Arkivo

Monthly Archives: Junio 2013

Lundon la 17an de junio la kataluna registaro subskribis kun RENFE (hispana fervoja reto) interkonsenton laŭ kiu la hispana ministerio pri transportaj aferoj investos de 165 M€ por plibonigi la trajnajn servojn en Katalunio. Ĉi tiun sumon oni turnos al la kreado de regionaj trajnlinioj inter Tarragona kaj Reus, inter Blanes kaj Girona, inter Figueres kaj Portbou, kaj inter Cervera kaj Lleida.

La kataluna ministro pri la afero agnoskis ke la investo estas nesufiĉa, sed insistis ke la interkonsento estis necesa por eviti kolapson. Kun ĉi tiu nova alporto estos investitaj 365 M€, 9% de 4 000 M€ kiujn la hispana registaro promesis investi por plibonigi la fervojajn servojn de Katalunio, laŭ la Plano pri Ĉirkaŭaj Trajnoj.

La saman tagon oni inaŭguris en Alakanto (Valencilando) la linion de rapidegaj trajnoj inter Madrido kaj la mediteranea urbo. Ĝis nun jam funkciis la linio inter Madrido kaj Albacete, kiu nun longiĝis ĝis Alakanto. Ĉi tiu longigo de la linio kostas 1 900 M€, kaj fari la tutan linion inter Madrido kaj Alakanto kostos 5 450 M€. Ĉiutage estos du direktaj trajnoj, la ceteraj 15 trajnoj haltos ĉe pluraj stacioj. Dum la inaŭguro la hispana ĉefministro Rajoy diris ke “ĉi tiu nova linio pozitive influos la kreskantan ekonomion, laborkreadon kaj bonfarton”. La aŭtoritatoj kiuj ĉeestis la inaŭguron insistis per la metaforo de “fenestro kiu malfermiĝas al Mediteraneo”

 

 

Advertisements

“La rajto je secesio estas necesa por havi politikajn unuojn kiuj respegulu la preferojn de la civitanoj”, diras la prestiĝa ekonomikisto Roland Vaubel, asistanto de la germana ministerio pri ekonomio kaj profesoro en la universitato de Manheim, en esplordosiero kiun li publikigis en aprilo sub la titolo La politika ekonomio de secesio en Eŭropa Unio kie li analizas la sendependiĝojn de Katalunio kaj Skotlando. Vaubel konsideras ke ĉi tiuj procezoj portos pli da gajnoj ol malgajnoj por ambaŭ partoj.

La profesoro opinias ke la rajto je secesio garantias ke la “politikaj unuoj” (li ne parolas pri landlimoj) estu pli similaj al tio kion deziras la civitanoj, ĉar “kio determinis la formon de la plej multaj landlimoj de la nuna tempo estas la akcidentoj de la dinastiaj heredigoj kaj la militaj konkeroj”.

Vaubel konsideras ke la reguloj de la secesio devas esti interkonsentitaj kaj aplikataj internacinivele, tiel ke la secesiinta regno respektu la minoritatojn kaj la liberan cirkuladon de kapitaloj kaj varoj. Devas esti regulitaj ankaŭ la kriterioj laŭ kiuj la rezultintaj regnoj disdividu la aktivon kaj la pasivon.

la teksto malkonfirmas argumentojn

Ne ekzistas kaŭzo pro kiu secesiinta Katalunio restus ekster Eŭropa Unio. La profesoro amendas la asertojn kaj insinuojn de kelkaj EU-gvidantoj laŭ kiuj Katalunio kaj Skotlando devus iri el EU kaj peti reakcepton. La EU-traktaĵoj tute ne tuŝas la demandon pri eventuala sendependiĝo en la Unio. Vaubel proponas ke oni sekvu la solvon kiun donas la Konvencio de Vieno por ĉi tiuj kazoj. Tio estas ke la interkonsentoj subskribitaj restus validaj por la rezultintaj ŝtatoj. Se Katalunio sendependiĝas for de Hispanio kaj Skotlando de Britio ĉiuj plu estos membroj de EU. Ambaŭ ŝtatoj devos interkonsenti pri tio, kiel disdividi la rajtojn kaj la devojn.

La esplordosiero malkonfirmas ankaŭ aliajn argumentojn kiujn oni uzas kontraŭ la sendependiĝoj. Ekzemple la respekto pri minoritatoj. Ne ekzistas kialoj por kredi ke la secesiintaj landoj malrespektos la minoritatojn. La aŭtoro emas kredi ke la minoritatoj estos pli liberaj en malgranda lando. La artikolo 2 de la UE-tribunalo protektus la minoritatojn pli efike se ĝi devigus la ŝtatojn respekti la secesirajton de siaj regionoj, same kiel la artikolo 50 garantias al ŝtatoj membroj forlasi la Eŭropan Union. Sur ĉi tiu punkto, la aŭtoro memorigas ke multaj regnoj (inter kiuj ne estas Hispanio), pli multe respektas la rajton de la minoritatoj ĝuste tial, ĉar ili naskiĝis per secesio: Svislando (1291), Svedio (1523), Nederlando (1579), Grekio (1927), Belgio (1831), Norvegio (1905), Finnlando (1917), Irlando (1922/1944), Islandio (1944), baltaj landoj (1990), Slovenio (1991), Kroatio (1991), Bosnio kaj Hercegovino (1992) kaj Montenegro (2006).

gravaj ekonomiaj kialoj

En la plej multaj kazoj, la secesiaj landoj havas pli grandajn enspezojn ol la ceteraj partoj de la regno al kiu ili apartenas. La plej prosperaj regionoj monhelpas la aliajn per impostoj kaj transpagoj. La disfragmentiĝon de Jugoslavio komencis Slovenio kaj Kroatio. En okcidenta Eŭropo, Katalunio kaj Flandrio estas bonaj ekzemploj. La secesirajton oni uzas en situacioj kie la ekonomia kontribuo al la ŝtato estas pli granda ol la profito kiun havigas aparteni al ĉi tiu ŝtato. Vaubel konsideras ke la secesio permesas haltigi antaŭjuĝojn pri interregiona redistribuo por regionoj kiuj kontribuas tro multe.

La aŭtoro memorigas ankaŭ ke la malgrandaj landoj pli multe interesiĝas pri la libera komercado. Ĉar malgranda lando dependas de la var-enportado, kaj ĉar ĝi ne povas influi sur la prezojn de la monda merkato, la plej oportuna dogana tarifo estas nul.

La hispana registaro malpermesis al 15 anestezistoj el Kosovo partopreni ĉi semajnfine la Eŭropan Kongreson pri Anestezologio kiu okazos en Barcelono, kaj kiun partoprenos ses mil profesiuloj el tuta Eŭropo kaj aliaj kontinentoj. La vizojn por eniri Hispanion oni petis al la hispana ambasado en Skopjo, Makedonio, kiu tamen rifuzis liveri ilin. Nek la Eŭropa Societo pri Anestezologio nek la kataluna societo sukcesis konvinki la hispanan konsulinon permesi la esploristojn partopreni la kongreson. Ĉar Hispanio ne agnoskas Kosovon, la ŝtato ne enlasas civitanojn, se ne temas pri esceptaj kazoj.

Jaume Canet, la estro de la fako pri Anestezologio de la hospitalo Trias i Pujol (urbo Badalona) kaj prezidanto de la Kataluna Societo pri Anestezologio, klarigas la kazon: “Antaŭ pli ol monato kaj duono la Eŭropa Societo pri Anestezologio, kun sidejo en Bruselo, petis al mi intervenon ĉar estis 15 kosovaj anestezologoj aliĝintaj al la kongreso, kiuj petis vizon por partopreni, sed ne ricevis ĝin.”

Ĉar Hispanio ne agnoskas Kosovon, la plej proksima ambasadejo estas en Skopjo, Makedonio. Tie ili petis la vizon. Pro la rifuzo, la Eŭropa Societo turnis sin per letero al la ambasadejo pli ol unufoje klarigante ke tiuj homoj irus al scienca kongreso kun konkretaj datumoj, kaj ke la vojaĝo estas jam financita kaj la aliĝo plenumita. La ambasadejo plu rifuzis doni la vizojn.

“Kiam ili (la eŭropa societo) tion diris al mi, ni (la kataluna societo) decidis persone telefoni al la hispana ambasadejo en Makedonio”, diras Canet, klarigante ke li faris tion kun la prezidantino de la loka komitato pri Anestezologio. Ŝi parolis kun la hispana konsulino. Ĉi tiu klarigis, ke oni ne povis liveri la vizon ĉar ne ekzistis la tri kondiĉoj por liveri ĝin: humanaj kialoj, profito por Hispanio aŭ plenumo pri oficiala afero.”

Silento en la ministerio pri eksteraj aferoj

Canet klarigas plue: “Ni insistis tiel, ke temas pri sciencista kongreso, kaj ili respondis ke ili povas liveri la vizon nur se ili ricevis ordonon el la ministerio en Madrido. Oni klopodis paroli kun la ministerio sed ĝi ne respondis. Tial dekkvin anestezistoj perdis la monon de la aliĝo kaj la cetero kaj ne povos partopreni la kongreson. Oni petis intervenon de la hispana societo, sed ĝi preferis ne miksi sin en la aferon.