioj (ERC, JxCat, CUP, BCN-capital) ricevis 296 467 balotojn kaj la partioj kontraŭaj al la sendependeco (PSC, Cs, PP) ricevis 274 825 balotojn.

 

KATALUNIO

Se oni konsideras Katalunion entute (sed en la mallarĝa senco, tio estas la hispania aŭtonomio kies ĉefurbo estas Barcelono), jen la balotoj ricevitaj de ĉiu partio: ERC 816 796, PSC 761 939, JxCat 534 193. Podem 301 659, Cs 276 647, CUP 120 718, PP 180 093, BCN és capital 28 095,

La partioj favoraj al la sendependeco de Katalunio ricevis 1 520 338 voĉdonojn, kaj la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio ricevis 1 218 679 voĉdonojn.

 

 

Atac nazi a 9barris

Mallongaj kapharoj, neglektita barbo kaj korpo markita per inko kaj naziaj simboloj. La haŭto de Antonio Castellón estas apologio pri violento kaj barbareco. Kvar svastikoj – unu granda sur la ventro –, la emblemo de SS en unu brako kaj la vortoj nazi kaj skin ĉe la pugnoj. Kaj en la monujo verŝajne li portas la membro-karton de la faŝisma partio Democracia Nacional.

Castellón, naskita en la regiono Baix Llobregat, estas unu el la novnazioj kiuj la pasintan mardon la 24an de julio vespere minacis kaj insultis la aktivulojn kiuj protektis la ejon de la alternativula grupo Tres Voltes Rebel en la barcelona distrikto Nou Barris. La sekvan matenon li estis vidata en la trinkejo La Moreneta, kie li konsumis kelkajn bierojn kun aliaj membroj de Democracia Nacional.

Atac nazi a 9barris

Tiun vesperon, post kontraŭfaŝisma manifestacio, Castellón, akompanita de dudeko da novnazioj, provis ataki la sidejon de tiu alternativa grupo. Ili ĵetis seĝojn de la bierĝardeno de iu trinkejo dum ili elsendis insultojn kaj kriojn. Unu uzis longigeblan batilon kaj alia, tranĉilon. La municpa polico de Barcelono ĉirkaŭŝnurigis la lokon, kio ne haltigis la provokadon de la novnazioj.

Li estis vestita per t-ĉemizo kaj kamufla pantalono. Ekscitita pro malamo li finfine demetis la ĉemizon. La strataj lanternoj lumigis sinistre la svastikon tatuitan sur lia ventro. Minacoj, faŝismaj devizoj kaj ofendaj gestoj por la aktivuloj kaj la policaj agentoj. Castellón kaj kvar el liaj akompanantoj estis arestitaj.

20180725nazi012-25121958-768x432

La urba polico arestis ankaŭ unu aktivulon. Alerta Solidària denoncas ke la polico ne havas pruvojn kontraŭ li. “Oni diris al li ke oni arestis lin ĉar li kuris plej multe”, diras lia defendanto. Ankoraŭ ne estas formala akuzo, sed la polico pravigas la areston ĉar li supozate partoprenis tumultan kverelon.

Novnazio agema kaj danĝera

Castellón estas kutima partoprenanto de ĉiaj eventoj de la ekstrema dekstro, precipe en la regiono Baix Llobregat. Lastatempe li partoprenis, ekzemple, la manifestacion de Democracia Nacional antaŭ la konstruaĵo de TV3, la kataluna publika televido. En la kaptitaj bildoj li aperas trinkante bieron kaj registrante la situacion per poŝtelefono. En la manifestacio sub la slogano “Sufiĉe da instigo al malamo” [Prou de generar odi, originale] partoprenis ĉiaj grupetoj faŝismaj, inter kiuj membroj de GDR. La manifestaciantoj svingis hispanajn flagojn kaj frankoismajn simbolojn.

Manifestació ultra contra TV3

Castellón aperis ankaŭ en islamofobiaj protestoj en la kvartalo Prosperitat kontraŭ la moskeo de la strato Japó , en la distrikto Nou Barris de Barcelono. Democracia Nacional, kun la rasisma organizaĵo PxC, havis protagonisman rolon en tiu protesto, kie oni atakis homojn kaj profanis kultejon. Membroj de la partio postlasis karnon kaj grason de porko ĉe la pordo de la moskeo.

Pro tiaj agoj la juĝisto diktis je la pasinta majo ordonon pri malproksimeco kontraŭ sep estraranoj de Democracia Nacional.

La 26an de novembro, Castellón aliĝis al manifestacio en Vallirana por la unueco de Hispanio. Post marŝado tra la stratoj de la urbo, la novnazio kun aliaj membroj de Democracia Nacional volis haltigi sin en trinkejo. Ĝia mastro invitis ilin serĉi alian lokon ĉar sia trinkejo estis plena kun ĉiuj tabloj rezervitaj por la spektado de la futbala matĉo inter FC Barcelona kaj Valencia CF. Castellón ricevis tion kiel personan atakon kaj minacis lin.

Laŭ bildoj kaptitaj en la trinkejo oni vidas ke Castellón prenas bierbotelon kaj ĵetas ĝin kontraŭ muro. Poste li sin turnas al la pordo kaj diras ke la patrino de la mastro estas amoristino. Poste kelkaj el liaj akompanantoj forportas lin el la trinkejo.

La 1an de oktobro la aktivuloj kiuj defendis la referendumon sin organizis en Referendum-Defendajn Komitatojn (CDR). Poste la samaj grupoj kun la sama siglo iĝis Respublik-Defendaj Komitatoj. Ilia ĉefaj taskoj estis protesti pro la malliberigo de katalunaj sendependismaj politikistoj. Tamara Carrasco estis arestista pro sia aktivismo kaj rakontas siajn spertojn.

Ankoraŭ ne estis ellitiĝinta la 10an de aprilo kiam oni sonorigis la tintilon de ŝia loĝejo, en la centro de la vilaĝo Viladecans. “Mi pensis ke mia kunloĝanto estis la ŝlosilojn forgesinta”, ŝi rakontas. Sed ne temis pri tio. Kiam ŝi malfermis la pordon, Tamara Carrasco, 34jara kaj unu el la fondintoj de la CDR de ŝia municipo, trovis sin antaŭ Guardia Civil. La agentoj havis la vizaĝon kovrita kaj portis longajn pafilojn. Ili liveris al ŝi paperon. Oni akuzis ŝin pri terorismo, ribelo kaj sedicio, kaj montris al ŝi la  juĝan ordonon por priserĉi la loĝejon. “Mi pensis ke tio estas ŝerco, mi ne kredis tion. Mi rigardis la armilojn kaj ne, mi ne kredis tion”, ŝi rakontas tri monatojn poste.

La vivo de Tamara estis sur la sojlo kiu portos ŝin al kompleta ŝanĝiĝo. Administristo en speciala centro pri laboro en Barcelono, rekonata aktivulino en Viladecans, ligita al la komenco de la partio Podem en la municipo kaj nun proksima al la partio CUP, ĉeestis perplekse la priserĉadon far Guardia Civil, post kio la agentoj forportis ŝian poŝtelefonon, USB-poŝmemorilon, libron de la sindicato CGT, propagando pri la partio CUP , afiŝojn de ANC kaj Òmnium, maskon kun la bildo de Jordi Cuixart kaj flavan fajfilon. “Mi mortigis neniun”, ŝi eĉ diris en senespera momento. La akuzo havis la originon en aŭdebla dokumento dissendita tra Whatsapp kiun ŝi sendis al siaj amikoj post la aresto kontraŭ Carles Puigdemont, en kiu ŝi proponis ĝeneralan nedifinitan strikon. La mobilizon oni realigis fermante la trairon en vojoj kaj la levado de vojimpostaj bariloj en aŭtoŝoseoj dum Pasko.

detencio tamara

“Kiam mi estis demandinte, kion ili planas fari pri mi, ili diris ke ili portos min al la komandantejo Tres Cantos en Madrido”. En tiu momento la fenestroj estis malfermitaj, kaj ŝi jam aŭdis ke amaskomunikiloj parolis pri ŝi. La agentoj demandis, ĉu ŝi volas kovri sian vizaĝon por la eliro. “Mi diris ke ne ĉar mi faris nenion malbonan, kaj mi volis teni min kun alta kapo”, ŝi asertas. Ŝi ja petis ke oni ne katenu ŝiajn manojn. “Ili respektis mian peton. Ili diris ke ne estis obĵeto ĉar mi kunlaboris kaj kondutis trankvile”.
Ekde ĉi tie, sinsekvo da scenoj: medicina esploro en sanitara centro; poste seshora vojaĝo en aŭto ĝis Madrido; kaj, alveninte, en ĉelon. Ĝis la 12a de aprilo, kiam ŝi renkontis vidalvide la juĝiston Egea en Audiencia Nacional ne povinte komuniki sin kun sia familio. Oni nutris ŝin per salato el lada skatolo, ĉokoladaĵo kaj iom da marmalado kun biskvitoj. Por tagmanĝo kaj vespermanĝo. “El mensa vidpunkto, mia forto estis elĉerpita, sed mi promesis al mi elteni kaj ne plori”, ŝi agnoskas. En Audiencia Nacional ŝi konatiĝis kun la advokato kiu defendis ŝin dum la vido kun la juĝisto.“Li pretigis min por eniro en preventan malliberecon, kaj mi timis ke al mi okazo la samon kiel la knaboj de Altsasu”, ŝi rakontas.

La renkontiĝo estis “superrealisma”. Tamara estis pretigita por respondi nur la demandojn de ŝia advokato ĉar la kazo estis sub sekreto kaj ŝia defendanto ne konis la agojn pri kiuj oni akuzas ŝin. “Enirante mi sentis min tre malgranda kaj mi vidis la juĝiston treege granda, kiel en bildostrioj kiam oni priskribas juĝadon.” Ŝia stuporo kreskis dum ŝi aŭskultis rankontadon de la prokuroro. “Li parolis kaj tio ŝajnis ke li ne parolas pri mi. Li diris ke mi preparas terorisman atencon kontraŭ la kazerno de Guardia Civil en Barcelono, kaj ke mi elpensis la bruligadon de flagoj kiu okazis en Balsareny, kaj mi neniam estis en Balsareny”, ŝi diras. Ĉi tiu akuzo tamen ne aperis poste en la atestaĵoj. La prokuroro petis por ŝi malliberecon pro risko je forfuĝo kaj detruo de pruvoj. “En ĉi tiu momento mi komprenis ke mi estas la propeka kapro kaj ke la prokuro inventos kion ajn por ke mi estu prevente malliberigita”.

La juĝisto Egea tamen malaltigis la akuzon de la krimo de ribelo kaj aparteno al terorisma organizaĵo al publikaj malordoj kaj lasis ŝin libera: “Tiam mi ja falis sur la genuojn kaj ekploris”. Mi restis libera sed kun fortaj rimedoj preventaj kiel la malpermeso eliri el la vilaĝo Viladecans (kun la escepto iri al laboro en Barcelono). “Ili malfermas la pordon kaj diras ke vi jam povas reveni hejmen. Sen poŝtelefono, sen mono kaj 600 kilometrojn malproksime”. Tri estroj de la partio CUP, Vidal Aragonès, Joan Coma kaj Pep Riera renkontis ŝin kaj revenis kun ŝi trajne en trairo kiun ŝi taksas “tre bela kaj emociplena” ĉar antaŭ ĉi tiu vojaĝo ŝi eĉ ne konis ilin persone.

Sendube la familio multe suferis pro la aresto kontraŭ Tamara. “Ni ne havas la saman ideologion, sed ni ĉiam debatis sen problemoj. Sed kiel ili povis imagi ke oni povus arestis ilian filinon?”, ŝi daŭrigas. Ili komprenis la aferon kaj ŝi ricevis ilian subtenon ekde la unua momento. Ili ne ŝanĝis sian politikan sintenon, sed “ili nun konas pli bone la funkcimanieron de la ŝtato”. “Ili scias ke la sorto trafis ŝin sed ĝi povus esti trafinta ĉiun ajn alian.”

“Mi povas aserti ke mi ĉeestis ridindajn scenojn”, diras la aktivulino, kiu ne perdis la humoron. Pasis kelkaj semajnoj antaŭ ol ŝi rigardis, kion diris pri ŝi la gazetaro, sed antaŭ ol ŝi asimilis, kio okazis. Ŝi tuj intencis reakiri iom da rutino. Al Viladecans ŝi revenis iun ĵaŭdon kaj la sekvan mardon ŝi jam laboris. Sed en junio ŝi ne sentis sin kun forto por daŭrigi. “Mi ne sciis, kiel pritrakti la aferon, mi ne estis digestinta la okazintaĵon”, ŝi klarigas. Nun ŝi ne laboras kaj estas sub terapio.

“Mia vivo restis preskaŭ paralizita pro la atendo de informo”, ŝi resumas. Kaj ŝi ne scias, kiom tardos ĝia alveno. En somero oni faras planojn kaj feriumas. Sed ŝi ne povas eliri el sia vilaĝo eĉ por viziti la familion, kiu loĝas en Sant Vicenç dels Horts. Nur lunde ŝi iras al la vilaĝo Gavà por ĉeesti la juĝejojn. La juĝisto ne mildigis la preventajn rimedojn eĉ por permesi al ŝi viziti sian patrinon kiam ĉi tiu suferis lezon en la piedo, kaj nur post kvin semajnoj la patrino povis vizitis sian filinon. “La preventa rimedo kiun oni aplikas al mi estas mallibereco ĉar oni limigis mian liberecon al ĉi tiu vilaĝo”, ŝi bedaŭras. Fakte, malgraŭ oni rifuzis la krimon de terorismo, ĉi tio ne ŝanĝis la preventajn rimedojn. Ĝis la fino de la instrukcio, ŝi plu estas esplorata kaj restas atendante la decidon de la juĝisto.

Carrasco plu estas ligita al la CDR-grupo en Viladecans kaj reakiris la partoprenemon en sociaj retoj, kie ŝi plu diras, kion ŝi pensas, ŝi certigas. Ŝi argumentas ke ŝi ĉiam intencis estis moderigita en la esprimoj kaj opinioj sen ofendi homojn. Ŝi insistas ke al ŝi ne plaĉas la “viktimisma rolo” kaj precize tial ŝi decidis resti ligita al la defendo de la Respubliko kaj plu partopreni la agojn kiuj okazas en Viladecans. Unu el ili, ŝia subteno por Adri, la knabo el Esplugues de Llobregat kiun oni serĉis je la sama tago kiam oni arestis ŝin, kaj poste disvastiĝis la scio ke li estas ekziliĝinta. Ambaŭ ne konas sin persone, sed Tamara sentas ke ĉi tiu situacio kreis ligon inter ili: “Mi volas konatiĝi kun li. Kio okazos al mi, tio influos sur lin, kaj inverse”.

Carrasco petas “liberecon kaj justecon”. Ŝi memorigas ke la iloj kiujn havas la popolo estas la esprimlibereco kaj la manifestacirajto. kaj petas ke kolektive oni uzu ilin. “Oni povas aresti dek homojn, sed ne mil. Se ni mem malgrandiĝas kaj rezignas je la agado, ni donas forton al la subpremado”, ŝi subtenas. Ŝi ne defendas la plenumadon de “kontraŭleĝaj” agoj, sed simple la uzadon de la rajtoj de la civitanoj. Precipe por ke la kazo de Tamara aŭ de Adri ne havu efikon de timo sur la aktivuloj. “Se oni prenas nin kiel propekajn kaprojn kaj la stratoj restas malplenaj, ili atingos sian celon”, ŝi konkludas.

TAMARA_CARRASCO_

Jordi Borràs estas kataluna fotoĵurnalisto kiu fakiĝis pri faŝismaj hispanistoj en Katalunio. En pluraj okazoj fotis iliajn manifestaciojn kaj povis identigi multajn membrojn  de politikaj organizaĵoj kiel ekstremdekstrulojn, kaj ĝuste pro lia konateco por li iĝis danĝere proksimiĝi al ili. Li ankaŭ faris libron el siaj fotoj pri la violento de la hispana polico je la 1a de oktobro 2017. Li do estas tre konata de hispanaj faŝistoj kaj eĉ konsiderata malamiko.

Ĝuste la 16an de julio vespere, kiam Jordi Borràs iris tra la strato Capellans en Barcelono, nekonato turnis sin al li kriante “Vivu Hispanio! Vivu Franko!”, poste frapante plurfoje per la pugnoj sur la kapo kaj sur la vizaĝo, kio kaŭzis plurajn lezojn. Jordi Borràs tuj alvokis la policon, ĉe kio la atakinto montris sian identigilon (kion montras foto de atestanto) de membro de la hispana polico kaj foriris rapide. (Poste oni eksciis ke tiu atakisnto estas inspektoro de brigado pri informado de la hispana polico)

Jordi Borràs mem estis denocninta ke inter la 8a de septembro kaj la 11a de decembro 2017 okazis 131 violentaj incidentoj, 86 el kiuj kun fizikaj atakoj, kies motivo estis la defendo de la unueco de Hispanio. Granda parto de tiuj atakoj koncentriĝis dum la tagoj de la manifestacioj de Societat Civil Catalana, kiam okazis 34 violentaj agoj. En la lasta manifestacio, tiu de la 29a de oktobro, okazis 10 atakoj, ne nur kontraŭ sendependistoj sed ankaŭ kontraŭ fotistoj kaj enmigrintoj. Tiuj violentuloj eĉ turnis sin kontraŭ la kataluna polico Mossos d’Esquadra.

La uzado de fizika violento transpasis la limojn de la kutimaj aktivuloj de ekstremdekstraj grupoj kaj iĝis ĝenerala en defendantoj de la unueco de Hispanio. Ĝi estas sekvo de la polica agado, de la parolado de la reĝo la 3an de oktobro 2017 kaj la ĝenerala konduto de la ŝtato, kiu transdonis la mesaĝon al la loĝantaro ke ĉia ajn rimedo estas pravigebla por malhelpi la sendependiĝon de Katalunio.

Unu el la kazoj kiuj ĝuis pli vastan konatigon pere de amaskomunikiloj estiu tiu de Canet de Mar, kiam dudeko da kapkovritoj forpelis flavajn rubandojn (kiujn oni uzas por protesti kontraŭ malliberigado de politikistoj) kaj vundis kvin homojn. Partioj kaj amaskomunikiloj anstataŭ denonci la agojn, ili fokusigis la debaton sur la fakto ke oni uzis la publikajn lokojn por protesti.

En la esplorlaboraĵo Catalanofòbia: un boc expiatori, Àlex Romagueres priskbrias ĉi tiun fenomenon kiel strukturan kaj konstantan, ĝi ne estas okaza kaj en ĝi ludas gravan rolon la amaskomunikiloj. Malgraŭ ĉi tio, dum la lastaj monatoj oni kaŝis ĉi tiujn agojn kiuj transpasas la karakteron de simplaj kvereloj inter homoj. Ĉiam kun absoluta senpuneco.

La samaj grupoj kiujn oni laŭdis pro tio ke ili demetis flavajn rubandojn poste aliĝis al la ekstrema dekstro kaj plenumis fizikajn atakojn kiel tiu en Lladoners (kiam oni portis la politikajn malliberulojn al karceroj en Katalunio). Ĉiam ili diris ke kulpas la sendependismo ĉar ĝi kreis ĉi tiun etoson.

La senpuneco ne estas hazarda, necesas nur rimarki ke kvar el la lastatempaj agresoj estis plenumitaj de agentoj de la hispanaj policoj Guardia Civil kaj Policía Nacional. En la plej multaj kazoj dum ne deĵora tempo, ne enkalkulante la ĵusan atakon kontraŭ Jordi Borràs.

La polico subtenis ekstremdekstrajn grupojn, ĝis la punkto ke ĝi provizis ilin per policanoj kaj militistoj. Ili ĝuis la simpation de la aparatoj de la ŝtato, agis violente kaj ĉiam senpune kaj ekster la leĝo. Poste, multaj transpasis al la ŝtatterorisma grupo GAL kaj al aliaj organizaĵoj financitaj, kunordigitaj kaj trejnitaj de la hispana ŝtato kaj la administracio kiu konstruis tion kion oni nomis “ŝtata terorismo”.

La lasta amasa alveno de agentoj el Guardia Civil kaj Policía Nacional por malhelpi la okazigon de la referendumo por la 1a de oktobro, postlasis kazojn de katalunofobio, minacajn bildojn kaj klarajn proklamojn agi kontraŭ la loĝantaro.

Alia kazo estas la koncentriĝon en Madrido kunvokit de la faŝisma kolektivo Hogar Social, kiuj insultis membrojn de la kataluna parlamento kiuj vizitis Madridon por deklari antaŭ la Supera Tribunalo. Inter la nazioj, estis sindikata proparolanto de la madrida polico al kiu oni komisiis disvastigon kaj gazetaron. Kaj dum la aplikado de la artikolo 155 (kiam la hispana registaro intervenis la katalunan administracion (oktobro 2017-majo2018) la kataluna polico Mossos d’Esquadra ricevis la ordonon ne esplori la ekstreman dekstron.

Dum dek jaroj, de 2003 al 2013, de kiam oni havas la lastajn datumojn, la kataluna lingvo perdis 300mil kutimajn parolantojn en Katalunio. Malgraŭ ĉi tio, la nombro da junuloj, kiuj havas la katalunan kiel kutiman lingvon, inter la jaroj 2008 kaj 2013 kreskas de 31.5% al 36.4%. Ĉi tiuj estas kelkaj el la datumoj de InformeCAT 2018 kiujn publikigis la 8an de junio Plataforma per la Llengua, la neregistara organizaĵo kiu defendas kaj zorgas pri la kataluna lingvo.

La analizado pri ĉi tiuj datumoj kondukas al la konkludo ke dum ĉi tiu periodo malkreskis la nombro da parolantoj de la kataluna, kaj en absolutaj kaj en relativaj nombroj, sed la absoluta nombro de homoj kiuj kapablas paroli la katalunan restas sur 10 milionoj.

La prezidanto de Plataforma per la Llengua, Òscar Escuder, diris ke “la venontajn jarojn karakterizos la fakto ke la kono pri la kataluna lingvo estos ĝenerala, sed la socia uzado de la lingvo estos pli alta aŭ malpl alta depende de la konteksto, la komunika situacio, la teritorio kaj, precipe, la lingva konduto de la parolantoj”. Sur ĉi tiu direkto kaj laŭ alia datumo de la informo, pli ol 70% de la homoj en Katalunio kaj Balearaj Insuloj kiuj scipovas la katalunan, ŝanĝas je lingvo kiam al ili oni kontestas en la kastilia.

Escuder emfazis ke “estas grave ke de gepatroj al gefiloj, de geavoj al genepoj, inter geamikoj, oni konservu la katalunan kiel komunan lingvon de nia vivo kaj de niaj ĉiutagoj”, ĉar tiu estas pla plej natura maniero fari ke nia lingvo estu viva kaj utila. La informo enhavas ankaŭ la pozitivan datumon ke 56% de la gefiloj de la enmigrintoj kiuj alvenis Katalunion, tio estas la dua generacio, parolas la katalunan kun siaj gefiloj.

Pri la lerneja sistemo, la informo diras ke tiuj parolantoj de la kastilia kiuj ĉeestas katalunlingvajn lernejojn regas je 20% (kaj eĉ en superaj matematikaj kapabloj) pli multe ol tiuj kiuj ne lernas en katalunlingvaj lernejoj.

En Valencilando komenciĝas lingva instrumodelo kiu enkondukos 100 000 lernejanojn al la lernado de la kataluna lingvo.

La parolantoj de la kataluna lingvo estas 68.7% el la tuta loĝantaro de la teritorioj de la kataluna lingvo, kaj la homoj kiuj asertas ke ili komprenas la lingvon kreskas ĝis 91.5%. Se en 2003 2milionoj 584mil 900 homoj pli aĝaj ol 15 jaroj havis la katalunan kiel kutiman lingvon, en 2013 havis ĝin 2 250 300. La kastilia lingvo evoluis de 2 650 300 kutimaj parolantoj al 3 172 600.

En la Aragona Strio 49.6 % de la loĝantoj kutime parolas la katalunan por paroli kun la amikoj. Oni povus aldoni 12.5% da homoj kiuj en sama proporcio uzas la kastilian. Pro ĉi tiu 62.3%, la Aragona Strio estas la regiono kie plej multaj homoj uzas la katalunan lingvon en siaj amikaj rondoj, super Andoro (54.1%), Balearaj Insuloj (49.1%), Katalunio (47.6) kaj en la historie katalunlingvaj regionoj de Valencilando (43.6%). En Algero, 19.0% de la homoj kutime parolas la katalunan kun siaj amikoj.

Amaskomunikado

Kreskas la konsumado da radio, televido, kino, teatro, libroj, muziko kaj revuoj en la katalauna lingvo. La jaro 2017 postlasis la pozitivan detalon ke ekfunkciis publika televido katalunlingva en Valencilando (À Punt), en Norda Katalunio homoj povas nur spekti du minutojn tage da kataluna lingvo en la franca publika televido.

Malmultaj helpoj

La publika administracio malhelpas la katalunan lingvon. Ĉi tio okazas, ekzemple, en la publikaj helpoj al muziko en Katalunio. Pli konkrete, la 60.7% da publikaj subtenoj al muziko estis destinitaj al projektoj kie la kataluna lingvo estas sub 25%. Samtempe, ili restas limigitaj al grupoj aŭ agantoj kies oficiala rezido estas en Katalunio, tiel ke restas ekster ili ĉiuj projektoj de aliaj partoj de la lingva teritorio.

Industrio kaj aŭto

Dum la jaro 2017, en Katalunio, Valencilando kaj Balearaj Insuloj oni vendis 361mil 648 novaj aŭtoj (29% el la vendoj de la tuta regno Hispanio), kaj kun Andoro la sumo atingas 364mil 334. Ĉi tio signifas ke en 2017, nur tie kie la kataluna lingvo estas oficiala, oni vendis pli multajn aŭtojn ol en Svislando, Ĉeĥio kaj Portugalio. Sed la diferenco kun ĉi tiuj merkatoj estas ke la kataluna lingvo estas la nura lingvo kiu preskaŭ forestas en retpaĝoj, katalogoj, biriloj muntitaj en aŭtoj aŭ en la plurmedia sistemo.

Libroj kaj diskoj

En 2016 la kataluna lingvo atingis historian nombron en la produktado da diskoj en la kataluna lingvo, kiu superis la milon (1 050 produktitaj diskoj). La absoluta nombro da libroj eldonitaj en la kataluna lingvo estis de 11 343 titoloj en 2016. La eldona sektoro spertis ankaŭ kreskon de vendoj por tria sinsekva jaro, je konsiderinda 3.6% kompare kun la antaŭa jaro, laŭ datumoj de Katalunio kaj Valencilando liveritaj de la Asocio de Eldonistoj en la Kataluna Lingvo. La vendoj kreskis sen kresko da titoloj kompare kun la jaro 2015, kio indikas ke la eldonaĵoj vendiĝis pli multe.

Radio kaj kino

Sep el dek aŭskultantoj aŭdas radion en la kataluna lingvo. La konsumo da revuoj en la kataluna lingvo kreskis je 15.8%. La konsumo da kino en la kataluna kreskis je 2.7% kompare kun la antaŭa jaro. La konsumado de kinartaj filmaĵoj en interreto (21.1%) superas tiun de kinejoj (7.3%). Dum la lastaj du jaroj oni kreis kvin ludojn por PlayStation 4 kun versio en la kataluna lingvo.

Bankoj

Dum la lastaj jaroj multaj lokaj bankoj en kiuj oni laboris en la kataluna lingvo kunfandiĝis en grandaj bankoj kiuj laboras ĉefe en la kastilia, kio malmultigis la uzadon de la kataluna lingvo la oficejoj. La lingvo malkreskis je naŭ punktoj en Balearaj Insuloj kaj 12, en Katalunio.

Magistroj

Plimultiĝis la proporcio da magistroj en la kataluna lingvo en la katalunaj publikaj universitatoj por la unua fojo dum kvin jaroj. La kataluna estas la lingvo kiun oni plej multe lernas: 17% el la studentoj registras sin en kursoj por lerni ĝin.

La 27an de oktobro okazis sesio en la kataluna parlamento kaj tiam ĝiaj membroj voĉdonis pri proklamo pri sendependeco. Oni uzis urnon, tiel ke la voĉdonoj povis esti anonimaj. La voĉdonoj esti 71 favoraj, 10 kontraŭaj kaj 2 blankaj  por teksto kiu instigas la katalunan registaron konstrui la katalunan respublikon. Ĉi tiu proklamo poste neniam publikiĝis en la oficiala bulteno. Multaj katalunoj festis ĉi tiun okazaĵon kredante ke la sendependeco de Katalunio estis jam deklarita.

La saman tagon la hispana senato aprobis la aplikadon de la artikolo 155 de la hispana konstitucio, laŭ kiu la hispana registaro povas kontroli la administracion de iu ajn el la regionaj aŭtonomioj. Vespere Mariano Rajoy anoncis la eloficigon de ĉiuj membroj de la kataluna aŭtonomia registaro, deklaris finon de la parlamenta periodo en la kataluna aŭtonomio kaj kunvokis balotadon por la 21a de decembro por la kataluna parlamento.

En julio la sendependismaj organizaĵoj Òmniun kaj ANC kreis Whatsapp-kanalon por komuniki sin rapide kun la popolo en kazo de malfacila momento, kaj antaŭvidante ke por efektivigi la sendependiĝon necesos la subteno miloj da aktivuloj. Oni supozas ke inter 100 000 kaj 500 000 homoj aliĝis al ĉi tiu kanalo. La tagon de la proklamo oni simple instigis homojn festi la okazaĵon ĉeestante koncerton kiun iu organizis. La sekvan tagon oni instigis homoj konsumi kvazaŭ temus pri normala tago (“aĉetu librojn, spektu teatraĵojn, manĝu en restoracioj”…) sed nenio pri vizitado de iu loko por protekti la katalunajn instituciojn.

Kio okazis?

Ankoraŭ multaj detaloj estas nekonataj. Oni scias tamen, ke unu el la membroj de tiu sendependisma registaro, Santi Vila, neniam ordonis al siaj subuloj pretigi la aferon por la sendependeco (ĉi tion li diris poste ĉe la mikrofono de RAC1) kaj ankaŭ ke li neniam fidis je ĉi tiu projekto. La 26an de oktobro li demisiis el sia posteno de ministro sciante ke la sekvan tagon oni proklamos la sendependecon.

La 28an de novembro membroj de unu el la partioj kiuj subtenas la belgan registaron anoncis ke Belgio povas provizi politikan azilon al la membroj de la kataluna registaro. Lundon la 30an la registaro ankoraŭ ne komunikis sin kun la popolo kaj oni eksciis ke ili estas en Belgio. Kiam ĵurnalistoj demandas al parlamentanoj aŭ politikistoj proksimaj al la registaro, kial oni ne efektivigis la sendependiĝon, ili respondas ke la registaro ne volis endanĝerigi la homojn ĉar ili timas pri la uzado de la forto fare de la hispana polico. Antaŭ la 1a de oktobro ili kredis ke en demokratio simila konduto de la polico al pacaj homoj ne povas okazi, sed ekde tiu dato oni ne povas scii.

Politikaj malliberigitoj

La 16an de oktobro la juĝisto Carmen Lamela malliberigis la aktivulojn Jordi Cuixart kaj Jordi Sànchez akuzante ilin pri instigo al tumulto pro la okazaĵoj de la 20a de septembro.

La 2an de oktobro la sama juĝisto alvokis la vicprezidanton Oriol Junqueras kaj la ministrojn Jordi Turull, Meritxell Borràs, Carles Mundó, Raül Romeva, Dolors Bassa kaj Joaquim Forn. La prokuroro, Miguel Ángel Carballo , petis senkondiĉan malliberigon por la membroj de la kataluna registaro, escepte por Santi Vila, kiu devos pagi garantiaĵon de 50 000 eŭroj.

Dimanĉon la 1an de oktobro 2017 okazis referendumo en Katalunio kun la jena demando: “Ĉu vi volas ke Katalunio iĝus sendependa regno en formo de respubliko?”. Partoprenis la referendumon 2 286 217 homoj el la 5 313 564 balotrajtigitoj (43.03 %).

Jes: 90.18% (2 044 038)

Ne: 7.83% (177 547 )

blanka voĉdono: 1.98% (44 913 )

38.46% el la censo subtenis la alternativon JES, favoran al la sendependecon.

La kampanjon estis nenormala pro malpermeso pri la referendumreklamoj, oni arestis ĝiajn respondeculojn kaj oni organizis la referendumon klandestine, kaj la efektiviĝo rezultis kun multaj balotejoj malfermitaj kaj policaj atakoj por malhelpi ĝian efektiviĝon. Kiel ajn oni garantiis ke povis partopreni nur la balotrajtigitoj kaj ili povis partorpreni nur unu fojon.

Kompare kun la parlamentaj elektoj de la 27a de septembro 2015, la popola subteno al sendependiĝo kreskis je 77 530 voĉdonoj. La nombro da sendependismaj voĉdonoj estis 2.044.038 dum en 2015 la sumo de voĉdonoj por la balotlistoj de JxSí kaj CUP estis Tiam la sendependismaj voĉdonoj atingis la nombron de 1 966 508 (47.8%). La partioj kontraŭaj al la sendpendeco (Cs, PSC kaj PP) akiris 1 608 840 voĉdonoj (39.02%).