Arkivo

Uncategorized

Atac nazi a 9barris

Mallongaj kapharoj, neglektita barbo kaj korpo markita per inko kaj naziaj simboloj. La haŭto de Antonio Castellón estas apologio pri violento kaj barbareco. Kvar svastikoj – unu granda sur la ventro –, la emblemo de SS en unu brako kaj la vortoj nazi kaj skin ĉe la pugnoj. Kaj en la monujo verŝajne li portas la membro-karton de la faŝisma partio Democracia Nacional.

Castellón, naskita en la regiono Baix Llobregat, estas unu el la novnazioj kiuj la pasintan mardon la 24an de julio vespere minacis kaj insultis la aktivulojn kiuj protektis la ejon de la alternativula grupo Tres Voltes Rebel en la barcelona distrikto Nou Barris. La sekvan matenon li estis vidata en la trinkejo La Moreneta, kie li konsumis kelkajn bierojn kun aliaj membroj de Democracia Nacional.

Atac nazi a 9barris

Tiun vesperon, post kontraŭfaŝisma manifestacio, Castellón, akompanita de dudeko da novnazioj, provis ataki la sidejon de tiu alternativa grupo. Ili ĵetis seĝojn de la bierĝardeno de iu trinkejo dum ili elsendis insultojn kaj kriojn. Unu uzis longigeblan batilon kaj alia, tranĉilon. La municpa polico de Barcelono ĉirkaŭŝnurigis la lokon, kio ne haltigis la provokadon de la novnazioj.

Li estis vestita per t-ĉemizo kaj kamufla pantalono. Ekscitita pro malamo li finfine demetis la ĉemizon. La strataj lanternoj lumigis sinistre la svastikon tatuitan sur lia ventro. Minacoj, faŝismaj devizoj kaj ofendaj gestoj por la aktivuloj kaj la policaj agentoj. Castellón kaj kvar el liaj akompanantoj estis arestitaj.

20180725nazi012-25121958-768x432

La urba polico arestis ankaŭ unu aktivulon. Alerta Solidària denoncas ke la polico ne havas pruvojn kontraŭ li. “Oni diris al li ke oni arestis lin ĉar li kuris plej multe”, diras lia defendanto. Ankoraŭ ne estas formala akuzo, sed la polico pravigas la areston ĉar li supozate partoprenis tumultan kverelon.

Novnazio agema kaj danĝera

Castellón estas kutima partoprenanto de ĉiaj eventoj de la ekstrema dekstro, precipe en la regiono Baix Llobregat. Lastatempe li partoprenis, ekzemple, la manifestacion de Democracia Nacional antaŭ la konstruaĵo de TV3, la kataluna publika televido. En la kaptitaj bildoj li aperas trinkante bieron kaj registrante la situacion per poŝtelefono. En la manifestacio sub la slogano “Sufiĉe da instigo al malamo” [Prou de generar odi, originale] partoprenis ĉiaj grupetoj faŝismaj, inter kiuj membroj de GDR. La manifestaciantoj svingis hispanajn flagojn kaj frankoismajn simbolojn.

Manifestació ultra contra TV3

Castellón aperis ankaŭ en islamofobiaj protestoj en la kvartalo Prosperitat kontraŭ la moskeo de la strato Japó , en la distrikto Nou Barris de Barcelono. Democracia Nacional, kun la rasisma organizaĵo PxC, havis protagonisman rolon en tiu protesto, kie oni atakis homojn kaj profanis kultejon. Membroj de la partio postlasis karnon kaj grason de porko ĉe la pordo de la moskeo.

Pro tiaj agoj la juĝisto diktis je la pasinta majo ordonon pri malproksimeco kontraŭ sep estraranoj de Democracia Nacional.

La 26an de novembro, Castellón aliĝis al manifestacio en Vallirana por la unueco de Hispanio. Post marŝado tra la stratoj de la urbo, la novnazio kun aliaj membroj de Democracia Nacional volis haltigi sin en trinkejo. Ĝia mastro invitis ilin serĉi alian lokon ĉar sia trinkejo estis plena kun ĉiuj tabloj rezervitaj por la spektado de la futbala matĉo inter FC Barcelona kaj Valencia CF. Castellón ricevis tion kiel personan atakon kaj minacis lin.

Laŭ bildoj kaptitaj en la trinkejo oni vidas ke Castellón prenas bierbotelon kaj ĵetas ĝin kontraŭ muro. Poste li sin turnas al la pordo kaj diras ke la patrino de la mastro estas amoristino. Poste kelkaj el liaj akompanantoj forportas lin el la trinkejo.

Advertisements

La 1an de oktobro la aktivuloj kiuj defendis la referendumon sin organizis en Referendum-Defendajn Komitatojn (CDR). Poste la samaj grupoj kun la sama siglo iĝis Respublik-Defendaj Komitatoj. Ilia ĉefaj taskoj estis protesti pro la malliberigo de katalunaj sendependismaj politikistoj. Tamara Carrasco estis arestista pro sia aktivismo kaj rakontas siajn spertojn.

Ankoraŭ ne estis ellitiĝinta la 10an de aprilo kiam oni sonorigis la tintilon de ŝia loĝejo, en la centro de la vilaĝo Viladecans. “Mi pensis ke mia kunloĝanto estis la ŝlosilojn forgesinta”, ŝi rakontas. Sed ne temis pri tio. Kiam ŝi malfermis la pordon, Tamara Carrasco, 34jara kaj unu el la fondintoj de la CDR de ŝia municipo, trovis sin antaŭ Guardia Civil. La agentoj havis la vizaĝon kovrita kaj portis longajn pafilojn. Ili liveris al ŝi paperon. Oni akuzis ŝin pri terorismo, ribelo kaj sedicio, kaj montris al ŝi la  juĝan ordonon por priserĉi la loĝejon. “Mi pensis ke tio estas ŝerco, mi ne kredis tion. Mi rigardis la armilojn kaj ne, mi ne kredis tion”, ŝi rakontas tri monatojn poste.

La vivo de Tamara estis sur la sojlo kiu portos ŝin al kompleta ŝanĝiĝo. Administristo en speciala centro pri laboro en Barcelono, rekonata aktivulino en Viladecans, ligita al la komenco de la partio Podem en la municipo kaj nun proksima al la partio CUP, ĉeestis perplekse la priserĉadon far Guardia Civil, post kio la agentoj forportis ŝian poŝtelefonon, USB-poŝmemorilon, libron de la sindicato CGT, propagando pri la partio CUP , afiŝojn de ANC kaj Òmnium, maskon kun la bildo de Jordi Cuixart kaj flavan fajfilon. “Mi mortigis neniun”, ŝi eĉ diris en senespera momento. La akuzo havis la originon en aŭdebla dokumento dissendita tra Whatsapp kiun ŝi sendis al siaj amikoj post la aresto kontraŭ Carles Puigdemont, en kiu ŝi proponis ĝeneralan nedifinitan strikon. La mobilizon oni realigis fermante la trairon en vojoj kaj la levado de vojimpostaj bariloj en aŭtoŝoseoj dum Pasko.

detencio tamara

“Kiam mi estis demandinte, kion ili planas fari pri mi, ili diris ke ili portos min al la komandantejo Tres Cantos en Madrido”. En tiu momento la fenestroj estis malfermitaj, kaj ŝi jam aŭdis ke amaskomunikiloj parolis pri ŝi. La agentoj demandis, ĉu ŝi volas kovri sian vizaĝon por la eliro. “Mi diris ke ne ĉar mi faris nenion malbonan, kaj mi volis teni min kun alta kapo”, ŝi asertas. Ŝi ja petis ke oni ne katenu ŝiajn manojn. “Ili respektis mian peton. Ili diris ke ne estis obĵeto ĉar mi kunlaboris kaj kondutis trankvile”.
Ekde ĉi tie, sinsekvo da scenoj: medicina esploro en sanitara centro; poste seshora vojaĝo en aŭto ĝis Madrido; kaj, alveninte, en ĉelon. Ĝis la 12a de aprilo, kiam ŝi renkontis vidalvide la juĝiston Egea en Audiencia Nacional ne povinte komuniki sin kun sia familio. Oni nutris ŝin per salato el lada skatolo, ĉokoladaĵo kaj iom da marmalado kun biskvitoj. Por tagmanĝo kaj vespermanĝo. “El mensa vidpunkto, mia forto estis elĉerpita, sed mi promesis al mi elteni kaj ne plori”, ŝi agnoskas. En Audiencia Nacional ŝi konatiĝis kun la advokato kiu defendis ŝin dum la vido kun la juĝisto.“Li pretigis min por eniro en preventan malliberecon, kaj mi timis ke al mi okazo la samon kiel la knaboj de Altsasu”, ŝi rakontas.

La renkontiĝo estis “superrealisma”. Tamara estis pretigita por respondi nur la demandojn de ŝia advokato ĉar la kazo estis sub sekreto kaj ŝia defendanto ne konis la agojn pri kiuj oni akuzas ŝin. “Enirante mi sentis min tre malgranda kaj mi vidis la juĝiston treege granda, kiel en bildostrioj kiam oni priskribas juĝadon.” Ŝia stuporo kreskis dum ŝi aŭskultis rankontadon de la prokuroro. “Li parolis kaj tio ŝajnis ke li ne parolas pri mi. Li diris ke mi preparas terorisman atencon kontraŭ la kazerno de Guardia Civil en Barcelono, kaj ke mi elpensis la bruligadon de flagoj kiu okazis en Balsareny, kaj mi neniam estis en Balsareny”, ŝi diras. Ĉi tiu akuzo tamen ne aperis poste en la atestaĵoj. La prokuroro petis por ŝi malliberecon pro risko je forfuĝo kaj detruo de pruvoj. “En ĉi tiu momento mi komprenis ke mi estas la propeka kapro kaj ke la prokuro inventos kion ajn por ke mi estu prevente malliberigita”.

La juĝisto Egea tamen malaltigis la akuzon de la krimo de ribelo kaj aparteno al terorisma organizaĵo al publikaj malordoj kaj lasis ŝin libera: “Tiam mi ja falis sur la genuojn kaj ekploris”. Mi restis libera sed kun fortaj rimedoj preventaj kiel la malpermeso eliri el la vilaĝo Viladecans (kun la escepto iri al laboro en Barcelono). “Ili malfermas la pordon kaj diras ke vi jam povas reveni hejmen. Sen poŝtelefono, sen mono kaj 600 kilometrojn malproksime”. Tri estroj de la partio CUP, Vidal Aragonès, Joan Coma kaj Pep Riera renkontis ŝin kaj revenis kun ŝi trajne en trairo kiun ŝi taksas “tre bela kaj emociplena” ĉar antaŭ ĉi tiu vojaĝo ŝi eĉ ne konis ilin persone.

Sendube la familio multe suferis pro la aresto kontraŭ Tamara. “Ni ne havas la saman ideologion, sed ni ĉiam debatis sen problemoj. Sed kiel ili povis imagi ke oni povus arestis ilian filinon?”, ŝi daŭrigas. Ili komprenis la aferon kaj ŝi ricevis ilian subtenon ekde la unua momento. Ili ne ŝanĝis sian politikan sintenon, sed “ili nun konas pli bone la funkcimanieron de la ŝtato”. “Ili scias ke la sorto trafis ŝin sed ĝi povus esti trafinta ĉiun ajn alian.”

“Mi povas aserti ke mi ĉeestis ridindajn scenojn”, diras la aktivulino, kiu ne perdis la humoron. Pasis kelkaj semajnoj antaŭ ol ŝi rigardis, kion diris pri ŝi la gazetaro, sed antaŭ ol ŝi asimilis, kio okazis. Ŝi tuj intencis reakiri iom da rutino. Al Viladecans ŝi revenis iun ĵaŭdon kaj la sekvan mardon ŝi jam laboris. Sed en junio ŝi ne sentis sin kun forto por daŭrigi. “Mi ne sciis, kiel pritrakti la aferon, mi ne estis digestinta la okazintaĵon”, ŝi klarigas. Nun ŝi ne laboras kaj estas sub terapio.

“Mia vivo restis preskaŭ paralizita pro la atendo de informo”, ŝi resumas. Kaj ŝi ne scias, kiom tardos ĝia alveno. En somero oni faras planojn kaj feriumas. Sed ŝi ne povas eliri el sia vilaĝo eĉ por viziti la familion, kiu loĝas en Sant Vicenç dels Horts. Nur lunde ŝi iras al la vilaĝo Gavà por ĉeesti la juĝejojn. La juĝisto ne mildigis la preventajn rimedojn eĉ por permesi al ŝi viziti sian patrinon kiam ĉi tiu suferis lezon en la piedo, kaj nur post kvin semajnoj la patrino povis vizitis sian filinon. “La preventa rimedo kiun oni aplikas al mi estas mallibereco ĉar oni limigis mian liberecon al ĉi tiu vilaĝo”, ŝi bedaŭras. Fakte, malgraŭ oni rifuzis la krimon de terorismo, ĉi tio ne ŝanĝis la preventajn rimedojn. Ĝis la fino de la instrukcio, ŝi plu estas esplorata kaj restas atendante la decidon de la juĝisto.

Carrasco plu estas ligita al la CDR-grupo en Viladecans kaj reakiris la partoprenemon en sociaj retoj, kie ŝi plu diras, kion ŝi pensas, ŝi certigas. Ŝi argumentas ke ŝi ĉiam intencis estis moderigita en la esprimoj kaj opinioj sen ofendi homojn. Ŝi insistas ke al ŝi ne plaĉas la “viktimisma rolo” kaj precize tial ŝi decidis resti ligita al la defendo de la Respubliko kaj plu partopreni la agojn kiuj okazas en Viladecans. Unu el ili, ŝia subteno por Adri, la knabo el Esplugues de Llobregat kiun oni serĉis je la sama tago kiam oni arestis ŝin, kaj poste disvastiĝis la scio ke li estas ekziliĝinta. Ambaŭ ne konas sin persone, sed Tamara sentas ke ĉi tiu situacio kreis ligon inter ili: “Mi volas konatiĝi kun li. Kio okazos al mi, tio influos sur lin, kaj inverse”.

Carrasco petas “liberecon kaj justecon”. Ŝi memorigas ke la iloj kiujn havas la popolo estas la esprimlibereco kaj la manifestacirajto. kaj petas ke kolektive oni uzu ilin. “Oni povas aresti dek homojn, sed ne mil. Se ni mem malgrandiĝas kaj rezignas je la agado, ni donas forton al la subpremado”, ŝi subtenas. Ŝi ne defendas la plenumadon de “kontraŭleĝaj” agoj, sed simple la uzadon de la rajtoj de la civitanoj. Precipe por ke la kazo de Tamara aŭ de Adri ne havu efikon de timo sur la aktivuloj. “Se oni prenas nin kiel propekajn kaprojn kaj la stratoj restas malplenaj, ili atingos sian celon”, ŝi konkludas.

TAMARA_CARRASCO_

Jordi Borràs estas kataluna fotoĵurnalisto kiu fakiĝis pri faŝismaj hispanistoj en Katalunio. En pluraj okazoj fotis iliajn manifestaciojn kaj povis identigi multajn membrojn  de politikaj organizaĵoj kiel ekstremdekstrulojn, kaj ĝuste pro lia konateco por li iĝis danĝere proksimiĝi al ili. Li ankaŭ faris libron el siaj fotoj pri la violento de la hispana polico je la 1a de oktobro 2017. Li do estas tre konata de hispanaj faŝistoj kaj eĉ konsiderata malamiko.

Ĝuste la 16an de julio vespere, kiam Jordi Borràs iris tra la strato Capellans en Barcelono, nekonato turnis sin al li kriante “Vivu Hispanio! Vivu Franko!”, poste frapante plurfoje per la pugnoj sur la kapo kaj sur la vizaĝo, kio kaŭzis plurajn lezojn. Jordi Borràs tuj alvokis la policon, ĉe kio la atakinto montris sian identigilon (kion montras foto de atestanto) de membro de la hispana polico kaj foriris rapide. (Poste oni eksciis ke tiu atakisnto estas inspektoro de brigado pri informado de la hispana polico)

Jordi Borràs mem estis denocninta ke inter la 8a de septembro kaj la 11a de decembro 2017 okazis 131 violentaj incidentoj, 86 el kiuj kun fizikaj atakoj, kies motivo estis la defendo de la unueco de Hispanio. Granda parto de tiuj atakoj koncentriĝis dum la tagoj de la manifestacioj de Societat Civil Catalana, kiam okazis 34 violentaj agoj. En la lasta manifestacio, tiu de la 29a de oktobro, okazis 10 atakoj, ne nur kontraŭ sendependistoj sed ankaŭ kontraŭ fotistoj kaj enmigrintoj. Tiuj violentuloj eĉ turnis sin kontraŭ la kataluna polico Mossos d’Esquadra.

La uzado de fizika violento transpasis la limojn de la kutimaj aktivuloj de ekstremdekstraj grupoj kaj iĝis ĝenerala en defendantoj de la unueco de Hispanio. Ĝi estas sekvo de la polica agado, de la parolado de la reĝo la 3an de oktobro 2017 kaj la ĝenerala konduto de la ŝtato, kiu transdonis la mesaĝon al la loĝantaro ke ĉia ajn rimedo estas pravigebla por malhelpi la sendependiĝon de Katalunio.

Unu el la kazoj kiuj ĝuis pli vastan konatigon pere de amaskomunikiloj estiu tiu de Canet de Mar, kiam dudeko da kapkovritoj forpelis flavajn rubandojn (kiujn oni uzas por protesti kontraŭ malliberigado de politikistoj) kaj vundis kvin homojn. Partioj kaj amaskomunikiloj anstataŭ denonci la agojn, ili fokusigis la debaton sur la fakto ke oni uzis la publikajn lokojn por protesti.

En la esplorlaboraĵo Catalanofòbia: un boc expiatori, Àlex Romagueres priskbrias ĉi tiun fenomenon kiel strukturan kaj konstantan, ĝi ne estas okaza kaj en ĝi ludas gravan rolon la amaskomunikiloj. Malgraŭ ĉi tio, dum la lastaj monatoj oni kaŝis ĉi tiujn agojn kiuj transpasas la karakteron de simplaj kvereloj inter homoj. Ĉiam kun absoluta senpuneco.

La samaj grupoj kiujn oni laŭdis pro tio ke ili demetis flavajn rubandojn poste aliĝis al la ekstrema dekstro kaj plenumis fizikajn atakojn kiel tiu en Lladoners (kiam oni portis la politikajn malliberulojn al karceroj en Katalunio). Ĉiam ili diris ke kulpas la sendependismo ĉar ĝi kreis ĉi tiun etoson.

La senpuneco ne estas hazarda, necesas nur rimarki ke kvar el la lastatempaj agresoj estis plenumitaj de agentoj de la hispanaj policoj Guardia Civil kaj Policía Nacional. En la plej multaj kazoj dum ne deĵora tempo, ne enkalkulante la ĵusan atakon kontraŭ Jordi Borràs.

La polico subtenis ekstremdekstrajn grupojn, ĝis la punkto ke ĝi provizis ilin per policanoj kaj militistoj. Ili ĝuis la simpation de la aparatoj de la ŝtato, agis violente kaj ĉiam senpune kaj ekster la leĝo. Poste, multaj transpasis al la ŝtatterorisma grupo GAL kaj al aliaj organizaĵoj financitaj, kunordigitaj kaj trejnitaj de la hispana ŝtato kaj la administracio kiu konstruis tion kion oni nomis “ŝtata terorismo”.

La lasta amasa alveno de agentoj el Guardia Civil kaj Policía Nacional por malhelpi la okazigon de la referendumo por la 1a de oktobro, postlasis kazojn de katalunofobio, minacajn bildojn kaj klarajn proklamojn agi kontraŭ la loĝantaro.

Alia kazo estas la koncentriĝon en Madrido kunvokit de la faŝisma kolektivo Hogar Social, kiuj insultis membrojn de la kataluna parlamento kiuj vizitis Madridon por deklari antaŭ la Supera Tribunalo. Inter la nazioj, estis sindikata proparolanto de la madrida polico al kiu oni komisiis disvastigon kaj gazetaron. Kaj dum la aplikado de la artikolo 155 (kiam la hispana registaro intervenis la katalunan administracion (oktobro 2017-majo2018) la kataluna polico Mossos d’Esquadra ricevis la ordonon ne esplori la ekstreman dekstron.

Dum dek jaroj, de 2003 al 2013, de kiam oni havas la lastajn datumojn, la kataluna lingvo perdis 300mil kutimajn parolantojn en Katalunio. Malgraŭ ĉi tio, la nombro da junuloj, kiuj havas la katalunan kiel kutiman lingvon, inter la jaroj 2008 kaj 2013 kreskas de 31.5% al 36.4%. Ĉi tiuj estas kelkaj el la datumoj de InformeCAT 2018 kiujn publikigis la 8an de junio Plataforma per la Llengua, la neregistara organizaĵo kiu defendas kaj zorgas pri la kataluna lingvo.

La analizado pri ĉi tiuj datumoj kondukas al la konkludo ke dum ĉi tiu periodo malkreskis la nombro da parolantoj de la kataluna, kaj en absolutaj kaj en relativaj nombroj, sed la absoluta nombro de homoj kiuj kapablas paroli la katalunan restas sur 10 milionoj.

La prezidanto de Plataforma per la Llengua, Òscar Escuder, diris ke “la venontajn jarojn karakterizos la fakto ke la kono pri la kataluna lingvo estos ĝenerala, sed la socia uzado de la lingvo estos pli alta aŭ malpl alta depende de la konteksto, la komunika situacio, la teritorio kaj, precipe, la lingva konduto de la parolantoj”. Sur ĉi tiu direkto kaj laŭ alia datumo de la informo, pli ol 70% de la homoj en Katalunio kaj Balearaj Insuloj kiuj scipovas la katalunan, ŝanĝas je lingvo kiam al ili oni kontestas en la kastilia.

Escuder emfazis ke “estas grave ke de gepatroj al gefiloj, de geavoj al genepoj, inter geamikoj, oni konservu la katalunan kiel komunan lingvon de nia vivo kaj de niaj ĉiutagoj”, ĉar tiu estas pla plej natura maniero fari ke nia lingvo estu viva kaj utila. La informo enhavas ankaŭ la pozitivan datumon ke 56% de la gefiloj de la enmigrintoj kiuj alvenis Katalunion, tio estas la dua generacio, parolas la katalunan kun siaj gefiloj.

Pri la lerneja sistemo, la informo diras ke tiuj parolantoj de la kastilia kiuj ĉeestas katalunlingvajn lernejojn regas je 20% (kaj eĉ en superaj matematikaj kapabloj) pli multe ol tiuj kiuj ne lernas en katalunlingvaj lernejoj.

En Valencilando komenciĝas lingva instrumodelo kiu enkondukos 100 000 lernejanojn al la lernado de la kataluna lingvo.

La parolantoj de la kataluna lingvo estas 68.7% el la tuta loĝantaro de la teritorioj de la kataluna lingvo, kaj la homoj kiuj asertas ke ili komprenas la lingvon kreskas ĝis 91.5%. Se en 2003 2milionoj 584mil 900 homoj pli aĝaj ol 15 jaroj havis la katalunan kiel kutiman lingvon, en 2013 havis ĝin 2 250 300. La kastilia lingvo evoluis de 2 650 300 kutimaj parolantoj al 3 172 600.

En la Aragona Strio 49.6 % de la loĝantoj kutime parolas la katalunan por paroli kun la amikoj. Oni povus aldoni 12.5% da homoj kiuj en sama proporcio uzas la kastilian. Pro ĉi tiu 62.3%, la Aragona Strio estas la regiono kie plej multaj homoj uzas la katalunan lingvon en siaj amikaj rondoj, super Andoro (54.1%), Balearaj Insuloj (49.1%), Katalunio (47.6) kaj en la historie katalunlingvaj regionoj de Valencilando (43.6%). En Algero, 19.0% de la homoj kutime parolas la katalunan kun siaj amikoj.

Amaskomunikado

Kreskas la konsumado da radio, televido, kino, teatro, libroj, muziko kaj revuoj en la katalauna lingvo. La jaro 2017 postlasis la pozitivan detalon ke ekfunkciis publika televido katalunlingva en Valencilando (À Punt), en Norda Katalunio homoj povas nur spekti du minutojn tage da kataluna lingvo en la franca publika televido.

Malmultaj helpoj

La publika administracio malhelpas la katalunan lingvon. Ĉi tio okazas, ekzemple, en la publikaj helpoj al muziko en Katalunio. Pli konkrete, la 60.7% da publikaj subtenoj al muziko estis destinitaj al projektoj kie la kataluna lingvo estas sub 25%. Samtempe, ili restas limigitaj al grupoj aŭ agantoj kies oficiala rezido estas en Katalunio, tiel ke restas ekster ili ĉiuj projektoj de aliaj partoj de la lingva teritorio.

Industrio kaj aŭto

Dum la jaro 2017, en Katalunio, Valencilando kaj Balearaj Insuloj oni vendis 361mil 648 novaj aŭtoj (29% el la vendoj de la tuta regno Hispanio), kaj kun Andoro la sumo atingas 364mil 334. Ĉi tio signifas ke en 2017, nur tie kie la kataluna lingvo estas oficiala, oni vendis pli multajn aŭtojn ol en Svislando, Ĉeĥio kaj Portugalio. Sed la diferenco kun ĉi tiuj merkatoj estas ke la kataluna lingvo estas la nura lingvo kiu preskaŭ forestas en retpaĝoj, katalogoj, biriloj muntitaj en aŭtoj aŭ en la plurmedia sistemo.

Libroj kaj diskoj

En 2016 la kataluna lingvo atingis historian nombron en la produktado da diskoj en la kataluna lingvo, kiu superis la milon (1 050 produktitaj diskoj). La absoluta nombro da libroj eldonitaj en la kataluna lingvo estis de 11 343 titoloj en 2016. La eldona sektoro spertis ankaŭ kreskon de vendoj por tria sinsekva jaro, je konsiderinda 3.6% kompare kun la antaŭa jaro, laŭ datumoj de Katalunio kaj Valencilando liveritaj de la Asocio de Eldonistoj en la Kataluna Lingvo. La vendoj kreskis sen kresko da titoloj kompare kun la jaro 2015, kio indikas ke la eldonaĵoj vendiĝis pli multe.

Radio kaj kino

Sep el dek aŭskultantoj aŭdas radion en la kataluna lingvo. La konsumo da revuoj en la kataluna lingvo kreskis je 15.8%. La konsumo da kino en la kataluna kreskis je 2.7% kompare kun la antaŭa jaro. La konsumado de kinartaj filmaĵoj en interreto (21.1%) superas tiun de kinejoj (7.3%). Dum la lastaj du jaroj oni kreis kvin ludojn por PlayStation 4 kun versio en la kataluna lingvo.

Bankoj

Dum la lastaj jaroj multaj lokaj bankoj en kiuj oni laboris en la kataluna lingvo kunfandiĝis en grandaj bankoj kiuj laboras ĉefe en la kastilia, kio malmultigis la uzadon de la kataluna lingvo la oficejoj. La lingvo malkreskis je naŭ punktoj en Balearaj Insuloj kaj 12, en Katalunio.

Magistroj

Plimultiĝis la proporcio da magistroj en la kataluna lingvo en la katalunaj publikaj universitatoj por la unua fojo dum kvin jaroj. La kataluna estas la lingvo kiun oni plej multe lernas: 17% el la studentoj registras sin en kursoj por lerni ĝin.

La 27an de oktobro okazis sesio en la kataluna parlamento kaj tiam ĝiaj membroj voĉdonis pri proklamo pri sendependeco. Oni uzis urnon, tiel ke la voĉdonoj povis esti anonimaj. La voĉdonoj esti 71 favoraj, 10 kontraŭaj kaj 2 blankaj  por teksto kiu instigas la katalunan registaron konstrui la katalunan respublikon. Ĉi tiu proklamo poste neniam publikiĝis en la oficiala bulteno. Multaj katalunoj festis ĉi tiun okazaĵon kredante ke la sendependeco de Katalunio estis jam deklarita.

La saman tagon la hispana senato aprobis la aplikadon de la artikolo 155 de la hispana konstitucio, laŭ kiu la hispana registaro povas kontroli la administracion de iu ajn el la regionaj aŭtonomioj. Vespere Mariano Rajoy anoncis la eloficigon de ĉiuj membroj de la kataluna aŭtonomia registaro, deklaris finon de la parlamenta periodo en la kataluna aŭtonomio kaj kunvokis balotadon por la 21a de decembro por la kataluna parlamento.

En julio la sendependismaj organizaĵoj Òmniun kaj ANC kreis Whatsapp-kanalon por komuniki sin rapide kun la popolo en kazo de malfacila momento, kaj antaŭvidante ke por efektivigi la sendependiĝon necesos la subteno miloj da aktivuloj. Oni supozas ke inter 100 000 kaj 500 000 homoj aliĝis al ĉi tiu kanalo. La tagon de la proklamo oni simple instigis homojn festi la okazaĵon ĉeestante koncerton kiun iu organizis. La sekvan tagon oni instigis homoj konsumi kvazaŭ temus pri normala tago (“aĉetu librojn, spektu teatraĵojn, manĝu en restoracioj”…) sed nenio pri vizitado de iu loko por protekti la katalunajn instituciojn.

Kio okazis?

Ankoraŭ multaj detaloj estas nekonataj. Oni scias tamen, ke unu el la membroj de tiu sendependisma registaro, Santi Vila, neniam ordonis al siaj subuloj pretigi la aferon por la sendependeco (ĉi tion li diris poste ĉe la mikrofono de RAC1) kaj ankaŭ ke li neniam fidis je ĉi tiu projekto. La 26an de oktobro li demisiis el sia posteno de ministro sciante ke la sekvan tagon oni proklamos la sendependecon.

La 28an de novembro membroj de unu el la partioj kiuj subtenas la belgan registaron anoncis ke Belgio povas provizi politikan azilon al la membroj de la kataluna registaro. Lundon la 30an la registaro ankoraŭ ne komunikis sin kun la popolo kaj oni eksciis ke ili estas en Belgio. Kiam ĵurnalistoj demandas al parlamentanoj aŭ politikistoj proksimaj al la registaro, kial oni ne efektivigis la sendependiĝon, ili respondas ke la registaro ne volis endanĝerigi la homojn ĉar ili timas pri la uzado de la forto fare de la hispana polico. Antaŭ la 1a de oktobro ili kredis ke en demokratio simila konduto de la polico al pacaj homoj ne povas okazi, sed ekde tiu dato oni ne povas scii.

Politikaj malliberigitoj

La 16an de oktobro la juĝisto Carmen Lamela malliberigis la aktivulojn Jordi Cuixart kaj Jordi Sànchez akuzante ilin pri instigo al tumulto pro la okazaĵoj de la 20a de septembro.

La 2an de oktobro la sama juĝisto alvokis la vicprezidanton Oriol Junqueras kaj la ministrojn Jordi Turull, Meritxell Borràs, Carles Mundó, Raül Romeva, Dolors Bassa kaj Joaquim Forn. La prokuroro, Miguel Ángel Carballo , petis senkondiĉan malliberigon por la membroj de la kataluna registaro, escepte por Santi Vila, kiu devos pagi garantiaĵon de 50 000 eŭroj.

Dimanĉon la 1an de oktobro 2017 okazis referendumo en Katalunio kun la jena demando: “Ĉu vi volas ke Katalunio iĝus sendependa regno en formo de respubliko?”. Partoprenis la referendumon 2 286 217 homoj el la 5 313 564 balotrajtigitoj (43.03 %).

Jes: 90.18% (2 044 038)

Ne: 7.83% (177 547 )

blanka voĉdono: 1.98% (44 913 )

38.46% el la censo subtenis la alternativon JES, favoran al la sendependecon.

La kampanjon estis nenormala pro malpermeso pri la referendumreklamoj, oni arestis ĝiajn respondeculojn kaj oni organizis la referendumon klandestine, kaj la efektiviĝo rezultis kun multaj balotejoj malfermitaj kaj policaj atakoj por malhelpi ĝian efektiviĝon. Kiel ajn oni garantiis ke povis partopreni nur la balotrajtigitoj kaj ili povis partorpreni nur unu fojon.

Kompare kun la parlamentaj elektoj de la 27a de septembro 2015, la popola subteno al sendependiĝo kreskis je 77 530 voĉdonoj. La nombro da sendependismaj voĉdonoj estis 2.044.038 dum en 2015 la sumo de voĉdonoj por la balotlistoj de JxSí kaj CUP estis Tiam la sendependismaj voĉdonoj atingis la nombron de 1 966 508 (47.8%). La partioj kontraŭaj al la sendpendeco (Cs, PSC kaj PP) akiris 1 608 840 voĉdonoj (39.02%).

Unue substrekindas ke la referendumo kunvokita por la 1a de oktobro ja realiĝis. Ĝi komenciĝis je la antaŭvidita horo kaj, malgraŭ la incidentoj, ĝi disvolviĝis dum la tuta tago ĝis la fino, ofte inter tre malfavoraj cirkonstancoj. Necesas substreki la bonkonduta kaj demokratia sinteno de la civitanoj en la defendo de siaj rajtoj malgraŭ la polica subpremado kaj la fakto ke ili konservis en ĉiuj momentoj konduton de paca rezistado.

Due, kaŭzas konsterniĝon la misproporcio en la uzado de la fizika forto fare de la hispanaj Policía Nacional kaj Guardia Civil rilate al homoj kiuj faris neniun ajn krimon kaj kiuj volis praktiki sian rajton je politika partopreno ne perturbante la publikan ordon. La okazaĵoj, kiujn la tuta mondo povis spekti, ne estas propraj de ŝtato demokratia kaj jur-konforma, kaj ili memorigas pri pasintaj tempoj.

  1. ANTAŬAJ INCIDENTOJ

La incidentoj antaŭ la okazigo de la referendumo, kiel sekvo de la ŝtataj agoj kiuj celis eviti ĝian realiĝon, estas sufiĉe konataj, kaj oni taksis ilin en pluraj kazoj kiel gravaj malrespektoj kontraŭ la publikaj liberecoj kaj kontraŭ la fundamentaj rajtoj. Ili ampleksas priserĉojn en oficejoj de amaskomunikiloj kaj en privataj loĝejoj, plurokaze ne disponante aŭ montrante la konvenan juĝistan ordonon; la forpreno de balotmaterialo (balotiloj, censaj kartoj); la aresto pri membroj el la balota administracio de la registaro (altaj postenoj kaj teknikuloj, iuj el ili devigitaj deklari kun katenitaj manoj), la malpermeso pri eventoj en kaj ekster Katalunio kunvokitaj en la praktikado de la esprimlibereco, la malrespekto kontraŭ la poŝta privateco, kaj ankaŭ interkapto de privataj telefonaj konversacioj, fermo de retejoj kaj aliaj informoj en bitaj platformoj de sociaj retoj.

Al ĉi tiu tuta afero aldonindas krima plendo kontraŭ ĉiuj membroj de la Balota Komisiono, same kiel la monpunoj unuafoje postulitaj de la konstitucia tribunalo de Hispanio. La persekuto kontraŭ ĉi tiuj homoj kuntrenis ilian rezignon kaj generis la mallaŭdojn pri la perdo de ĉi tiu garantio fare de tiuj kiuj kaŭzis ĝin. Malgraŭ tio, la Balota Komisiono de Katalunio plenumis grandan parton de siaj taskoj: validigi la balotmerkaton, kreditigi la internaciajn observistojn, kreditigi la organizaĵojn kiuj volis partopreni la referendumon, kaj kreditigi delegitojn kaj kontrolistojn, inter aliaj.

  1. DISVOLVIĜO DE LA TAGO

Kiel antaŭe dirite, oni povis plenumi la referendumon. Multaj homoj pasigis la nokton en la balotlokoj por ŝirmi la voĉdonadon. Oni komencis baloti je la naŭa horo matene, la balotado tamen ne komenciĝis samtempe en ĉiuj balotlokoj precipe pro komputilaj problemoj kiuj malhelpis la retan konsulton pri la censo. Laŭ la disponeblaj datumoj, ĉi tiujn problemojn kaŭzis sufokiloj de telematikaj konektoj, kio povis malhelpi la balotemision, kaj kion oni devos rekonsideri ĉe la definitiva skrutinio. Estas konstatite ke policanoj forprenis baloturnojn plenajn per balotiloj kaj ke multaj homoj ne povis baloti. Malfermiĝis 2 162 balotejoj el la 2 315 antaŭviditaj. Inter la oka kaj la naŭa horoj matene agentoj de Guardia Civil kaj Policía Nacional prezentis sin ĉe multaj balotlokoj kun la celo eviti la balotadon, kaj speciale en tiuj lokoj kie devis baloti la prezidanto de la kataluna registaro, la prezidanto de la parlamento kaj la vicprezidanto de la registaro. Agentoj el Mossos d’Esquadra fermis 160 balotlokojn kaŭzante neniun vunditon. Vidante ke aliaj balotlokoj estis homplenaj, ili komprenis ke la aplikado de la principoj de proporcio kaj ne perturbo de la publika ordo ne rajtigis ilin fermi per la forto la ceterajn balotejojn. La hispana polico intervenis en multaj balotlokoj ne respektante la adoptitajn interkonsentojn de la Kataluna Komisiono pri Sekureco laŭ maniero klare misproporcia de la rezolucio de la membro de la Supera Tribunalo de Justico de Katalunio, kiu celkonscie postulis ke la policaj agoj plenumiĝu “ne perturbante la normalan kunvivadon civitanan”.

La intervenoj de Guardia Civil kaj Policía Nacional estis violentaj kaj kaŭzis multajn damaĝojn materiajn kaj homajn, kaj fermis proksimume 90 balotlokojn. La atako estis brutala en multaj lokoj kaj lezis pli ol 800 homojn. Du vunditoj estas en tre grava stato.

  1. KONSIDEROJ PRI LA RESPEKTO PRI LA FUNDAMENTAJ RAJTOJ

La konduto de la hispana polico por plenumi la rezolucion de la Supera Tribunalo pri Justico de Katalunio por eviti la okazigon de la referendumo kuntrenis ke oni malhelpis la efektiviĝon de la voĉdonado kaj oni videble malrespektis plurajn rajtojn agnoskitajn de la Hispana Konstitucio, la Ĉarto pri Fundamentaj Rajtoj de Eŭropa Unio, la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj kaj la internaciaj deklaracioj pri homaj rajtoj. Aparte grava estis la malrespekto kontraŭ la esprimlibereco, la libereco je kunsido kaj la fizika integreco de la homoj. Ĉi tiu agado kuntrenas ankaŭ malrespekton kontraŭ la valoroj de Eŭropa Unio, esprimitaj en la artikolo 2 de la Traktato de Eŭropa Unio, laŭ kiu “La Unio baziĝas sur la valoroj de respekto de la homa digno, la libereco, la demokratio, la egaleco, la juroŝtateco, kaj respekto de la homaj rajtoj, inkluzive la rajtojn de personoj apartenantaj al minoritatoj”.

La grava malrespekto kontraŭ ĉi tiuj valoroj povas aktivigi la proceduron pri protektado establita de la artikolo 7 de la sama traktato, fare de la institucioj kaj de la membro-ŝtatoj, en ĉi tiu jura framo, konsiderante la seriozecon de la okazintaĵoj kiuj havis lokon en Katalunio la 1an de oktobro 2017.

Vidu atestaĵojn pri la okazaĵoj kiuj havis lokon dum la efektivigo de la referendumo.

 

 

Merkredon la 20an de septembro Guardia Civil-agentoj prenis al si la regadon sur la ministerio pri ekonomio kaj financoj de la kataluna registaro.

Guardia Civil arestis 14 homojn en 9 samtempaj operacoj. La arestitoj estas Lluís Salvadó (ministerio pri ekonomio kaj trezoro),  Josep M. Jové Llado (Ĝenerala Sekretarieco de Trezoro), Josue Sallent Rivas (Centro de Telekomunikoj kaj Teknologioj de la informado de la Generalitat, CTTI), -Xavier Puig Farré (Oficejo pri Socialaj Aferoj), Josep M. Salvadó Tenesa (Ministerio pri Ekonomio kaj Trezoro), – Oau Furriol Fornells, Mercè Martínez Martos, David Franco Martos (CTTI), – David Palanques Serrano (Eksterlandaj Aferoj), Joan Manuel Gómez (Ministerio pri Ekonomio kaj Trezoro), Josep Ginesta (sekretario de la ministerio pri laboro) en la granda operaco de la interna armeo kontraŭ pluraj ministerioj kaj organismoj de la kataluna administracio, la Generalitat.

Je la unua horo de la mateno, la agentoj prezentis sin en la ministrejo pri ekonomio kaj trezoro de la kataluna registaro, ĉe la strato Rambla Catalunya; ĉe la ministrejo pri socialaj aferoj kaj al tiu pri regado (Governació), krom al oficejoj de la (CTTI) kaj Civitana Prizorgado.

Tuj post la eniro en la ministrejo pri ekonomio, la vicprezidanto kaj ministro pri ekonomio, Oriol Junqueras, asertis tra sia Twitter-konto ke la eniro en la ministrejo estas “plua elmontro ke estas polica statuso”. Jordi Sànchez (@jordisanchezp), prezidanto de la civitana platformo por la sendependeco ANC, asertis tra Twitter iom post la oka matene: “Ĝuste nun Guardia Civil eniras la ministrejon pri Ekonomio kaj Vicprezidanteco. Neviolenta konduto por defendi la instituciojn.”

GC-agentoj priserĉis ankaŭ la Katalunan Instituton pri Financoj, kie ili malpermesis al ĝiaj laborantoj eniri. Guardia Civil okupis plurajn oficejojn de la registaro, kiel ekzemple la Malfermita Administracio de Katalunio, kiu pritraktas la elektronikan fenestreton de la Generalitat. Tial Guardia Civil eniras ankaŭ entreprenojn ligitajn kun la sektroro, kiel Indra ĉe la strato Tànger en Barcelono, kaj la entreprenon T-Sistems, kiu faris la informadikan sistemon por la konsulto 9N.

La polican operacon ordonis la enketa juĝistejo 13 de Barcelono, kiu de kelkaj monatoj tenas sub sekreto la esploradon pri la preparado de la referendumo.

 

REAGO DE PUIGDEMONT

Post ĉi tiuj okazaĵoj, la prezidanto Puigdemont aperis antaŭ la amaskomunikiloj akompanata de sia registaro kaj elparolis institucian deklaracion. Li priskribis la aferon kiel “kunordigita atako de la policaj fortoj kaj la hispana ministerio pri internaj aferoj kun la celo malhelpi ke katalunoj sin manifestu pace la unuan de oktobro kaj kun la celo malhelpi la agadon de registaro kiu venis de la baloturnoj.” Li diris ankaŭ: “Hodiaŭ la ŝtato fakte malŝaltis la memregadon de Katalunio kaj aplikis la politikon de escepta statuso”. Poste li listigis la situaciojn travivitajn dum la lastaj semajnoj: “Subpremitaj libereco; alvokitaj magistratestroj por deklari ne plenuminte iun ajn krimon, nur por timigi”. “Arestoj, priserĉoj, eĉ en privataj loĝejoj, timigo al amaskomunikiloj kiuj elsendas reklamon pri la referendumo, provo bloki kontojn, malrespekti la poŝtan privatecon…”. Ĉio kune, li diris, estas “esprimo propra de registaro kiu elektas sieĝe bremsi la peton de la plej multaj civitanoj.”

 

REAGO DE LA POPOLO

Tagmeze komencis manifestacii homoj en la centro de Barcelono, apud la ministrejo pri Ekonomio, por montri sian subtenon al la kataluna registaro kaj kontraŭstari la polican operacon. Pli kaj pli multaj homoj aldonis sin al tiu koncentriĝo kaj ĝis la nokto estis granda homamaso protestanta. Ankaŭ en multaj urboj amasoj volis esprimi sian malkonsenton.

 

SENSUKCESA PROVO ENIRI LA SIDEJON DE CUP

Agentoj de la hispana polico Policía Nacional provis eniri la sidejon de la partio CUP. Grandaj homamasoj malhelpis ilin eniri la lokon.

Lundon la 28an de aŭgusto la politikaj grupoj de Junts Pel Sí kaj CUP registris en la Parlamento de Katalunio la proponon pri la leĝo pri jura transiro kaj fondo pri la respubliko. Oni planas voĉdoni pri ĝi antaŭ la 1a de oktobro (CUP-anoj volas ke oni aprobu ĝin antaŭ la 11a de septembro, nacia tago de Katalunio).

Oni prezentis la leĝon al la popolo (kaj samtempe al la hispana registaro) por ke oni sciu, kiun efikon havas la venko de la alternativo jes en la referendumo.

Ĉi tiu leĝo validos ekde la momento post kiam la popolo voĉdonus favore  al sendependeco en la referendumo de la 1a de oktobro (per la alternativo “jes”). Se la popolo decidas resti en Hispanio (per la alternativo “ne”) la prezidanto de la kataluna registaro tuj anoncos baloton por la aŭtonomia parlamento.

La transira leĝo estos provizora dum la periodo inter la deklaro pri sendependeco kaj la ekvalido de la konstitucio de la Kataluna Respubliko.

La 89 artikoloj en 7 framaj titoloj kaj tri finaj dispozicioj garantias juran sekurecon kaj malabruptan transiron ĝis la Konstitucio de la Respubliko. La teksto validus ekde la proklamo pri la venko de la alternativo jes en la referendumo pri sendependeco, ĉar ĝi substituas la plej multajn nunajn leĝojn -inkluzive de la internacia rajto kaj la leĝoj de EU- kaj postlasas por la konstituci-krea procezo la debaton pri la plej tiklaj aferoj, ekzemple kiu aŭ kiuj devas esti la oficialaj lingvoj, ĉu devas esti armeo, aŭ ĉu povas havi katalunan civitanecon la homoj de la ceteraj katalun-kulturaj teritorioj.

La granda ŝanĝo de ĉi tiu leĝo temas pri la suvereneco, kaj sekve la kontrolon pri la teritorio, kion esprimas la tri unuaj artikoloj: Katalunio iĝas “respubliko de rajto, domokratia kaj sociala”; ke la nacia suvereneco apartenas al la popolo de Katalunio” kaj ke ĉi tiu leĝo estos la “supera normo” ĝis la aprobo de la estonta Konstitucio de la Respubliko Katalunio.

Kion diras la leĝo?

La postenon de ŝtatestro okupos la prezidanto de la registaro (aŭ ĉefministro). La funkcioj de la Nacia Aŭdienco, de la Konstitucia Tribunalo kaj de la Supera Tribunalo pri Justico de Katalunio apartenos al la kataluna Supera Tribunalo. La kataluna registaro kontrolos la landlimojn terajn, marajn kaj aerajn. Oni amnestios la kondamnitojn pro la sendependiĝa procezo.

Kataluna civitaneco

Laŭ la artikolo 7, havos katalunan civitanecon ĉiuj homoj kiuj nun havas hispanan civitanecon kaj ke je la 31a de decembro rezidis en Katalunio. Tiuj kiuj ekrezidis ĉi jare devos atendi du jarojn por peti ĝin. Ankaŭ povos peti la katalunan civitanecon tiuj kun hispana civitaneco kiuj nun ne rezidas en Katalunio sed iam tie rezidis almenaŭ kvin jarojn aŭ naskiĝis en Katalunio. Ankaŭ ĉiuj gefiloj de patro aŭ patrino kun kataluna civitaneco povos peti ĝin.

Laŭ la artikolo 8, la homoj sen hispana civitaneco povos akiri la katalunan civitanecon, sendepende de ilia deveno, ĉiuj kiuj povas certigi almenaŭ kvin jarojn da “laŭleĝa kaj daŭra rezidado”.

La titolo 2

Ĉi tiu parto enhavas la sinsekvon sen ŝanĝoj en la aplikado de la tuta valida normaro, de la administraj aktoj, de la publikaj kontraktoj kaj de la funkciuloj. “Ĉio kion la nova leĝo ne modifas restas valida, aldonis la reprezentanto de Junts Pel Sí, Lluís Corominas.

La leĝoj de EU estos validaj kaj oni tuj akceptos la novajn leĝojn kiuj aprobiĝos dum la venontaj monatoj.

La artikoloj 16 kaj 17 klarigas ke la Generalitat, aŭ kataluna ŝtato, adoptos la administraciajn servojn en Katalunio de la hispana ŝtato, kaj ĝiaj dungitoj aŭtomate iĝos dungitoj de la kataluna ŝtato, konservante la nunajn kondiĉojn.

La prezidanto de la kataluna registaro anoncis por la 1a de oktobro referendumon pri sendependeco, kaj ankaŭ esprimis sian devontigon apliki ĝian rezulton. Ĉi tiun referendumon oni planas fari sen la aprobo de la hispana registaro, kies membroj anoncis ke ĉi tiu referendumo ne realiĝos, sed neniu klarigis kiel oni malhelpos ĝian efektiviĝon.

Ŝajnas ke oni provos eviti la referendumon timigante la membrojn de la kataluna registaro per la puno al tiuj politikistoj kiuj organizis la konsultan referendumon okazintan la 9an de novembro 2015. La Tribunalo pri Kalkuloj decidis ke la kondamnitoj pro tiu konsulto pagu el sia poŝo la koston de la publika trezorejo por la organizado de tiu konsulto, nome kvin milionojn de eŭroj ĉiu el ili tri.

Ŝajnas tute senprecedenca fakto en la hispana justico, ĉar la tribunaloj kiuj juĝis tiujn okazaĵojn decidis ke ne temis pri misuzado de publika mono, kaj oni dubas pri la jura pravigebleco de ĉi tiu decido, kiun petis la organizaĵo Societat Civil Catalana.

La 3an de julio Carles Puigdemont elpostenigis la ministron Jordi Baiget ĉar ĉi tiu en intervjuo dubis pri la okazigo de vera referendumo la 1an de oktobro kaj ankaŭ esprimis timon pri siaj posedaĵoj. Post kelkaj tagoj oni ŝanĝis tri aliajn membrojn de la registaro. Neniu klarigis la kialon, sed la ministro pri instruado, Meritxell Ruiz, diris al ĵurnalistoj ke ŝi preferis forlasi la sendependisman registaron ĉar ŝi timis pri siaj filoj.